Bright Light Rod Thomas Music Singer-Songwriter Open Gay Closet Kast 90


Britse singer-songwriter Rod Thomas, beter bekend als Bright Light Bright Light, baseerde zijn artiestennaam op een quote uit de film Gremlins. Zijn album Make Me Believe in Hope wordt binnenkort opnieuw uitgegeven met een hele lading nieuwe remixes. Reden voor Gay&Night om hem te vragen naar zijn poëtische songteksten, zijn fascinatie voor jaren 90-muziek en hoe het voelt om een openlijk homoseksuele artiest te zijn in de hedendaagse muziekindustrie.

Je staat bijna wereldwijd bekend om je songteksten. Waar haal je je inspiratie vandaan?

Het is een beetje een mix van dingen. Ik denk dat ik meer een verhalenverteller ben dan iemand die dingen bekent in zijn nummers. Ik haal vooral veel inspiratie uit verhalen die ik hoor in de bus en uit dingen die kennissen van mij overkomen. Ik mix dus een beetje feit en een beetje fictie, maar ik vertel alles vanuit mijn eigen perspectief, zodat het toegankelijker klinkt.

Voor een onafhankelijke artiest heb je best veel videoclips bij je nummers gemaakt. Hoe belangrijk denk je dat deze video’s zijn in een tijd waar MTV nauwelijks nog videoclips uitzendt? 

Het is ontzettend belangrijk voor mij: de hele presentatie en beeldspraak van die video’s. Ik heb altijd gehouden van popvideo’s: de kleur, de textuur, de styling. Je kunt er echt een deeltje van de persoonlijkheid van de artiest mee laten zien. Ik heb samengewerkt met veel nieuwe videoclipregisseurs, die graag wilden spelen met hun ideeën en wilden zien wat mijn muziek in hen losmaakte en vice versa. Ik vind het persoonlijk zeer interessant: je kunt een hoop doen met een videoclip. Er zitten wel grenzen aan natuurlijk, voornamelijk om budgettaire redenen en omdat MTV niet zo veel videoclips vertoont al vroeger. Muziektelevisie begint sowieso een beetje uit te sterven. Online gebruiken veel mensen echter YouTube om nieuwe muziek te ontdekken. Ik maak de video’s vooral om de liedjes een beetje tot leven te brengen. 

Je host een 90s avond in Vogue Fabrics Dalston in Londen en je maakt ook veel gebruik van 90s muziek in je mash-ups. Waar komt die fascinatie voor deze muziek vandaan, buiten het feit dat het waarschijnlijk de muziek was waar je als tiener naar luisterde?

De zang bij sommige 90s tracks is echt helemaal geweldig. Op veel nummers, zoals 'Show me Love' van Robin S. of 'Dreamer' van Livin' Joy, is de zang zo kenmerkend en onvergetelijk. Ik vind de manier waarop deze nummers zijn gearrangeerd fantastisch. Veel van de nummers zijn echt bedrieglijk slim. Het gaat vaak om zeer sterke, enorme stemmen – niet per se fantastische stemmen, maar enorme stemmen – en die zijn onweerstaanbaar. Het waren nummers die iedereen aan het dansen kregen en die barstten van de energie.  

Er zijn een hoop artiesten die hun homoseksualiteit liever geheim houden – Mika heeft zijn geaardheid bijvoorbeeld pas net wereldkundig gemaakt. Was het voor jou een bewuste keuze om open te zijn over je geaardheid vanaf het begin van je carrière?

Ja, ik geloof dat dat wel een bewuste keuze was. Tijdens mijn tienerjaren had ik niet veel homoseksuele rolmodellen waar ik me echt verbonden mee voelde. In mijn jeugd waren veel van de openlijk homoseksuele mannen vrij flamboyant, theatraal en ontzettend zelfverzekerd. Ik vond ze fantastisch, maar ik voelde me niet als hen. Ik wilde iemand zijn die zelfverzekerd was over zijn geaardheid, maar op een nuchtere manier. Het is niet de essentie van mijn muziek, het is niet mijn hoofdpunt, het is niet waar ik constant over zing, maar ik wilde wel eerlijk zijn over mijn homoseksualiteit, omdat ik me er op geen enkele manier voor schaam. Ik wilde dat iedereen ervan afwist, zodat het mij voor mij geen punt meer was.

Heb je ooit de behoefte om een rolmodel te zijn voor homoseksuele tieners?

Nee, Ik heb niet echt de behoefte om een rolmodel te zijn, maar ik wilde gewoon laten zien dat ik er geen probleem mee had. Ik denk dat het belangrijk is om te zijn wie je bent en dat je er niet over zou hoeven liegen. Of dat nu betekent dat je toegeeft dat je homo bent, dat je een veganist bent of dat je niet van wolken houdt. Het is een van de factoren die me maken tot wie ik ben, en ik heb niet behoefte om me anders voor te doen.

Lees voor de rest van het interview het maartnummer van Gay&Night Magazine. 

TEKST: Martijn Tulp BEELD: Alex Petch