"Theater was geen onbekend terrein, maar ik had vroeger nooit de ambitie in de theaterwereld te gaan werken. Ik ben Rechten gaan studeren en later Kunstgeschiedenis. Tijdens mijn studie Kunstgeschiedenis werd ik door mijn toenmalige zwager Paul Witteman getipt dat ze bij de Vara mensen zochten. Zelf werkte hij daar toen nog niet. Er was begin jaren ’70 net de Stichting Ombudsman opgericht. En daar zochten ze mensen voor.  Die stichting zat achter het programma ‘De Ombudsman’. Daar stelden we zaken aan de kaak, van problemen met de overheid tot gevaarlijke consumentenproducten. Het was min of meer maatschappelijk werk. Uiteindelijk heb ik daar zeven jaar gewerkt, tot Frits Bom de scepter ging zwaaien. Dat is een vreselijke man. Hij had met iedereen ruzie en er was al snel een conflict tussen het personeel en hem. Toen ben ik gaan kijken naar een andere baan.

Ik had ooit een keer meegedaan aan Twee voor Twaalf. Toen die programmamakers me opeens bij de Vara zagen rondlopen, hebben ze me gevraagd om proefkandidaat te worden. Dat heb ik twintig jaar gedaan. Elke quiz werd twintig jaar lang met mij getest. Eerst met Joop Koopman als presentator en daarna met Astrid Joosten. Van kinds af aan ben ik in alles geïnteresseerd. Die nieuwsgierigheid komt denk ik door mijn ouders. Ondanks dat we niet uit een echt intellectueel milieu komen, werd er veel gelezen. Ik lees nog dagelijks drie kranten om alles bij te houden.

Vlak nadat ik bij Stichting Ombudsman begon te werken, ontmoette ik Paul op een personeelsfeestje van de Vara. Hij maakte toen een radioprogramma voor die omroep. Ik was nog niet uit de kast en had al een aantal vriendinnen versleten, maar het was gelijk raak. We zijn meteen met elkaar mee gegaan. Later dit jaar zijn we veertig jaar samen. Het geheim? Ik denk dat je dezelfde interesses en instelling moet hebben. En elkaar tot op zekere hoogte vrij moet kunnen laten. Je bent gelijkwaardige partners. In een heterorelatie is dat nog wel eens anders. Zeker als een vrouw kinderen krijgt raakt ze in veel gevallen financieel afhankelijk van de man. Paul en ik doen alle activiteiten samen, er is een rolverdeling maar we zijn gelijkwaardig aan elkaar. Het is de ideale relatievorm. We beperken en belemmeren elkaar niet.

Van de Vara vertrok ik naar Arnhem, waar ik de zakelijke leiding van een toneelgroep op me nam. Daar leerde ik het theatervak kennen; de administratie, het verkopen en produceren van voorstellingen, dat soort dingen. Paul schreef inmiddels al veel toneelstukken voor anderen. In 1982 heeft Paul een toneelstuk geschreven voor een vriendin. Vol zenuwen durfde ze het toch niet aan. We hadden de kleine zaal van Theater Bellevue gehuurd en die huur moesten we sowieso betalen. Paul deed toen al Margreet Dolman voor Radio Amsterdam, maar ze had nog geen uiterlijk. Ik produceerde de voorstelling en Paul besloot als Dolman te gaan spelen. Het was voor het eerst dat hij zelf op toneel stond. Ik moest meedoen om hem te steunen, als het karakter Dokter Valentijn. De voorstelling raakte uitverkocht en werd steeds verlengd. Ik ben geen acteur, geen cabaretier, maar ik kon op het podium gewoon mezelf blijven. Soms zat ik een uur stil op toneel een krant te lezen. Ik voelde me altijd heel relaxed. Wim Schippers schreef de eerste voorstellingen altijd een liedje speciaal voor mij. Samen zongen Margreet Dolman en Dr. Valentijn het nummer ‘Wij Vonden Elkaar’.

Via via werden we benaderd of we interesse hadden om het Betty Asfalt Complex over te nemen. Paul kreeg net een eigen tv-programma aangeboden bij de VPRO en we vonden het Betty Asfalt een mooie plek om dat daarvan uit te doen. Het is ook leuk om een eigen theater te hebben. Je kunt er try-outs doen, theater, tv. In 1989 hebben we het heropend.

De kick van een eigen theater is de vrijheid die het geeft. Naast de verhuringen die we doen kan Paul er experimenteren en we kunnen eigen producties, zoals ‘In bed is het fijn toeven’ de tijd geven zich te ontwikkelen. Dat is niet altijd makkelijk. Zonder subsidie kan geen enkel theater. We proberen het wel. Bij 200 activiteiten per jaar kom ik uit de kosten, maar dan wordt er nog niets verdiend en heb ik zelf nog geen salaris. We komen momenteel aan ongeveer 170 activiteiten per jaar. In december speelt Paul een reeks voorstellingen die altijd zo goed loopt, dat we daarmee de rest van het jaar kunnen compenseren. We zijn onze eigen subsidiënt. Het is frustrerend dat ik er de meeste tijd in steek, maar er geen salaris uit kan halen. Toch blijft het werk ontzettend leuk. Ik zie mezelf dit nog wel tien jaar doen. Ik hoop dat het theater ooit winstgevend wordt, dat is een mooi doel.

De komende periode wordt druk. Margreet Dolman staat 30 jaar in het theater en in dat kader komt er een jubileumoptreden in het DeLaMar Theater. Naast Margreet doet ook dominee Gremdaat mee en ik kruip weer in de huid van dokter Valentijn. Het theaterjubileum is op 15 mei maar begin augustus , tijdens de Gay Pride, staan we ook in DeLaMar."

KS

Klik voor meer info over Betty Asfalt of over het jubileumoptreden.