Het begon met blikken. Heel veel vervelende blikken. Je weet gewoon dat mensen het over je hebben en in groepjes over je staan te roddelen. Best vervelend, maar ik kon me daar wel overheen zetten. Het werd alleen steeds erger en laatst liep ik langs een groepje meisjes uit de examenklas en siste een van hen ‘kleine flikker’ naar me.

Ik wist echt niet wat ik moest doen.

Ik had dit nog nooit meegemaakt, ik ben sowieso een redelijk onopvallende verschijning op school. Geen loser ofzo maar gewoon iemand die alleen hangt met z’n eigen vriendengroepje. Dus niet superpopulair ofzo. Ik ben gewoon doorgelopen richting m’n vriendinnen maar merkte meteen dat ik toch best van slag was. De rest had niks door maar Tara zag wel dat er iets aan de hand was. Even later waren we met z’n tweetjes en vroeg ze ernaar. Ik vertelde haar wat dat meisje tegen me had gezegd. Tara is soms zo volwassen, een beetje eng zelfs. Ze gaf me advies: “Dit ga je nog veel vaker meemaken, schat. En ook nog wel veel heftiger denk ik. Laatst zag ik bij Boulevard een jongen van 20 die in elkaar is geslagen omdat hij gay is.“ 

Kijk, ik ben niet wereldvreemd en ik weet dat homogeweld veel voorkomt.

En ik weet ook echt wel in wat voor een stad ik woon. Men is hier of christen of Marokkaan. Geen probleem, maar het zijn twee groepen die nou niet echt iets met homo’s hebben. Wist ik veel dat ik daar al zo snel achter zou komen.

Een paar weken na het eerste incident fietste ik terug van een avondje bios en McDonald’s met Tara. Zij woont aan de andere kant van Veenendaal dus ik moet altijd een stuk alleen. Niet dat het boeit, want ik ben een jongen. Ik had m’n oordopjes in en m’n muziek hard staan. Ik maakte aardig wat vaart dus ik had het helemaal niet door dat er aan beide kanten van mij een stel Marokkaanse jongens waren komen fietsen. Ze waren met z’n tweetjes en riepen iets naar me. Ze kwamen me vaag een beetje bekend voor. Ik deed m’n oordopje uit en vroeg wat er was. “Wat er is? Jij bent er!” Toen voelde ik al dat ze niet gewoon de weg aan me kwamen vragen. De ander moest heel hard lachen om de opmerking van de eerste jongen en daardoor werd hij nog opgefokter.

Hij begon me uit te schelden voor vieze homo en flikker en alles wat hij maar kon bedenken.

Nu was de ander weer heel hard aan het lachen. Ik probeerde ondertussen nog sneller te fietsen. De jongen die voortdurend aan het lachen was pakte me nu bij m’n arm vast en trok zichzelf zo naar voren. “Rot op!”, schreeuwde ik. De ander begon me te duwen, hij wilde me echt van mijn fiets afgooien. “Kankerflikker, waarom heb je zo’n haast? Moet je naar je vriendje?” Alles wat ze zeiden ging een beetje langs me heen. Het waren van die standaarddingen die homohaters roepen in films. En nu waren deze jongens me serieus aan het uitschelden voor ‘kankerflikker’. Als het niet zo’n kutsituatie was, had ik erom gelachen.

Uiteindelijk heb ik ze letterlijk en figuurlijk af kunnen schudden. Ik heb flink wat vaart gemaakt en ben via een andere route naar huis gefietst of gesprint eigenlijk. Weer was ik van m’n stuk gebracht. Een stuk erger zelfs. Ik heb meteen Tara gewhatsappt en haar het hele verhaal verteld.

Misschien had ik het anders aan moeten pakken en terug moeten duwen en schelden.

Maar zo ben ik helemaal niet. Ik heb überhaupt nog nooit gevochten. Ja, op de basisschool misschien een keertje. Tara herhaalde wat ze eerder ook al zei: “Bereid je maar vast voor, want dit is nog niks.” Volgens haar is het doodnormaal om lastiggevallen te worden alleen vanwege het feit dat je homo bent of weet ik veel, omdat je dik bent ofzo.

Ik weet niet of Tara’s advies wel zo goed is als ik eerst dacht trouwens, een beetje optimistischer mag wel toch? En is het ook niet gewoon zo dat je pas echt gepest wordt als je het toelaat? 

Noah