Tijdens de Mylo Xyloto-tour was Coldplay eindelijk klaar om in stadions te spelen, althans volgens leadzanger Chris Martin en zijn drie collega's. In interviewfragmenten die tussen de nummers door op de dvd te zien zijn, laten ze geen superlatieven ongenoemd: dit is Coldplay op z'n best.

Veelbelovende woorden. Zeker in de begindagen na de albums Parachutes en A Rush of Blood to the Head werd de band immers geroemd om de unieke sfeer die ze tijdens ieder concert wist te creëren. 

Van een unieke sfeer is op de dvd Live 2012 niet veel te merken. Alle trucjes die ze door de jaren heen hebben geleerd (een akoestische onderbreking achterin de zaal, vuurwerk, een zingende drummer, een alternatieve versie van God Put A Smile Upon Your Face), worden weer uit de kast getrokken. Het enige nieuwe zijn de lichtgevende polsbandjes die het publiek bij binnenkomst heeft gekregen. Deze lichten op tijdens bepaalde nummers. Visueel is het ongelofelijk mooi om te zien, zeker in het gigantische Stade de France waar de meeste nummers zijn opgenomen, maar na de eerste keer oplichten is het niet meer verrassend te noemen.

Ook is de setlist van de tour te strak geregisseerd. Er lijkt geen ruimte of tijd te zijn voor een praatje of een verrassend nummer. Waar Coldplay vier jaar geleden nog opeens Trouble en Amsterdam speelde in Ahoy, is de enige speling in de setlist nu een momentje van anderhalve minuut dat per locatie anders wordt ingevuld. In Den Haag speelde Chris Martin afgelopen september plotseling een fragment van 'Oh, oh, Den Haag' gevolgd door Warning Sign, en dat was helaas het enige moment waarop de 65.000 bezoekers vergaten dat ze met zovelen waren. Op de dvd is het verrassingsmoment eruit geknipt en vervangen door een speciale opname van Violet Hill.

Ook is de setlist gewoonweg te kort. De band staat iets langer dan een uur op het podium en dat kun je eigenlijk niet maken als je zoveel hits hebt als Coldplay. Op de dvd ontbreken onder andere Trouble, Talk, Speed of Sound, Lovers in Japan, The Scientist, The Hardest Part, Lost en persoonlijk favoriet Don't Panic. 

De nieuwe nummers komen wel uitgebreid aan bod, dus voor de liefhebbers van het meest recente album van Coldplay, Mylo Xyloto, is de dvd een prachtig cadeau voor onder de kerstboom. Fans van het eerste uur zullen in de nieuwe nummers de oprechtheid van songs als Shiver, Warning Sign en Politik echter missen.

Dat de band het rauwe randje uit de beginjaren kwijt is geraakt, is niet alleen in de nummers te horen, maar ook in de stage presence van Chris Martin. Waar hij in 2003 nog intens over z'n piano hing, Everything's Not Lost verlengde tot een nummer van bijna tien minuten en het publiek aanspoorde om meer chocola te eten, is nu een haastige leadzanger te zien die nauwelijks de tijd neemt voor interactie met het publiek.

Visueel zit Live 2012 geweldig in elkaar. Het graffiti-artwork van Mylo Xyloto is over het hele podium terug te zien en net als tijdens de vorige tours zijn ook de muziekinstrumenten de dans niet ontsprongen. De eerdergenoemde lichtjes die het publiek om de arm heeft, maken het geheel af. Het is een mooie setting waarin vooral nummers als Princess of China (met een gastoptreden van Rihanna) en Paradise goed tot hun recht komen. En dat alles is prachtig gefilmd en gemonteerd.

De hits van Coldplay vervelen geen moment, Martin is goed bij stem en Parijs vormt een mooi decor voor deze concertfilm, maar Coldplay bevestigt wel het beeld tegenwoordig vooral een commerciële hitmachine te zijn. De dvd laat dit tekenend zien: nog voordat de laatste noot van Every Teardrop is a Waterfall is uitgegalmd, zit de band al in de auto richting het vliegveld. De Britten geven geen toegift en ze hebben nog geen 70 minuten op het podium gestaan. De tour die ze zelf omschrijven als hun beste tot nu toe, mist daardoor een belangrijk stuk persoonlijkheid.

KS