Ik heb gelogen, ik ben helemaal niet vrolijker. In de tussentijd hebben Boris en ik op zijn aandringen al snel weer afgesproken. Het was verschrikkelijk fijn om het weer goed met hem te maken. Om hem weer vast te houden en tegen me aan te voelen.

Het was leuk voor even.

Ik dacht dat het wel goed zou komen, dat het weer als net voor zijn biecht zou zijn. Voor iedereen die het was vergeten: mijn vriendje vertelde me doodleuk dat hij nog met anderen had geneukt terwijl wij elkaar al kenden en waren begonnen met daten.

Maar het is nooit meer goed gekomen. Het is niet meer geworden zoals het eerst was. We hebben het dus nog een keer geprobeerd maar ik zat nog zoveel woede en wantrouwen en hij zat daar absoluut niet op te wachten. Boris verwachtte van mij dat ik er maar eens klaar mee moest zijn. En dat kon ik niet.

Het kwam tot een kookpunt tijdens een hele heftige ruzie bij hem thuis.

Het feit dat hij op den duur zei: "waar maken we ons eigenlijk druk om, ik ken je nog niet eens?". Het werd me opeens heel erg duidelijk. Hij tilde nergens zwaar aan, ook niet aan onze relatie. Misschien ging ik inderdaad te snel en te hard voor hem, maar dat voelde voor mij gewoon goed. En ik kan het niet meer terugdraaien.

Dus ik ben zijn kamer uitgestormd. Ik heb nog naar hem geschreeuwd dat ik hem nooit meer hoef te spreken en zit sindsdien in een soort cocon. Ik ga naar school, ik eet met mijn ouders, ik hoor mijn vriendinnen aan. Maar ik ben er niet echt bij. Alle resterende minuten van de dag lig ik op bed. Ik weet niet of ik verdrietig ben doordat het is mislukt met Boris of dat ik enorm boos en teleurgesteld ben in de zwakheid van mijzelf. Misschien heeft Boris wel gelijk en stel ik me aan. En ben ik inderdaad overdreven labiel.

Die gedachten schieten door mijn hoofd en maken me misselijk.

Ik voel me overbodig, niet geliefd en vraag me af wat ik hier doe. Daar staat weer tegenover dat ik me enorm kwaad kan maken over het feit dat ik dat soort dingen denk. 

Ik zou dolgraag willen afsluiten met een vraag of een stelling of een grap of in elk geval iets waar uit kan blijken dat ik niet volledig gek aan het worden ben. Maar ik ben van mening dat columns ook best de emotionele waarheid mogen laten zien soms. Dit is gewoon hoe het zit en ik heb geen idee hoe het morgen gaat zijn.