Ik voelde me verschrikkelijk. Ken je dat gevoel dat iedereen tegen je is? Gewoon omdat niemand je begrijpt. Ik heb dagenlang coming out-verhalen gelezen op internet en mezelf proberen over te halen om er toch met iemand anders dan Tara over te praten. Zij was tenslotte de enige die er van af wist. Maar soms kreeg ik het gevoel dat zij het ook zat was om mijn gezeur aan te horen. Maar het zag er naar uit dat zij voorlopig de enige was met wie ik kon praten over m’n homoseksualiteit. Tot ik op een maandagmiddag thuiskwam en weer een stomme dag achter de rug had. Ik was alles zat en m’n moeder vroeg op het verkeerde moment hoe mijn dag was geweest. “Kut!” schreeuwde ik. Toen ik weg wilde lopen naar mijn kamer kwam ze achter me aan, ze stond op het punt om een preek te beginnen over mijn taalgebruik, tot ze blijkbaar iets zag waardoor ze vroeg: “Wat is er toch aan de hand met jou?”.

Ik vertelde het haar gewoon. Ik had nooit gedacht dat ik dat zomaar zou kunnen, je hoort altijd van jongens en meisjes die zichzelf jaren voorbereiden op een coming out. Misschien zei ik het ook wel zo plotseling omdat ik echt geen zin in had in jarenlang mijn bek dichthouden.

M’n moeder was boos. Ze begon met gillen. Eerst dat het onzin was en dat ik dit soort dingen niet moet zeggen. “Je bent geen homo! We hebben je goed opgevoed, God maakt geen homo’s.” Het enige wat ik uit kon brengen was “Mama, ik weet het zeker. Wie kan dit nou beter weten dan ik?”. “Waarom doe je dit, Noah? Hou op met deze vertoning!”. Ik had deze reactie van haar wel verwacht. Maar een goed tegenwoord had ik niet.

Toen ik het ’s avonds aan mijn vader vertelde (dit was het moeilijkste dat ik ooit heb moeten doen) bleef hij stil. Mijn moeder was nog steeds aan het huilen. Ik had haar nog nooit zo gezien. Toch vond ik mijn vaders’ reactie veel en veel enger. Mijn vader bleef stil, hij zweeg en keek uit het raam. Mijn moeder blijft maar in m’n oor tetteren dat ik geen homo ben en dat ik dit soort onzin niet moet verkopen. Ik was de hele tijd rustig gebleven. Maar ik hield het niet meer en schreeuwde in haar gezicht: “Dit komt van binnen, ik ben nou eenmaal zo!”. Toen heeft ze me in m’n gezicht geslagen. Niet hard ofzo maar ik weet waarom ze het deed. Ze snapt mij gewoon niet. En ze denkt waarschijnlijk dat dit slecht is voor haar gezin en voor mij. Even voor de duidelijkheid nog: mijn ouders zijn gelovig en kennen geen homo’s. Ik begreep haar wel. Mijn vader begreep ik echter niet.

Ik ben na die klap van m’n moeder naar boven gerend. Sindsdien is er niet meer over gepraat. Het is nu al twee dagen geleden en ik denk dat mijn ouders het wel met elkaar besproken hebben want mijn moeder is opgehouden met haar gehuil en geschreeuw. Maar mijn vader praat nog steeds niet tegen me. Verder wordt er niet over die dag gepraat, laat staan over mijn coming out. Het lijkt wel alsof ze hebben bedacht dat het op deze manier wel weg zou gaan. Ik had gehoopt dat ik me beter zou voelen na dit gesprek. Maar dit is misschien wel erger. Wat moet ik nu doen? Het is logisch dat ik de enige persoon in dit huis ben die hier een gesprek over aan zal gaan.

Maar wat moet ik zeggen?

Noah