“Het voelt  nog als de dag van gisteren. Ik ben nu drie weken uit het ziekenhuis. Pas de laatste week besef ik me dat ik over mijn toekomst moet gaan nadenken. Hoe alles eruit komt te zien.

Ik heb vanochtend een gesprek gehad met mijn fysiotherapeut en het gaat niet heel erg goed. Het is nu zes weken geleden en er had al meer gevoel terug moeten zijn. De resultaten zijn hetzelfde als die van de tests uit het ziekenhuis. Er zit dus nog niet echt lijn in. Ook is de zwelling weer teruggekomen. Dus dat is allemaal niet zo goed.

Gelukkig mag ik wel met krukken lopen. Anders had ik een tijd in een rolstoel moeten zitten. Zie je het al voor je, in een rolstoel door Amsterdam? Ik heb nu vijf dagen per week fysio en moet ook nog eens twee dagen in de week naar Eindhoven om daar met de arts te werken.

Twee centimeter onder m’n rechterknie begint de huid gevoelloos te worden. Ik voel m’n scheenbeen helemaal niet en ik heb geen activiteit in m’n enkel. M’n voet voel ik ook niet, maar m’n tenen weer wel. Dat is goed, want dat betekent dat het bloed gewoon stroomt. Nu moeten de zenuwen het weer normaal gaan doen. Die zijn nog geblokkeerd. Dat kan komen door een zwelling of door een knikje, dat weten ze nog niet. Volgende week krijg ik een EMG en dan gaan ze m’n spieren en zenuwen testen. Het zou kunnen dat er nog een operatie moet komen maar daar zit ik niet op te wachten.

Het incident
In de carnavalsnacht van zaterdag op zondag vond het plaats. Ik was met drie vrienden en we hadden een ontzettend gezellige avond in de Popcorn in Tilburg. Terwijl we naar huis liepen, stopte er een auto en werd er geschreeuwd; ‘kankerhomo’s, ‘teringhomo’s’. Er kwam een jongen op een van m’n vrienden aflopen en gaf hem een kopstoot waardoor een tand brak. Iedereen zou in mijn situatie hetzelfde doen, je komt op voor je vrienden. Dus ik liep op hem af en toen gaf hij gelijk de duw waardoor ik de trap van een parkeergarage af viel. Het ging bizar snel. Ik had dit nog nooit in m’n leven meegemaakt. Ik heb in de Reguliersdwarsstraat gewerkt, daar had ik het eerder verwacht. Het was een ontzettend gezellige avond, ik had nooit gedacht dat zoiets zou gebeuren. 

De trap is bizar hoog. Dat ik daar onderaan lag, kan ik me niet meer herinneren. De vrienden met wie ik was hebben me naar boven gesleept. Ik ben blij dat ik zo gevallen ben, want het had veel erger kunnen aflopen. Ik had wel pijn, maar dacht dat het vooral blauwe plekken waren. Dat het een kneuzinkje was. De volgende dag had ik pas echt pijn. In de ochtend ging het nog wel maar ‘s middags was ik in Eindhoven en toen kon ik bijna niet meer lopen. Het hele been was opgezwollen. Ik zakte er letterlijk doorheen. We zijn meteen naar het ziekenhuis gereden. Daar ging alles heel snel. Ik had niet door wat er allemaal gebeurde en raakte in een soort trance. Niets kwam binnen. Tien minuten later werd ik al voorbereid op de operatie en ik ging onder narcose. Vlak voor de operatie had ik nog steeds het idee dat ik de volgende dag wel weer thuis zou zijn en dat ik kon gaan uitzieken. Ik had nooit verwacht dat het zo lang zou gaan duren.

Na de eerste operatie sliep ik heel slecht en had ik veel pijn. De volgende ochtend vertelde ik het tegen de broeder en die heeft gelijk de chirurg opgepiept. Ik had zelfs op dat moment nog niet door dat het echt een serieuze situatie was. Ik kreeg direct weer een spoedoperatie om half zeven ‘s ochtends. 

Ik ben blij dat ik in het ziekenhuis van Eindhoven lag. Toen ze hoorden dat ik danser was, hebben ze direct de arts van PSV opgepiept. Die heeft me uiteindelijk ook geopereerd. In een ander ziekenhuis had ik waarschijnlijk geen arts gehad die weet hoe hij om moet gaan met topsporters. Nu heb ik maar één litteken, anders waren het er twee geweest.

De media-aandacht
Ruim een week na het incident werd er contact opgenomen door Omroep Brabant, of ze me mochten interviewen. Ik denk dat de politie ze heeft ingelicht. Ik heb ze te woord gestaan onder de voorwaarde dat ze er geen slachtoffer-artikel van zouden maken, maar het meer een oproep zou zijn om getuigen of de dader zich te laten melden. Het kwam ‘s avonds online en nog geen uur later werd ik al gebeld door Powned. De volgende dag kreeg ik een mail van de NOS en niet veel later kwam de persvoorlichter van het ziekenhuis naar me toe met de mededeling dat ze platgebeld werden. Ze vroeg of ik openstond voor interviews. Ik wilde het alleen als ik zelf kon beslissen wie ik te woord stond. Het ging zó snel. Het werd voorpagina Telegraaf, Boulevard kwam langs, Shownieuws, Hart van Nederland. Op een gegeven moment belde 3FM me op en zij vertelde me dat ik op dat moment het meest besproken onderwerp was in Nederland, nog meer dan Friso. Ik had dat allemaal niet door in het ziekenhuis.

Aan de ene kant vond ik dat heel fijn omdat het de hoop deed toenemen dat een getuige of de dader zich zou melden. Aan de andere kant vond ik het niet fijn omdat ik bekend kwam te staan als slachtoffer, maar zo voelde ik me niet. Ik ben niet die kwetsbare jongen die van een trap is geduwd, ik ben gewoon Mathijs. Op een gegeven moment ben ik gestopt met reacties lezen, want er waren ook veel negatieve reacties. Vooral vanuit de eigen scene. Dat verbaasde me. Ik las opmerkingen van homo’s als: ‘hij zal het wel zelf uitgelokt hebben’, ‘hij is misschien te verwijfd’ en ‘moet hij er maar niet mee te koop lopen’. Dat zijn aannames, en zelfs al zou dat zo zijn, dan praat dat zinloos geweld nog niet goed!

De stichting
In het begin had ik niet eens behoefte om aangifte te doen. Ik ging ervan uit dat dit wel zo’n incident was dat in de doofpot zou worden gestopt. Mijn vrienden deden wel aangifte en drongen er bij mij op aan om hetzelfde te doen. Dat heeft me aan het denken gezegd. Het is toch bizar dat dit in Nederland kan gebeuren? Daar moet ik echt iets tegen doen. Ik ben met mensen gaan brainstormen en werd geadviseerd. Ik wilde niet mijn woede gaan gebruiken, dus heb ik eerst de tijd genomen. Uiteindelijk kwam ik uit op het oprichten van een stichting: Stichting Tegen Zinloos Homogeweld.

In een land als Nederland moet je jezelf kunnen zijn. Ik vond het tijd om daar voor op te komen, juist omdat ik er nu van zo dichtbij mee te maken heb. Ik kan het nu vanuit m’n eigen verhaal, m’n eigen ervaring vertellen. Een COC houdt zich met heel veel andere zaken bezig, maar ik focus me echt op het homogeweld. Wat ik wil bereiken is dat de drempel om aangifte te doen verdwijnt. Daar wil ik in kunnen begeleiden. Het is noodzakelijk. Als je niks zegt, verandert er niets. 

Het onderzoek
Het frustreert heel erg dat de politie nog geen dader heeft. Ze hebben al wel geroepen dat ze hem uiteindelijk gaan aanklagen voor poging tot doodslag. Ik denk niet dat dat helpt. In eerste instantie zeiden ze tegen me dat ze een goed gevoel bij de zaak hadden. Veel getuigen, camerabeelden, maar ze komen nu met bijna geen informatie naar mij toe. Ze zeggen dat de recherche er bovenop zit. Dat is wel een geruststellende gedachte. En de burgemeester heeft zelf informatie gevraagd over het onderzoek.

Ik vind het wel een slechte zaak dat de burgemeester van Tilburg nooit contact heeft gezocht. Hij heeft in de media geroepen dat hij het zo erg vindt, maar ik heb nooit iets van hem of z’n secretariaat gehoord. Ze zijn hartstikke bang dat ze de status van homovriendelijke stad kwijtraken door dit incident. Helemaal als het in de media blijft. Ik had gewoon iets van ze willen horen. Dan krijg je van zo veel mensen een kaartje, ook van de Popcorn terwijl zij er helemaal niets aan kunnen doen, maar vanuit de gemeente blijft het stil.

De toekomst
Voor mezelf had ik 1 september als doelgesteld om weer krukloos door het leven te gaan. Vandaag heb ik dat bij moeten stellen. Ze zeiden dat ik blij moet zijn als ik volgend jaar rond deze tijd zonder krukken kan gaan lopen. Bij mij blijft de hoop dat dat inderdaad weer kan. Het kan anders uit gaan pakken en de artsen willen dat ik ook nadenk over ‘wat als’. Maar dat wil ik zelf nog helemaal niet. Wat als ik nooit meer kan dansen? Daar heb ik nog nooit over nagedacht. Daar ga ik ook gewoon niet vanuit. Als je er positief in staat, komt die revalidatie ook wel vanzelf.”

De stichting van Mathijs, Stichting Tegen Zinloos Homo Geweld, is te vinden op facebook. Klik hier.

KS / Foto Gay Pride: Bas van Ek


UPDATE: Politie is daders op het spoor!

Goed nieuws! Gay.nl belde met politie Tilburg en zij wisten te melden dat ze de daders op het spoor zijn. Momenteel wordt genoeg bewijsmateriaal verzameld om de dader buiten heterdaad te mogen arresteren.