Hoe ben jij bij de Jehovah’s Getuigen terecht gekomen?

Mijn hele familie zat bij de Jehovah’s Getuigen dus ik was er sinds ik jong ben al bekend mee. Niet alleen mijn ouders en mijn zusjes maar ook mijn opa en oma.

Hoe is het om als kind in zo’n gemeenschap te zitten?

Als kind vond ik het superleuk. Je gaat drie keer per week naar de kerk, dat lijkt heel veel als je het niet gewend bent, maar het was eigenlijk net als sporten. Je gaat gewoon en uiteindelijk heb je er wel plezier in. Je komt tenslotte allemaal bekenden tegen. Het was gewoon een onderdeel van mijn leven. Daarnaast ga je natuurlijk ook langs de deuren bij mensen. Dat vond ik nooit zo leuk.  Maar het maakte onderdeel uit van dat hele leventje.

Hoe ben je uit dat leventje gestapt?

Rond m’n 23e heb ik een brief gestuurd naar mijn gemeente en daarin heb ik gezegd dat ik niet langer met die organisatie verbonden wilde zijn. Ik heb dat zelf gedaan omdat ik anders toch wel uitgesloten zou worden door hen. Omdat ik homo ben natuurlijk. Dat vermoedde ik al toen ik 14, 15 was. En toch lag altijd de focus op meisjes. Ik heb zelfs trouwplannen gehad met een andere Jehovah’s Getuige, een meisje. Ik dacht altijd dat die gevoelens voor jongens wel over zouden gaan. En in het begin waren het ook niet echt gevoelens, ik dacht toen dat het gewoon een soort stoom afblazen was. Om het even netjes te zeggen. Ik dacht: Op een dag trouw ik gewoon met een vrouw en dan is het allemaal over. Het is  natuurlijk ook zo dat je geen seks voor het huwelijk mag hebben en dat gaat soms vrij ver. Je mocht bijvoorbeeld niet met een meisje alleen op je kamer zijn. Ik dacht serieus altijd: Ik vrij nu met jongens, omdat dat andere niet mag.

Voelde je je wel eens schuldig hierom?

Op dat moment niet, maar achteraf wel. In de kerk kreeg je natuurlijk telkens te horen “Mannen die bij mannen liggen, die zullen Gods Koninkrijk niet beërven”, (1 Korinthiërs 6:10). Het is heel dubbel want ik heb nooit gedacht: Ik wil zo graag eeuwig leven. Terwijl Jehovah’s Getuigen dus bijvoorbeeld wel geloven in een paradijs op aarde. Ik had dat nooit. En ik had ook nooit heel veel moeite met het idee dat ik dat allemaal zou mislopen door mijn zonden.

Was het lastig om abrupt dit leven achter je te laten?

Het ging wel geleidelijk hoor. Ik ging op mezelf wonen en was steeds minder in de kerk te vinden. Natuurlijk waren er heel veel mensen die me vroegen waarom ik niet wat vaker terugkwam voor de kerk. En dat was wel moeilijk want ik had heel veel vrienden in die gemeenschap. Natuurlijk maak je op school ook vrienden maar de mensen waar ik binnen de Jehovah’s Getuigen mee omging, dat was wat hechter.

Was het niet heel moeilijk om dat geloof opeens te moeten missen? Je bent er tenslotte mee opgegroeid en hebt je hele leven in god geloofd.

Ik heb daar heel lang over nagedacht, en het ding is dus dat ik er eigenlijk nooit in heb geloofd. Het was een soort gewenning. Het was een onderdeel van mijn leven en mijn dagindeling maar geloven, nee. Dus het was voor mij een hele verlossing. Ik ben een gevoelsmens en ik laat mij niet vertellen hoe ik moet leven. De bijbel is een mooi boek hoor, maar ‘mannen die bij mannen liggen’, dat hoort gewoon bij het leven.

En hoe verliep je coming out?

Ik besloot op den duur halsoverkop om naar Amsterdam te verhuizen. Een vriendin ging daar wonen en ik besloot mee te verhuizen. Alles was heel spannend en nieuw. En ik was natuurlijk in een hele nieuwe omgeving waar bijna niemand mij kende. Dus ik genoot wel van het leven in de grote stad. En op den duur ben ik het gesprek aan gegaan met mijn ouders en heb ik ze verteld ‘Jongens, ik hou niet alleen van meisjes maar ook van jongens.’ Dat geloofde ik overigens echt, dat ik biseksueel was. Maar daar ben ik later wel vanaf gestapt. Ik heb overigens nog nooit seks met een vrouw gehad. Dus, dat zegt eigenlijk wel genoeg toch? Maar dat komt natuurlijk ook door het geloof. Ik zag seks met vrouwen als een grotere zonde dan seks met jongens.

Dat is eigenlijk best grappig.. Maar hoe zit het met de jongens met wie je toen aanrommelde? Waren dat Jehovah’s Getuigen? En wat is er van hen terecht gekomen?

Ja, zeker in mijn jeugd waren het alleen maar jongens uit de gemeenschap. En ik heb een vriend, waar ik vroeger van alles mee deed, en die woont nu in Amsterdam. En hij en ik hadden destijds allebei een vriendin en we gingen met z’n vieren met elkaar om. Maar, hij is uiteindelijk met zijn vriendin getrouwd! En ik niet. Ik ben, zoals ik dat altijd zeg, er op tijd uitgestapt. Je maakt er niet alleen jezelf, maar ook een vrouw ongelukkig mee. En toen is dat contact eigenlijk een beetje verwaterd. Maar met de jaren kom je natuurlijk heel veel oude vrienden weer tegen. Dus ook hem. En hij is nu gescheiden en woont in Amsterdam. Ik vraag me wel eens wat er van die andere jongens terecht is gekomen.

Denk je dat er heel veel mensen binnen de Jehovah’s Getuigen in de kast zitten en ongelukkig zijn?

Ja, die zijn er zeker wel. Kijk maar eens naar de doorsnede van de rest van Nederland. Er is gewoon een bepaald percentage homo. En dat zie je in de Islamitische gemeenschap maar ook bij de Jehovah’s Getuigen.

Spreek je nog veel mensen uit de gemeenschap?

Nou, kijk. Zodra je besluit te stoppen als Jehovah’s Getuige, willen de meesten je niet meer spreken. Sommige draaien ook hun hoofd weg als je ze tekenkomt op straat. Dat was heel heftig. Vooral voor een mensenmens zoals ik. Ik organiseerde voor de Jehovah’s Getuigen altijd leuke uitjes. Dan gingen we bijvoorbeeld met drie volgeladen bussen naar Parijs. Hartstikke leuk. En die mensen wilden mij toen eigenlijk gewoon niet meer spreken. Dat is nu wel iets veranderd. Ik zie steeds vaker dat mensen er niet mee bezig zijn. Het zijn nog wel hun ouders die vaak nog heel strikt zijn. Mijn ouders zijn er uiteindelijk ook mee gestopt. En dat is toch wel heel erg fijn. Daardoor heb ik nu echt het gevoel dat ze achter me staan.

Je bent dus helemaal klaar met god?

Het past gewoon niet meer bij me. Laatst was ik bijvoorbeeld in de McDonalds en dan zie je een meisje bidden voordat ze haar fastfood gaat opeten. En aan de ene kant denk ik: ‘Wat goed dat ze dat hier doet.’ Maar aan de andere kant heb ik ook weer zoiets van ‘Jeetje, waarom?’.

Jij gaat je kinderen dus niet gelovig opvoeden?

Ik heb geen kinderen. Ik heb die wens wel ooit gehad hoor toen ik op het punt stond om te trouwen met mijn toenmalige vriendin, maar nu niet meer. Met alle respect voor iedereen, ik ben hier voor mezelf ouderwets in en voor mij is het niet echt een optie.  Ik ken genoeg homo’s en lesbiennes, vrienden van mij, die wel kinderen hebben. En ik vind het er ook wel heel leuk uitzien hoor, het is alleen niks voor mij. 

Ben je nu gelukkig?

Ja, ik ben heel gelukkig nu. Ik ben eigen baas en ik leef volledig naar m'n gevoel. Ik heb goed contact met mijn ouders en zusjes. Ze accepteren mijn vriend. En daar ben ik al 5 jaar samen mee. Ik zeg zelf altijd: als je niet naar je gevoel leeft, daar word je ziek van. Ze hebben ook wel eens gezegd dat mensen die veel stressen meer kans hebben op kanker enzo. Ik geloof dat wel. Ik vind het ook veel fijner om op mensen te vertrouwen dan op een god die ik niet kan zien of de hand kan schudden.

Bedankt voor je openheid!

Tekst: Carmen Felix

Wil jij contact opnemen met Nathan? Dat kan op zijn profiel: http://www.gay.nl/heirloom-NL