Nog geen tien meter verder roept een groep kinderen op een vrij agressieve toon ‘lesbi’. Ik laat haar hand los. 

Verdomme, het zijn maar kinderen, schiet er door mijn hoofd. Waarom in hemelsnaam laat ik haar hand los? Waarom? Ik ben gewoon voorzichtig geworden, niet vanwege het gevoel dat die kinderen mij geven, maar vanwege alles wat je op het nieuws hoort, wegpesten, in elkaar slaan, geweld, spugen, schelden. Maar waarom zou ik mijn gedrag veranderen voor anderen, ze hebben mij maar te accepteren.

Toch ben ik niet zo van het uitgebreid zoenen in het openbaar, terwijl ik wel de zichtbaarheid wil vergroten. Ik hou er ook niet van als er twee hetero’s uitgebreid staan te zoenen, leg ik uit, als ik over deze situatie vertel.

Een vriend van mij is het hier helemaal mee eens. Hij vindt alles wat uitgebreid zoent bij hem in de buurt vies, maar twee mannen die maken hem extra misselijk. Hij vindt dat hij het recht heeft om er iets over te zeggen. “Dat kun je niet maken, zegt iemand”

“Als ik een bord met stront eet en jij vindt dat vies, dan heb jij toch het recht om dat te zeggen?”

Oke, deze vergelijking klonk mij eerst ook ietwat provocerend in de oren, maar nu, nu ben ik het denk ik met hem eens. “Als ik na drie keer in het openbaar mijn bord stront zit te op te peuzelen en continu roept iedereen om mij heen dat het ranzig is, dat ze er misselijk van worden, dan ga ik het de volgende keer toch ook gewoon even op een privéplek opeten, dan heeft niemand er last van.”

Dus om andere mensen geen last te bezorgen, mag ik geen genegenheid tonen naar mijn partner in het openbaar. Maar zo moet ik het natuurlijk niet zien, er is een verschil tussen genegenheid tonen en uitgebreid lopen bekken in het openbaar, vindt hij. En kijk, daar ben ik het dan weer helemaal mee eens. Provoceren is niet nodig, zichtbaar zijn wel. Iets afkeuren is wat mij betreft je goed recht, ook als het om twee mannen of twee vrouwen gaat, zolang de manier waarop maar normaal blijft. Zolang ze mij nog maar wel accepteren en respecteren.

Waarom moeten wij homoseksuelen bij zo’n afkeurende blik of opmerking gelijk alles weer op discriminatie of gelijke rechten gooien?

Natuurlijk mogen wij hand in hand lopen, natuurlijk mogen wij elkaar een kus in het openbaar geven, natuurlijk moeten wij ons veilig voelen, natuurlijk moeten we ons niet laten uitschelden, bedreigen of in elkaar laten slaan. Maar anderen mogen het best niet eens zijn met mijn of iemand anders zijn levensstijl. Iets met leven en laten leven. 

Ik kijk namelijk ook niet graag naar hoe hij een bord stront eet.

Kim Raven