Toch maak ik me ook een beetje zorgen. Want Amsterdam mag om vele redenen geweldig zijn, de gayscene is wat mij betreft er niet een van. Oh ja natuurlijk zijn er tig feestjes, clubs en bars, voor de mannen weliswaar flink wat meer dan voor de vrouwen, maar geen Nederlandse stad is spannender wat dat betreft. En na in heel wat hoofdsteden hopeloos naar een gay spot te hebben gezocht (nee geen g-spot, daar draaien we onze hand niet voor om – hoewel…) staat Amsterdam voor velen waarschijnlijk geheel niet onterecht nog steeds top list van gay capitals in the world. Maar toch, na weer een nacht te hebben doorgehaald, met een dreunend hoofd en gillende oren wakker te zijn geworden, te constateren dat m’n shirtje vol schroeiplekken van goedkope sigaretten zit en de klodders sperma van m’n broekspijpen moeten worden geschraapt (exit Exit) stapte ik altijd opgelucht op de trein en vluchtte weg, ver weg, naar welk oord dan ook.

Al die prikkels zijn mooi en aardig, maar lieve dames en heren, lekkere chicas en mooie queens, waarom is alles wat Amsterdams en gay is toch altijd zo’n compleet doorzopen feestje (met flink wat lachgas en party poppers)? Het kan toch niet zo zijn dat wij, vrolijke creatieve multi-talenten zo’n diep bedroevend uitgaansleven voortbrengen? Dat als de foute hitjes je op kilometers afstand al tegemoet dreunen en de rook je naar de keel vliegt je weet dat je bij de verroeste pot aan het eind van de regenboog aangekomen bent? Ik wil niet door de belabberde entourage van een halve blokhut door boze gezichten heen hoeven kijken om met zuur druivensap of doodgeslagen bier in de hand de liefde van m’n leven in een glimlach aan de andere kant van het raam te zien. Daar, buiten, waar het leven net wat lichter, schoner en minder beschonken is.

Over de hele wereld zijn onze lot- en bondgenoten gay en gaan zij naar feestjes om dat te vieren. Maar bij ons, Hollandse gays lijkt het wel andersom. Wij feesten tot we er halfdood bij neervallen en laten eenmaal per jaar tijdens de pride de rest van het land weten dat we gay zijn om daarna onze kater uit te slapen.

Wij zouden open-minded moeten zijn, maar in de plaats daarvan leven en denken we meer in hokjes en vakjes dan dat er doosjes zijn. Mannen met mannen, vrouwen met vrouwen, hockeychicks met hockeytutjes, baardjes met baardjes, staartjes met staartjes, olijfje is afwezig, zwart verstopt in de darkroom, want ik zie hem niet.

Waar blijven de hippe cocktailbars? De chique feestjes waar er nog iets aan courten gedaan wordt voor er direct tot de boxer toe gestript wordt? Kan er alsjeblieft een leuke lichte plek komen waar je niet door bewakers wordt afgesnauwd, er dodelijk jaloerse blikken door de ruimte schieten omdat er weer eens met de ex van de vriend van de scharrel getongd wordt en je elkaar pas een drankje aanbiedt als er al richting de wc’s gewezen is?

Ik denk dat het tijd wordt voor een eigen feestje. Samuel incorporated. Een house-warming die in de Amsterdamse grachtengordel nog lang na zal dreunen. Een feestje voor homo’s en hetero’s, gladde jongens en knappe meisjes, Marokkaanse moslima’s en hippe calvinisten, halfbloed, meerbloed en dan maar dansen… desnoods op een glas water. Van gracieus schommelen met die heupen tot schudden met die billen, van hitjesparade tot Arab-pop. Dresscode: whatever you want it be, als je maar je broek aanhoudt, het lijf wil alles maar het hoofd wil ook wat… Lekker dromen straks.