In de gelijkberechtiging van homoseksuele mannen, lesbische vrouwen, biseksuelen en transgenders hebben we flinke vorderingen gemaakt. Maar nóg is het spannend of de wet lesbisch ouderschap ongeschonden door de Eerste Kamer komt. En nog is onzeker of er écht een einde komt aan het fenomeen weigerambtenaar.  Op het gebied van gelijke rechten is een eindsprint nodig.

Wat óók hard nodig is, is een hernieuwd startschot voor de marathon naar sociale acceptatie.  Het COC kan én wil daar als belangenvereniging een rol in spelen. Bijvoorbeeld door bij het kabinet aan te dringen op beleid. Om te voorkomen dat mensen hun buurt worden uitgepest, om acceptatie van LHBT’s op school en in multiculturele kringen te bevorderen, om vooroordelen over biseksuelen te bestrijden, enzovoorts. 

Als voorzitter mag ik over deze onderwerpen praten met woordvoerders van politieke partijen, ministers, staatssecretarissen. Die gesprekken maken het meeste indruk als ik bij elk gespreksonderwerp ook echt een voorbeeld voor me zie. En helaas zijn die voorbeelden er in overvloed. Van de lesbische moeder die ik sprak over de eindeloze weg naar het officieel regelen van haar moederschap door adoptie tot de jongen die klappen kreeg terwijl hij gewoon hand in hand met zijn vriend door de winkelstraat liep.

Bij zulke gesprekken geeft het bovendien veel zeggingskracht – zowel gevoelsmatig als feitelijk - dat ik mag spreken namens een grote, veelkleurige en strijdbare achterban. Ik ben er onwijs trots op dat we die achterban op de been kunnen krijgen: voor True Colors in Paradiso, tegen Poetin op het Oosterdok. 

Om mensen uit te nodigen met ons mee te vechten, verzamelden we als COC de afgelopen tijd uitspraken van LHBT’s over urgente kwesties. En die uitspraken zijn niet mals. Ik noem er een paar:

  • ‘Jonge homo's doen vijf keer vaker een zelfmoordpoging. Ik laat me echt niet kisten.’
  • ‘Mijn moeder zei: "Je kunt niet moslim én lesbisch zijn".’
  • ‘Mijn school wilde mij ontslaan, alleen omdat ik een relatie kreeg met een man.’
  • ‘De bewoners van mijn bejaardenhuis denken dat homoseksualiteit een ziekte is.’
  • ‘In Irak worden homo’s zoals ik gemarteld en vermoord.’ 

Daarom, mevrouw-met-wie-ik-een-appeltje-te-schillen-had, daarom word ik als voorzitter van het COC gevraagd te komen praten met ministers en staatssecretarissen. Daarom zijn wij bereid met vele duizenden te demonstreren tegen Poetin’s antihomowet. Het COC is nog steeds hard nodig. Er is nog veel om voor te vechten!

Vecht je mee? www.coc.nl/steun-ons

Tanja Ineke is voorzitter van COC Nederland en zet zich in voor de rechten van lesbiennes, homo's, biseksuelen en transgenders. Kijk voor meer informatie over het werk van COC Nederland op www.coc.nl.