Ik wil bij deze alvast sorry zeggen. Deze column gaat echt geen greintje positiviteit bevatten.

Ik voel me echt verraden door Boris. Ik was echt heel erg verliefd op hem. We hadden het zo leuk, deden alleen maar fijne dingen samen. Alsof we schijt hadden aan iedereen die daar ook maar een beetje commentaar op had. En toen, terwijl ik bij hem op bed lag, vertelde hij me opeens iets verschrikkelijks.

Boris heeft opgebiecht dat hij na onze eerste zoen nog seks heeft gehad met een ander. In diezelfde week dat ik al met mijn domme kop in de wolken zat, zat hij met z'n poten aan een andere gast. Ik noem het nu wel 'opbiechten', maar aan ons gesprek kon ik merken dat Boris dit niet als iets heel zwaars of ergs ziet. Hij vertelde het misschien zelfs een beetje te luchten. Alsof hij het gewoon maar even snel gezegd wilde hebben.

Ik was woedend. Hij is mijn eerste vriendje en ik had echt niet verwacht dat het nu al klaar zou zijn.

Want dat is het. Klaar. Ik wist dat hij verder was dan ik, op het gebied van seks. En dat hij dus ook met andere jongens had aangepapt voor ik in beeld was. Maar wij hebben samen ook dingen gedaan. Ik heb seks gehad met Boris en het voelde heel goed en bijzonder. Ik klink nu echt als een oud wijf maar ik kan niet anders doen dan er zo zoetsappig over schrijven. Het doet pijn als ik denk aan het feit dat hij even daarvoor nog met een andere jongen in bed lag.

Dat hele bijzondere gevoel voelt nu alleen heel erg nep en ik wil er eigenlijk niet eens meer aan denken. Natuurlijk doe ik dat wel, de hele dag door. Ik voel me ook nog eens heel vies en kan echt niks hebben van anderen.

M'n ouders hebben wel door dat er iets aan de hand is, maar ik voel echt geen enkele behoefte om iets aan ze te vertellen.

Het enige wat ze dan gaan denken is: 'Oh gelukkig het was maar een fase, Noah was even de weg kwijt'. Ik was de weg niet kwijt. De jongen waar ik verliefd op was (of ben, ik weet het niet) was de weg kwijt. Ik heb alles zo voorzichtig en goed mogelijk opgepakt.

Ook Tara wil voortdurend de hele situatie bespreken. Ik heb één keer alles verteld en daarmee is het klaar. Ik hoef niet elke dag haar domme analyses over hoe ik dit moet aanpakken te horen. Ik wil gewoon rust en het liefst de hele dag in bed liggen.

En het ergste van alles is nog dat Boris heel graag wil praten over ons en over wat hij me heeft geflikt, maar ik heb daar helemaal geen zin in. Ik wil hem niet zien, ik weet wel wat er dan gebeurt. Ik vertrouw mezelf misschien niet goed genoeg. En ik weet ook helemaal niet wat ik moet doen. Hoe weet je of dit het einde van een nieuwe relatie betekent? Is wat hij heeft gedaan erg genoeg om hem niet meer te willen zien of ben ik aan het zeiken en moet ik me eroverheen zetten?

Het is nu anderhalve week geleden dat ik hem voor het laatst sprak.

En eigenlijk wil ik gewoon dat alles weggaat. Geen herinneringen, geen berichtjes, geen gezeur, geen begripvolle blikken van Tara, niks. Natuurlijk zullen er ook nog eens mensen zijn die van alles onder deze column gaan roepen. Ik heb het allemaal al voorbij zien komen.

Ik ben stiekem een oude man, dit is allemaal een soort maatschappelijk verantwoorde nepcolumn, ik kom helemaal niet uit Veenendaal, ik ben waarschijnlijk niet eens homo, ik schrijf kinderporno en ik verzin alles in mijn leven. Het doet me helemaal niks. Ik heb geeneens de puf om me nog druk te maken om zulke achterdochtigheid. En er zal nu ook vast wel gezegd worden: "Nep! Want eerst zegt 'ie dat hij er klaar mee wilt zijn, maar dan schrijft hij wel deze column over die ex!" En ja, dat klopt. Dit is de enige manier waarop ik er om mee wil en kan gaan. 

Volgende keer ben ik iets vrolijker.

Noah