Wat we hierna gaan zien is het beste te omschrijven als een hevig liefdesepos. Laurence en Fred zijn verliefd. Hun families vinden hun relaties maar een slecht idee. Niemand staat achter ze, maar daardoor voelen ze zich nog sterker. Ze gaan uit en dansen in slowmotion op prachtige muziek. Wanneer Laurence opeens een serieus gezicht trekt en Fred zijn grote geheim vertelt, komt het ongeluk niet als donderslag bij heldere hemel. Het feit dat Fred haar vriend blijft steunen en al zijn grillen en obstakels voor lief neemt is verfrissend en soms onbegrijpbaar.

Natuurlijk houdt ze dat niet lang vol. Je hoort nog net niemand ‘TOLD YOU SO!’roepen. Op dramatische en hartverscheurende wijze gaat ze bij Laurence weg. Wat ze nodig heeft? Een man. Wat heeft ze nou aan een bijna-vrouw? Maar Laurence houdt nog steeds van Fred. En hij zal er alles aan doen om het te laten werken. Zelfs als hij allang weet dat het niet gaat lukken.

Het intense, melodramatische Laurence Anyways verveelt op geen enkel punt, hoewel je anders zou vermoeden wanneer je erachter komt dat de film twee uur en vijfenveertig minuten duurt. De perfect passende soundtrack, de prachtige beelden, de heerlijke kostuums waarmee Xavier Dolan ons van de jaren ’80 naar het millennium neemt en vooral het uitstekende acteerwerk van bijna alle acteurs zorgen ervoor dat je je plas met alle liefde nog even ophoudt.

Wat deze film nou echt zo goed maakt, naast alles wat hierboven is genoemd, is het feit dat de liefde centraal staat en niet het gegeven dat deze liefde haast onmogelijk lijkt te worden gemaakt doordat Laurence in het verkeerde lichaam zit en Fred hier niet mee om kan gaan. Want zoals hij zelf ook filosofeert: “waren wij niet vanaf het begin al verloren?”. Verwacht geen standaard bioscoopfilmpje waarbij alle normaal door hetero’s vertolkte standaard personages zijn vervangen door excuushomo’s en voorbeeldtransseksuelen.

Deze film doet eerder denken aan een moderne, rauwe hybride van Casablanca en The Notebook, zonder hetero’s, glamoureuze avondjurken en hete brij waar omheen wordt gedraaid. Tel daarbij op dat regisseur Dolan een meester is in het uiterste bereiken met kleur en beweging en nogmaals een uitstekende soundtrack waar klassiekers als Depeche Mode en The Cure afgewisseld worden met moderne pop als Moderat en Fever Ray. Na het kijken heb je meteen zin om Youtube af te zoeken naar die ene scene en dat ene nummer. Dat die ene scene en dat ene nummer waarschijnlijk voor elke kijker een andere zijn, is misschien wel het grootste compliment dat je Dolan kan gunnen.

Kijk hieronder naar de trailer: 

Luister hier de soundtrack:

 

Laurence Anyways is vanaf 20 september in de bioscoop.