Day 3

Het succes van dag 3 is mede mogelijk gemaakt door het jongerenmagazine Expreszo. Tijdens de Amsterdamse Gay Pride had ik het genoegen om mee te varen met de boot van deze organisatie. Hierbij deelden ze mij een roze shirt uit met de slogan: ‘Ik ben homo geboren, ik heb geluk gehad.’ Toen kon ik nog niet bevatten dat zo’n shirt later nog van pas zou komen.

In mijn ogen is het zo dat homoseksualiteit vaak wél geaccepteerd wordt, als je er luchtig en soms met humor mee omspringt. Je moet creatief zijn, en ook dat bleek in het Holland Heineken Huis. Na vele complimenten (‘wat ontzettend cool dat je dit durft te dragen’), verzoekjes (‘Wij zijn ook lesbisch, loop mee, we hebben een leuke homovriend mee’) en zelfs gratis bier (‘Jij bent echt cool, vet dat je dit durft’) probeerde ik het ook op een andere manier in te zetten. Zoals bij ieder evenement waarbij we tegen Duitsers spelen wordt de welbekende tune ingezet waarbij het onder Nederlandse supporters traditie is geworden om ‘Alle Duitsers zijn homo’ te zingen.

Nu weet ik uit ervaring dat niemand het écht zo bedoelt, noem het cultuur, zij het een nare. Afijn. Na de treurig verlopen hockeyfinale Nederland-Duitsland (Duitsland wint in reguliere tijd) beginnen vier jongens achter ons het liedje in te starten. Ik draai me om en laat de tekst op mijn shirt lezen met de opmerking: ‘Beter gaan we ‘waren alle duitsers maar homo’ zingen’. ‘Dus jij bent Duitser?’ probeerde ze nog een humoristische reactie erin te gooien. Voor mij voldoende, de sfeer was immers goed. Echter een uur of wat later kwam hij schoorvoetend naar mij toe om te vertellen dat hij zich heel erg schaamde en dat hij het toch echt niet zo bedoelt had. Een mooie reactie!

De avond verliep verder zoals gebruikelijk bij groepen Nederlanders bij elkaar. Liedjes schieten heen en weer: ‘Het is stil aan de overkant’ bleek al snel te saai. Reisgenoot Martijn bulderend door de nachtbus: ‘Het is nat, aan de onderkant’ Afijn, jullie weten hoe dat soort zaken lopen.

Dit was ook tekenend voor de sfeer aldaar. In het Holland Heineken Huis heb ik nog vele lesbische en ook homo-supporters, crew en zelfs één Zuid-Afrikaanse sporter gesproken. Voor niemand van alle partijen was het een probleem, alles kan en alles mag. Wellicht dat er eindelijk een nieuwe generatie is opgestaan. Een generatie waarbij sportprestaties centraal staan en geaardheid, huidskleur, geloof of sekse er niet toe doet. Een generatie waarin Wouter Jolie misschien maar eens het voortouw moet nemen. Tenminste, als het aan mij ligt :)

Mart Roumen