Gay&Night Cover BE ZiZo Pascal Smet Mr. Gay VlaanderenHoe kwam je bij het idee om je bij de jury van Mister Gay Vlaanderen te voegen? 

'Het idee komt niet van mij, men heeft het mij gevraagd. Normaal doe ik dat niet, in jury's zitten of in spelprogramma's optreden of gelijkaardige dingen. Bram Bierkens [samen met zijn partner Ivan Denis organisator van de competitie - red.] legde me uit dat het niet puur een onderbroeken- of zwembroekenshow is, maar dat het de bedoeling is dat Mr. Gay Vlaanderen een ambassadeur van de gay gemeenschap wordt. Hij vertelde me dat ze mensen gezocht hebben met een verhaal, die ook relevante dingen doen voor de holebigemeenschap en die zich engageren voor goede doelen. Het leek me inderdaad meer te zijn dan die pure onderbroekenshow, waarvan ik wel verwacht dat er een klein onderdeeltje zal zijn. Ik dacht: het klinkt als een leuke avond en laat het mij nu eens doen. Waarom niet, uitzonderlijk als het dan toch is.'

Kun je ons verklappen wie je favoriet is?

'Nee, nog niet. Ik ga ze allemaal op 19 juni zien. Alle kandidaten komen naar mijn kabinet in Brussel, zodat ik een langer gesprek met ze kan voeren. Zo heb ik op de avond zelf een beter idee van wie ze zijn. Ik ga vrij uitgebreid met alle kandidaten een soort voorgesprek hebben, waarin ze hun verhaal kunnen vertellen. Dat toont ook dat het meer is dan alleen kijken naar mooie jongens. Wat uiteraard óók wel leuk zal zijn, natuurlijk. Ik neem aan dat ik over het lichaam ook wel iets mag zeggen [lacht].'

Je bent zelf als een van de weinige openlijk homoseksuele politici ook een rolmodel. Heeft je seksuele oriëntatie ooit voor problemen gezorgd?

'Ik denk dat het een non-issue geworden is, omdat ik er zelf geen issue van maak. Ik vind als je zelf van mening bent dat iets geen issue moet zijn, je er ook geen issue van moet maken. Je moet ook geen one-issue politicus worden; soms zie je dat wel gebeuren. Toen ik Brussels minister was van Mobiliteit en Openbare Werken heb ik mijn seksuele gerichtheid nooit weggestoken, maar ook nooit als dusdanig benadrukt, omdat ik het irrelevant vond. Waarom zou ik zeggen: ik ben Pascal Smet, minister van Mobiliteit en Openbare werken en ik ben homo? Als je dat doet, maak je er zelf een issue van. Maar als je minister bent van Gelijke Kansen, Jeugd en Onderwijs, dan is het wel relevant en dat is de reden waarom ik het op 1 september 2009, toen ik net minister ben geworden, heb gezegd. Ik heb het destijds ook meteen uitgelegd en gekaderd. Misschien dat het voor sommigen onderhuids een probleem is, net zoals sommigen misschien wat vooroordelen hebben ten opzichte van vrouwen in de politiek, maar dat weet je niet echt. Ik heb niet de indruk dat het een probleem vormt. De samenleving is op dat vlak de afgelopen jaren enorm gewijzigd. Kijk naar de politieke consensus die hier in Vlaanderen en België is; alle partijen verdedigen de rechten van holebi's. Op dat vlak heeft Vlaanderen, als voormalig katholieke regio een mooie evolutie doorgemaakt.'

Veel holebi’s en transgenders, vooral in het hogere secundair onderwijs, worden gepest vanwege het feit dat ze holebi of transgender zijn. Moet iedere school verplicht een anti-pestplan indienen?

'Ja, de scholen moeten daar aan werken, daar hebben we ook al houvast voor geboden. Natuurlijk niet zo evident, omdat de leeftijd waarop je seksuele voorkeur ontdekt ook een heel moeilijke leeftijd is voor heel wat jongens en meisjes, een heel onzekere leeftijd. Sowieso is pesten al een probleem. Een jongen of meisje met rood haar, of een dikker jongetje of meisje wordt er vaak uitgepikt en pesten is natuurlijk onaanvaardbaar, maar het is helaas een maatschappelijk fenomeen dat je moet bestrijden. Als je afwijkt, ook in je seksuele oriëntatie, ben je automatisch een gemakkelijk doel. Het is niet noodzakelijkerwijs zo dat men daar dan op zich een probleem mee heeft, maar het is een reden om mensen eruit te pikken omdat je in de minderheid bent. Dat is een heel slecht kenmerk dat mensen soms hebben. Vandaar ook dat ik denk dat die kwesties in het grensoverschrijdend gedragsplan meegenomen moet worden. We hebben heel wat organisaties werken die de autonomie hebben om op scholen te werken. We geloven niet dat het ministerie van Onderwijs in al die scholen aan het werk moet gaan. Het is een opdracht voor die scholen zelf, waarbij het opnieuw heel belangrijk is dat we de juiste informatie bieden en de juiste ondersteuning verstrekken. Zo kunnen directies ermee aan de slag gaan.'

Het volledige interview met Pascal Smet is te lezen in het julinumer van Gay&Night, dat vanaf volgende week gratis verkrijgbaar is op meer dan 100 locaties in Vlaanderen en Brussel. Wie hier niet op kan wachten, kan het nummer alvast online lezen via Issuu

Tekst: Martijn Kamphorst / BEELD TEASER: Luc Daelemans