Hoe gaat het met je existentiële crisis?

Goed, ik denk niet dat ik er nu een heb. Ik spaar het op voor het volgende album. Ik heb er tijdens het maken van Return to Paradise wel tien gehad. I twijfelde over alles. ‘Misschien kan ik beter weer ergens ober worden’, ‘het is te veel druk, ik kan dit niet’. ‘Nee wacht eens even, natuurlijk kan ik dit, ik ben geweldig!’ (lacht).

Hoe kwam je uit die crises?

Ik begon beter voor mezelf te zorgen. Ik ging sporten en ben weer gaan schrijven. Elke artiest krijgt wel eens angstaanvallen over zijn werk. Ik denk dat het erbij hoort.

En het tweede album is altijd het lastigste om te maken toch?

Dat zeggen ze. Ik hoop dat het waar is. Ik wil niet nog een keer zo lang over een album doen. Ik denk dat het de volgende keer makkelijker zou gaan.

Je hebt een paar verschillende stromingen uitgeprobeerd voor dit album; rock, pop. Uiteindelijk is het Paradise Garage geworden, een stroming uit 1980.

Ik wilde al heel lang een dergelijk album te maken. Ik heb het oorspronkelijk naast me neergelegd omdat het niet per se  populair is en er nog veel andere terreinen zijn die ik wilde verkennen. Maar toen ik begon met het opnemen van nummers geïnspireerd op die periode, voelde het goed. Ik haalde mijn inspiratie uit een reis naar New York. Ik stapte een platenzaak binnen en daar hadden ze allemaal zeldzame disco, house-muziek en soul. Ik ging er met volle tassen weg. Dat was voor mij het omslagpunt. Ik begon me toe te leggen op die stromingen.

Ben je vaker naar New York gegaan voor meer inspiratie?

Ik ben een paar keer geweest en heb het een en ander opgenomen in de DFA Studios. Daar weten ze alles van disco en post punk en ze hebben een geweldige selectie vintage instrumenten. Ook inspireerde de geschiedenis van de homocultuur in New York me. Denk aan Stonewall en wat er daarna is gebeurd, dat is allemaal onderdeel van de geschiedenis van New York. En dat leeft erg in die muziek scene.

Hoe heb je die geschiedenis vertaald naar muziek?

Ik weet niet of ik dat gedaan heb, maar het zat wel in m’n gedachten toen ik met de muziek bezig was. Ik heb vooral veel gefantaseerd over Paradise Garage en mensen die op die muziek dansen. Ik had het geweldig gevonden om daar onderdeel van uit te maken. Het is me opgevallen dat in Los Angeles disco en house-muziek steeds populairder worden en dat het leven in de brouwerij brengt. Het doorbreekt barrières. En iedereen kan dansen op disco.

Denk je dat het een tweede leven gaat krijgen?

Ik betwijfel of het weer mainstream wordt, maar er is zeker een actieve discocultuur in alle grote steden waar ik kom. Er zijn discofeestjes in Londen, L.A., Sydney, Amsterdam. Maar het zou gek zijn als het in een stadion gespeeld zou worden.

Dance is momenteel erg populair, maar jouw stijl is vooral soul.

Ik wilde een organisch album maken. Dance is vaak dwingend. Ik ben er klaar mee dat anderen tegen me zeggen dat ik m’n handen in de lucht moet doen. Als ik dat wil doen, doe ik het uit mezelf. Je zal mij dat niet horen zeggen, laat mensen dat zelf maar bepalen.

Je hebt veel samengewerkt de afgelopen jaren. Mark Ronson, Kimbra, Basement Jaxx en een grote groep anderen. Wie staat er nog op je verlanglijstje?

Ik zou het geweldig vinden om met Kylie samen te werken. Zij is zo geweldig! Met haar zou ik een nummer willen maken zoals jaren ’80 Mary Jane Girls funk. Iets als Jimmy Jam en Terry Lewis. Iets funky. Ze heeft in elk geval te veel klasse voor tranny music.

De eerste single van Return to Paradise, Happiness, heb je geschreven toen je ongelukkig was. Waarom was dat?

Ik was net door een zware relatiebreuk gegaan. En ik had paniekaanvallen vanwege het maken van een nieuw album. Ik was ervan uitgegaan dat het hebben van succes alles makkelijker zou maken maar het loste geen van m’n problemen op. Ik denk nu dat succes als een vergrootglas werkt. Als je gelukkig bent, word je nog gelukkiger, maar andersom werkt het ook.

Vier jaar geleden vertelde je in de Gay&Night over je toenmalige vriendje. Je hoopte dat je muziekcarrière daar niet tussenin zou komen. Was dat uiteindelijk wel de reden dat het mis ging?

Dat denk ik niet. Het was gewoon lastig. Op een gegeven moment bleek dat we niet meer bij elkaar pasten.

Is het lastig om te daten terwijl je tourt of een nieuwe cd maakt?

Ja dat is het zeker. Je raakt soms zo opgeslokt door je werk dat het lastig is om voldoende aandacht te houden voor de mensen om je heen. Je kunt er een beetje egoïstisch van worden.

Richt je je met je nieuwe look op een ander type man? Ik kan me voorstellen dat twinks de snor misschien niet zo leuk zullen vinden.

Hahaha! Ik val zeker niet op twinks. Ik denk dat ik meer kinky aan het worden ben. Ik word meer volwassen en waardeer mijn mannelijke eigenschappen meer.

Probeer je die mannelijke eigenschappen te accentueren met de snor en je hoed? Of horen die vooral bij het verhaal van het album?

Vooral dat laatste. Het is een variatie op nostalgie. Maar ik vind het wel grappig hoe in de gay cultuur je uiterlijk identificeert wat voor soort seks je lekker vindt. Vaak klopt het ook wel, maar niet altijd.

Welk image probeer jij uit te stralen?

Een man op jacht naar plezier. Er zijn meerdere variaties van het karakter. Ik ben het wel zelf, maar tegelijkertijd is het een projectie van wie ik ben.

En waarom past die projectie bij dit album?

Omdat het níet past. Het image is jaren ’30-’40 en de muziek is jaren ’70-’80. Als je ze samenvoegt, wordt het modern omdat het eigenlijk niet bij elkaar hoort. Dat is onderdeel van het creëren van een eigentijds verhaal.

Is de snor een ode aan Freddie Mercury?

Dat hoor ik vaak de laatste tijd. Het was niet de intentie, maar ik vind het prima. Het is een verwijzing naar mannen uit de jaren ’30 en ’40 en de klassieke filmacteur. Ik vind die stijl en mannelijkheid fascinerend. Tegelijkertijd waren het ook heel kwetsbare mannen, veel zaten in de kast.

Je hebt nooit een geheim gemaakt van jouw geaardheid. Heeft dat problemen opgeleverd in de muziekindustrie?

Jazeker, vooral in Amerika bij mijn eerste label (Universal, red.). Zij vroegen me of ik me minder gay kon gedragen. Ze zeiden: ‘Niemand hoeft te weten dat je homo bent’. Ik was zwaar beledigd. Het is geen tekortkoming! Bij EMI zit ik veel beter.

Sam Sparro’s nieuwe album Return to Paradise, waar ook de hits Happiness en I Wish I Never Met You op staan, is inmiddels verkrijgbaar!

Kristiaan Schimmel