Ik had de beste relatie die ik ooit zou kunnen hebben.

Dat waren de dingen die ik door mijn hoofd liet spoken, als ik thuis je foto’s nog eens doorkeek. Mijn mantra om te herhalen, mijn doekje tegen het bloeden. Ik probeerde de gloeiende twijfel in me te weren. Ik dacht aan je onhandige stappen, je scheve glimlach. Ik dacht aan eindeloze gesprekken diep in de nacht. Ik probeerde vooral niet te denken aan wat ik vooral dacht; waar zijn die vlinders dan?

Waar is dat ongelooflijke verlangen?

Waar zijn de huiveringen van mijn hoofd tot mijn dijen, de lucht die letterlijk uit mijn longen wordt gezogen, die knieën die ineens knappen door een enkel woord? Waar is de aanraking die me verandert in pudding en vervolgens ijs, het gebons van mijn hart dat straten verder is te horen? Het stotteren in de klas, iemand over de trappen volgen, de adrenalinestoten tot bijna dodelijk niveau?

Waar is de verliefdheid?

Daar dacht ik vooral aan, op momenten dat ik er niet aan probeerde te denken. Aan de onhandigheid in intieme momenten, in plaats van het vuurwerk. Aan het niet voelen van een totale overgave als we tevreden hand in hand op het terras zaten. Aan hoe zoenen mijn leven hoorde te veranderen volgens Hollywoodfilms, als ik je tong van stroop beroerde.

Ik had niet de beste relatie die ik ooit zou kunnen hebben.

Dat kon ik niet weten, omdat jij de eerste was. Het heeft nog verbazend lang geduurd voordat ik het begreep. Ik heb zeker drie relaties daarna verloren om dezelfde reden. Ons samenzijn zat vol van ziek verlangen naar iets wat ik eigenlijk allang had, maar niet herkende. Onze relatie was niet slecht omdat ik niet verliefd op je was.

Hij was slecht omdat ik dacht dat ik niet verliefd op je was.

Je was een waterval van haar, goede conversaties, avonden vol gelach en kussen van bloemen in honing. Bij de herinnering aan je scheve glimlach en je rare stappen krijg ik nu, tien jaar later, nog steeds een dromerige glimlach op mijn gezicht. Inmiddels weet ik dat Hollywood liegt en dat ijs en pudding op de raarste momenten hun hoofd om de hoek steken. Dat er vuurwerk was, een groots spektakel van kleuren in de lucht. Ik was alleen te veel in beslag genomen door mijn twijfels om omhoog te kijken.

Ik vergat om er gewoon van te genieten.