Het deed me best veel pijn om dat soort reacties te lezen. Mensen hebben er absoluut geen problemen mee om je kapot te schelden en je in twijfel te trekken wanneer je jezelf blootgeeft op het internet. En dat had ik moeten weten natuurlijk. Dan had ik er misschien wat professioneler mee om kunnen gaan. Ik kon nu vaak mijn woede niet echt inhouden wanneer ik zulke nare opmerkingen las. Ik heb er zelfs wel eens over geschreven in een column. Ik ben daar heel erg eerlijk over geweest: toen het twee maanden terug niet goed met mij ging waren die nare reacties onder mijn column een soort extra shit op mijn dak.

En toch ben ik hier, een jaar later. En heel erg tevreden over waar ik nu ben. Ik ben dankzij mijn column veel bewuster geworden van mijn homozijn. Ik besloot mijn ouders te vertellen over mijn gevoelens, ik werd verliefd, ik werd gekwetst, ik was depressief, ik dacht even dat ik een soa had van mijn ex (en heb daar expres geen hele column over geschreven), ik ben lekker los gegaan en had plezier. Het lijkt wel een standaard riedeltje waar iedereen doorheen moet gaan. En hoe erg je ook wilt dat jij anders en bijzonder bent: iedereen groeit op een manier op die in zekere zin gelijk staat aan die van je andere leeftijdsgenoten.

Nu klink ik superoud, wijs en volwassen maar dat ben ik gelukkig nog steeds niet. Wel voel ik dat dit een bijzonder jaar was voor mij. Pieken en dalen, slagen en falen. Ik besef me nu juist dat ik jong ben en te vaak zwaarmoedig over zaken nadenk tot ik er gek van word. Ik heb dan ook een goed voornemen:

Meer genieten.

En dat kan in allerlei vormen. Ik wil meer uit, meer leuke dingen, minder rekening houden met de mening van anderen (of dat nou mijn ouders, klasgenoten of mensen op het internet zijn), genieten van mijn vrienden, genieten van uitgaan, open staan voor leuke jongens, schijt hebben aan vooroordelen die mensen hebben wanneer ik ze vertel wat ik allemaal doe met die leuke jongens en de allerbelangrijkste:

Ik ga mijn columnstokje doorgeven aan een ander die ook zo'n openbaringsjaar nodig heeft.

Of iemand die gewoon zijn (of haar!) ei kwijt wilt. Dat betekent dat jullie mij hier niet meer zien op de voorpagina. En ondanks dat er vast wat mensen zijn die daar superblij mee zijn, vind ik het jammer. Ik vond het heel leuk om te doen namelijk. Iedereen die mijn columns wel leuk vond: héél erg bedankt!

Tot ooit, Noah.