Iedereen heeft het er nu over of de Duitsers hun sportieve plicht wel gaan doen. Door gelijk te spelen tegen de Denen zouden ze ons er alvast uit kegelen en toch groepswinnaar worden. Ondanks de plechtige belofte van Thomas Müller in de kleedkamer van Oranje, wordt Duitsland er nu al van beticht ons straks pootje te lichten. De realiteit is echter dat de kans dat de Duitsers hun sportieve plicht doen veel groter is dan de kans dat Nederland met 2-0 van Portugal wint.

Maar zelfs als we er na een ruime zege op Portugal uitvliegen, hebben we het alleen aan onszelf te wijten. Met drie punten kun je geen aanspraak maken op de volgende ronde. De nederlaag tegen Denemarken had gewoon nooit gemogen. Van Duitsland kun je verliezen. Zeker van dit Duitse team. Tegen Portugal vielen ze nog wat tegen, maar tegen Nederland waren ze zelfs op 80 procent van hun kunnen al oppermachtig. Ik blijf erbij dat die Mannschaft de grote favoriet is voor de eindzege.

Maar de Denen... We kunnen nu uit zelfbescherming wel doen alsof dat eigenlijk een heel aardige ploeg is, maar dat is natuurlijk aantoonbare onzin.

Als Dennis Rommedahl het rugnummer 10 mag dragen, heb je gewoon een heel matig elftal. Ik sluit niet uit dat Duitsland per ongeluk van ze wint. Dat Gomez vier keer expres naast schiet, maar in een moment van onachtzaamheid er toch eentje in kopt. Wie zichzelf titelkandidaat noemt en dan van Denemarken verliest, moet meteen het eerste vliegtuig terug naar huis nemen. Uit principe. 

Dat onze verdediging zwak is, was al bekend. Zelfs onze beste verdediger Heitinga is kansloos tegen een topspits als Gomez. Hij keek trouwens ook de andere kant op toen de beperkte Deen Krohn-Dehli langs kwam wandelen. Maar dit toernooi laat de zo geroemde aanval het eveneens afweten. Velen richten hun pijlen nu op Robin van Persie, maar dat was de enige die er tegen de Duitsers nog iets van bakte. Die rol had Wesley Sneijder tegen Denemarken. Robben en Afellay, maar ook de invallers Van der Vaart en Huntelaar, faalden zelfs in beide wedstrijden hopeloos.

De bondscoach stond erbij en keek ernaar. En greep telkens te laat of verkeerd in.

Mopperen dat de vleugelspitsen niet functioneren en dan niet Narsingh, maar Kuijt inbrengen. Vijf minuten voor tijd. Dat is inderdaad zinvol. Wat me nog het meest stoorde, was Van Marwijks geëmmer over de handsbal van Denemarken. Natuurlijk had dat een penalty moeten zijn. Maar het is wel heel brutaal om zo moeilijk te doen over de enige fout van de scheidsrechter, terwijl je eigen spelers kans na kans om zeep hielpen en de tegenstander kinderlijk eenvoudig lieten scoren. 

Goed, een streep door Oranje en genieten van de rest van het toernooi. Want het is best leuk om naar te kijken. Qua voetbal bedoel ik dan. Rusland speelt aantrekkelijk, Italië was verrassend goed, de passie van de gastlanden is hartverwarmend en zelfs het spel van Engeland kan ermee door. Omdat de Duitse bondscoach Mario Götze nog geen speelminuten heeft gegund, valt het toernooi me qua mannen echter nog wat tegen. Mijn vrienden denken daar overigens anders over, getuige het volgende berichtje:

“Wat is dat met voetballers? Zelfs de Polen zijn leuk! xD”

Nu zijn er heel veel knappe Polen. Dat volk wordt werkelijk in ieder opzicht onderschat. Ik overweeg om hoogstpersoonlijk een Polenmeldpunt te worden. Maar goed, de reden dat voetballers zo leuk zijn, is dat je ze voortdurend als groep ziet. Los zijn ze veel minder leuk, hoorde ik laatst op tv. Kan zijn, maar ik heb ze toch liever los. En als de voetballiefhebbers onder u niet massaal hun sportieve plicht doen door inhoudelijk op deze column te reageren, ga ik daar volgende week heel ordinair over uitweiden. Dat is dan echt uw eigen schuld.

Roelof Smit