Het zal vast geen verrassing zijn als ik zeg dat ik de Gay Pride zie als een soort gay Koninginnedag.

Ik was er nog nooit geweest, maar ik ken de beelden. Het leek me dan ook wel leuk om een dagje met Boris en wat van zijn vrienden in Amsterdam te feesten. Dat er hier op Gay.nl altijd discussies zijn over de achterliggende gedachte van zo’n Pride, tja daar hou ik me lekker buiten. 

Eén probleempje: Hoe ga ik m’n ouders vragen of ik naar Amsterdam mag voor het grootste homofeest van het land?

M’n relatie met m’n ouders is raar sinds mijn coming out. We hebben er nog steeds niet over gepraat. Ik kan me niet voorstellen dat ze niet doorhebben dat ik de laatste tijd heel veel weg ben, om bij Boris te zijn.

Maar ze hebben ‘m nog niet ontmoet en het voelde ook veel te vroeg om ze dat aan te doen. Maar ik wilde wel heel graag met hem naar de Pride. Ik besloot dan ook, lekker rebels (okee, eigenlijk piste ik bijna in m’n broek), onder het avondeten te beginnen over het feit dat ik die zaterdag naar Amsterdam zou treinen.

“Wat ga je daar doen dan?”, vroeg mijn moeder.

Ik vertelde mijn ouders rustig dat ik naar de Gay Pride zou gaan omdat ik wel zin had in een feestje en wat het ongeveer is (ik hield het een beetje vaag). We zaten aan de eettafel. Mijn vader zei zoals gewoonlijk helemaal niks. M’n moeder ademde in en siste me toe: “Je gaat daar niet heen, Noah.”

Nou, toen brak de hel dus los.

Mijn vader trok zijn mond ook open en ik had verwacht dat hij eindelijk over deze hele situatie van mijn coming out zou beginnen maar het enige wat hij eigenlijk duidelijk wilde maken was dat het ‘te gevaarlijk’ is in Amsterdam voor een jongen van mijn leeftijd. Dat ik wel vaker ben gaan winkelen in Arnhem en Utrecht  met vrienden leek hij vergeten. Hij repte met geen woord over de Gay Pride. Mijn moeder daarentegen liet weten dat ze het een afschuwelijk ‘rariteitenkabinet’ vindt en dat ik daar niet thuishoor. “Je denkt toch niet dat we je tussen al die halfnaakte mannen en drugsgebruikers in laten staan.” Misschien heb ik mijn moeder ooit afgeschilderd als een simpele, christelijke huisvrouw, maar ik neem alles. Ze leek behoorlijk goed op de hoogte van alle verschrikkelijke gevaren in de grote stad.

Misschien lag het aan mijn gevoel van die dag, ik voelde me een beetje rebels en opgefokt.

Supertriest op een grappige manier eigenlijk. Maar ik trok het gezeik van mijn ouders absoluut niet. Ik dacht: Ik haal prima cijfers, ben lief voor ze, doe de afwas, ben niet aan de drugs.. Wat is het probleem?

En dat heb ik ook geroepen: “Wat is jullie probleem?! Ik ga gewoon en als ik terugkom is er niks veranderd en helemaal niks aan de hand. Er is namelijk helemaal geen probleem!” Mijn moeder liet zich niet zo gauw afschepen en riep nog wat terwijl ik naar m’n kamer rende maar ik was eigenlijk best tevreden. Ik zou gewoon gaan en daarmee uit.

Helaas geen spannende twist in het verhaal nu, ik ben serieus gewoon gegaan met Boris en z’n vrienden. We hebben de bootoptocht gezien en een beetje door de stad gelopen. Het was supergezellig, ik keek m’n ogen uit. We hebben wat biertjes gedronken en een ranzige hamburger opgegeten en zijn na etenstijd weer richting Veenendaal gegaan.

En het rare is: mijn ouders hebben er niks meer over gezegd.

Ik weet nu niet of ik een slechte zoon ben of zij slechte ouders of dat we misschien in een rare fase zitten waarin ze dit soort acties van me proberen te accepteren. Wat het ook is, ik ben een puber en mag dit soort dingen af en toe flikken, vind ik. Sowieso hoor ik al heel vaak van vriendinnen dat ik teveel en te lang nadenk in plaats van spontaan domme dingen te doen. En het was het waard. En hoe walgelijk zoetsappig ik ook klink: Ik heb er een heerlijke dag met Boris voor teruggekregen! 

Noah