Waar het spaak liep, was dat ze me wilden filmen als ik met iemand zou gaan daten. Gelijk riep elk instinct in me dat dit een bijzonder slecht idee was. Niet alleen omdat ik waarschijnlijk op een onoplettend moment een bijzonder ongenuanceerde uitspraak er uit zou werpen die me de rest van m’n leven beroemd zou maken op Dumpert, maar ook omdat ik bij een date absoluut geen camera zou willen hebben. Ze hadden me voor veel dingen kunnen strikken, van mijn panische vliegangst tot in het midden van een rouwproces, maar waarom was dit zo’n persoonlijk taboe?  

Beter dan echt

Misschien is het omdat ze me wilden volgen op een moment waarin ik juist niet mezelf ben. Het is alsof ze een documentaire zouden maken over ochtendrituelen en ik door beeld zou lopen als een zuiver fluitende frisgeurende levende zonnestraal zwaaiend naar de overbuurvrouw in plaats van het wandelend veenlijk dat ik ben, gehuld in Tibetaanse lijkwaden die glazig starend uit het raam de straatarbeiders buiten van alles dodelijks toewenst. Daten is namelijk niet altijd een eerlijke weergave van jezelf, en dat is maar goed ook. 

Er verscheen onlangs op deze site een soort van beginnershandleiding voor daten waarin enkele tips werden gegeven in de trant van “Wees duidelijk, wees realistisch en wees eerlijk” – wat mij betreft allemaal regels die prima werken als je probeert een tweedehands Nissan te verkopen maar die een date nogal saai maken. Een leuke date is als het leren van een nieuw spel; voor jezelf spannend, verslavend, uitdagend en lichtelijk drogerend en voor degene die er naar kijken een traag, vermoeiend en bovenal verschrikkelijk nietszeggend tafereel.  

Een date heeft natuurlijk wel een basis die eerlijk is - een gemeenschappelijke interesse naar een ander beter leren kennen - maar vanaf dat punt is daten een spel dat draait om impressies, imago, omstandigheden en de zoektocht naar een klik. 

Artikel 46, paragraaf 5, regel 7c

Een spel laat zich door twee zaken kenmerken. Ten eerste; elk spel heeft regels. Het moeilijke bij daten is echter dat deze regels tussen elke twee personen weer anders zijn en dat ze bestaan uit ongeschreven omgangsvormen die zich niet laten generaliseren als “Wees eerlijk en wees realistisch”, maar veel complexer zijn zoals “Probeer bij deze persoon in het begin veel vragen te stellen maar vermijdt vragen over zijn geboorteplaats anders krijg je tergend lange anekdotes over zijn hoogtijdagen als caissière bij de Albert Heijn in Schoonloo” .  

Ten tweede: een spel speel je omdat je het leuk vindt. Als het niet leuk, spannend, vermakelijk, intrigerend of uitdagend is maar in plaats daarvan je opzadelt met een knoop in je maag alsof je in een Saw-sequel zit waarbij elke vraag voelt alsof je moet kiezen tussen je linker- of je rechterbeen, dan doe je iets niet goed. Niet elke date leent zich om om half zeven ‘s ochtends te eindigen in een roes van goedkope wijn, harde muziek en sigaretten tijdens een zonopkomst aan een pier. 

Er bestaat niet zoiets als een accurate gids voor daten net zomin als dat er een handboek bestaat voor universeel levensgeluk. Uiteraard helpt het om vriendelijk te lachen en beleefd te zijn, maar dat dien je tegen je date net zo goed als tegen de buschauffeur te doen. 

Daten is een hoogstpersoonlijk iets, wat voor sommigen een vermakelijk tijdverdrijf is en voor anderen een noodzakelijk kwaad. Alhoewel we in een tijd leven waarin we ongenadig meer & meer van onszelf blootgeven aan de wereld, bestaan er nog bepaalde dingen die je simpelweg het beste tussen twee personen kan houden. Dus liet ik dit voorbij gaan, maar het zal me benieuwen wie ze uiteindelijk wel gestrikt hebben.

Tim Meijerink