Tara stelde ons aan elkaar voor, ik luisterde maar half. Ze zei iets over stijldansen en dat ze hem daarvan kende. Ik stond erbij terwijl zij met z’n tweetjes aan het praten waren tot ik opeens vroeg: “Hoe heet jij eigenlijk?”

Hij heet dus Boris en komt uit Rhenen. Hij kent Tara van stijldansen (in Veenendaal doen mensen nog aan stijldansen ja, ook ik heb het een tijd gedaan) en we hebben elkaar ontmoet op Tara’s verjaardag.

We stonden te kletsen onder de witte partytent in Tara’s tuin. Het was één van die paar bijna-zomerdagen van afgelopen tijd en alles was perfect. Hij had het over uit de kast komen, wat bij hem redelijk soepel is verlopen en ik vertelde beetje bij beetje steeds meer over mijn ervaringen. Voor ik het wist was het half 1 en had ik al een half uur thuis moeten zijn.

We hebben nummers uitgewisseld en elkaar beloofd snel te Whatsappen of Pingen of watdanook!

Nog nooit eerder heb ik als een gek mijn telefoon in m’n handen vastgeklemd zodat ik geen enkel bliepje of trillinkje zou missen. En de verlossing kwam eerder dan verwacht. “Echt heel leuk dat ik jou heb ontmoet vanavond. X”. Ik heb nog nooit zoveel analyses van 9 woorden gemaakt. Wil hij me vaker zien? Had hij ook zin om mij te zoenen? Wil hij vriendschap? Wat moet ik hem terugsturen?

Is het mogelijk om je na een paar uur praten met een leuke jongen zo goed en onzeker tegelijk te voelen?

Ik besloot mezelf te dwingen om nuchter naar de zaak te kijken. Ik stuurde hem meteen een berichtje: “Hoe leuk was dit? Snel weer? x”

Tot mijn opluchting (ik zag het al voor me dat ik de hele nacht wakker zou liggen om een jongen) activeerde ik daarmee een superleuke sms-sessie. Het ging de hele nacht door en de dag daarna hielden we ook contact. We hadden het over luchtige, dagelijkse onderwerpen zoals mijn ouders, school, muziek en onze lievelingsfilms. Het was eigenlijk hartstikke onschuldig allemaal. En toch voelde ik dat ik echt heel graag wilde dat het meer zou worden.

Dat is nu een week geleden. Intussen hebben we afgesproken. We zijn samen naar de film gegaan en hebben gezoend. Natuurlijk heb ik vaak genoeg gezoend, maar dit was anders. Ik vond het zo enorm spannend. Ik dacht dat hij me niet zou zoenen omdat hij zag hoe erg ik aan het trillen was, maar dat zat waarschijnlijk allemaal in m’n hoofd. Ik zal eerlijk zijn, het was echt geen superromantisch The Notebook-momentje ofzo. We zaten tegen elkaar aan en hij fluisterde in mijn oor: ”Zullen we zoenen?”.

En nu? Nu ben ik verliefd.

Tenminste, dat denk ik. Zo voelt het. Ik wil elk moment van de dag bij hem zijn, en als ik dat niet ben dan wil ik in elk geval met ‘m in contact staan. Maar ondanks dat heerlijke gevoel dat nu overheerst, merk ik ook dat ik me nu al een beetje zorgen maak over hoe dat dan gaat als dit echt iets wordt.

Ik baal er ook wel van, want ik hoor nu alleen nog maar te genieten. Maar ik heb nog nooit iets met een jongen gehad, laat staan dat ik ooit een jongen heb voorgesteld aan mijn ouders onder het mom van ‘een vriendje’ of hand in hand door Veenendaal gelopen met een jongen. Ik durf het niet tegen Boris te zeggen omdat ik weet dat ik het ook een afknapper zou vinden als ik hem was.

Hoe pak ik dit aan?

Overigens weet zelfs Tara niet hoe het precies zit. Ze weet dat het klikte tussen ons en dat we nummers hebben uitgewisseld, maar verder heb ik haar alleen maar globaal over onze date en zoen verteld. En ze weet al helemaal niet dat ik me als een aansteller druk zit te maken over ‘hoe dat dan moet als we een relatie krijgen’. Tara zou me namelijk in m’n gezicht uitlachen en ‘stel je niet zo aan!’ roepen. 

Noah