De deuren van een afgehuurd pand in hartje Amsterdam gaan rond 18 uur open. Een vrijwillige kok is nog druk bezig met de voorbereidingen van een lekkere maaltijd voor iedereen. Vanavond staat een ovenschotel met verse salade op het menu. “Ik kook graag voor de bezoekers,” roept de Turkse vrijwilliger Döne Fil vanachter het fornuis. “Een lekkere maaltijd voor hen betekent een lekkere maaltijd voor mij.” In de tussentijd schuiven de overige vrijwilligers volop met tafels en stoelen waardoor het pand binnen een mum van tijd is omgetoverd in een gezellige eetruimte. De bezoekers stromen binnen en het wordt direct duidelijk dat iedereen welkom is want de etnische diversiteit varieert enorm. Landen zoals Marokko, Ghana, Pakistan en Turkije zijn allemaal vertegenwoordigd. Wat de bezoekers in ieder geval gemeen hebben, is dat ze een minderheid vormen op het gebied van geloof, cultuur én geaardheid.

Zo’n 25 bezoekers schuiven aan en rond 19.00 uur begint iedereen gezellig te eten. Er wordt volop gelachen en even lijkt er totaal geen sprake te zijn van persoonlijke problemen. Toch hebben veel bezoekers het niet gemakkelijk en zijn moeilijke omstandigheden vaak de reden om het Wereldcafé te bezoeken. De 20-jarige Mo uit Afghanistan is daar een goed voorbeeld van. Zeventien jaar geleden vluchtte hij met zijn hele familie naar Nederland en eenmaal hier aangekomen, ontdekte hij al snel dat hij in het verkeerde lichaam zat. “Ik werd geboren als vrouw maar ik werd hier doodongelukkig van. Op een gegeven moment wilde ik zelfs niet meer leven en ik zag geen andere keus meer dan het gewoon aan mijn ouders te vertellen. Ondanks onze Islamitische achtergrond hebben zij het gelukkig direct geaccepteerd. Vooral mijn vader was ontzettend bang voor de gevolgen maar iedereen is erg positief gesteld en ik word volledig gesteund. Momenteel zit ik in de transitiefase en ik kan nu eindelijk mezelf zijn,” aldus Mo.

Wanneer iedereen is uitgegeten, volgt er rond 20.00 uur een gastspreker. Vandaag is een lesbische politieagente te gast. Ze heeft een Marokkaanse achtergrond en vertelt over haar coming out. Iedereen luistert aandachtig en wanneer het woord aan de groep is, worden er veel vragen gesteld. Na verschillende discussies over veiligheid op straat en culturele diversiteit is het rond 21.30 tijd voor een afsluitend drankje. Iedereen is lekker los en praat nog gezellig na. Eén van de overgebleven aanwezigen is de 20-jarige Ilias en hij deelt graag zijn verhaal. Ilias is van Marokkaanse afkomst en twee jaar geleden kwamen zijn ouders erachter dat hun zoon op mannen valt. “Mijn broer zag dat ik had gechat met een jongen en hij vertelde dit direct aan mijn ouders. Ik ben toen helemaal in elkaar geslagen en lag maar liefst drie weken in het ziekenhuis. Vervolgens probeerde ik zelfmoord te plegen maar dat mislukte. Ik was er echt helemaal klaar mee,” zegt de 20-jarige. Een instelling hielp Ilias aan een tijdelijk adres en na een paar maanden ging hij weer terug naar huis waar hij met open armen werd ontvangen. Ilias: “Blijkbaar had mijn familie even tijd nodig om het nieuws te laten bezinken. Mijn vader heeft het er nog altijd moeilijk mee maar mijn moeder doet duidelijk haar best het te accepteren. Een voorwaarde is dat ik geen seksueel contact heb met andere mannen maar daar trek ik me niets van aan. Wat ik in bed doe, is mijn zaak en hou ik lekker voor mezelf.”

Voor Mo en Ilias vormt het Wereldcafé van Veilige Haven een belangrijk onderdeel van hun leven. “Via mijn psycholoog kwam ik bij Veilige Haven terecht en ik zag dat iedereen hier lekker zichzelf was. Dat wilde ik zelf ook en door mijn ervaringen met lotgenoten te delen, begon ik mezelf te accepteren. Deze groep is een soort familie voor me geworden en het Wereldcafé vormt zelfs op zekere wijze een rustpunt in mijn leven.” Ook Ilias is zeer te spreken over het Wereldcafé en komt er graag. “Ik heb hier echt zo ontzettend veel mensen leren kennen die dezelfde achtergrond hebben en met dezelfde problemen zitten. Dat heeft me enorm geholpen! Het is gewoon fijn om hierover te praten en andermans verhalen te horen. 'Bij het Wereldcafé ben ik mezelf'.”

Rond 22.30 vertrekken de laatste bezoekers . De coördinator van Veilige Haven, Isjed Hussain, kijkt terug op een geslaagde avond. Hussain acht het belangrijk dat deze groep aandacht blijft krijgen. “Deze groep heeft veel persoonlijke problemen en er ligt duidelijk een grote uitdaging. Des te belangrijker is het daarom om deze groep te empoweren zodat ze deze kracht kunnen doorgeven in de samenleving. Er is sprake van emancipatie en laat dat nu net het hoofddoel zijn.”

Helaas mochten er geen foto's worden gemaakt. Ondanks het goede initiatief van Veilige Haven hopen wij dat dit de komende jaren zal veranderen en dat uiteindelijk iedereen zichzelf kan zijn. Heb jij ook een multiculturele achtergrond en vecht je met je homo-, biseksuele of transgendergevoelens?  Klik dan hier voor meer informatie.

Kevin Abdoelkariem