De uitnodiging om op een brakke vrije zomerzondag iets te gaan drinken aan de andere kant van de stad klinkt als een zorgeloos begin van de dag, tot bij het eerste stoplicht onverhoopt de vraag rijst of ’t wel handig is om in dit doorrookte vale hemdje van gisteravond door het centrum te fietsen. 

In de winter laat de tocht langs de Oudegracht zich goed fietsen, maar in de zomer veranderen de pleintjes en terrasjes langzaam in tribunes van een Romeinse arena, gevuld met een hongerig, meedogenloos en alles-keurend publiek.

Het gladiatorenspel rond Nederlandse terrasjes is een traditie. In lange rijen staan de stoelen gepositioneerd richting de straat alsof de klinkers deel uit maken van één lange catwalk. Als je niet door de zee van priemende ogen heen wilt varen, fiets je langs de busbaan om. Anders kun je er maar beter het beste van maken. 

Zien en gezien worden
Want ook dat is onderdeel van het grote openbare schouwspel: paraderend trekken hordes dagjesmensen en grootstedelingen langs de jury. De tienermeisjes uit nabijgelegen dorpen in korte spijkerbroekjes lopen zo ver mogelijk voor een wat minder vlotte moeder uit, die op haar beurt weer gehesen is in een wit katoenen driekwartsbroek en zomercoupe van Kapsalon ‘Vrolijk’ te Woerden. 

De stedelingen – vooral yuppen en studenten - spelen het spel van wie het nonchalants door de menige kan haasten. Ze slalommen zich een weg door toeristen, scooters en overstekende peuters, onderwijl zorgvuldig Coffee Company hazelnootlatte’s jonglerend samen met iPhones en Moleskine-agenda’s. 

En het terras keurt. Stilzwijgend, uiteraard. Elke vorm van afkeuring of ‘dáár zou ik wel een uurtje op kunnen zonnebaden’ dient zo subtiel mogelijk overgebracht te worden. Het is een spel zonder woorden, wat betekent dat je elke vorm van vleierij of voldoening er zelf uit moet halen. 

Tot Instagram om de hoek kwam kijken, althans. Eigenlijk is Instagram het grootste virtuele terras van de wereld, minus de gezelligheid en de drankjes, maar wel mét honderden miljoenen foto’s en een hunkerende menigte die zichzelf graag voor een hongerig publiek werpt.

#nofilter #goodmorning #everyone
Waar het in eerste instantie veel kritiek oogstte vanwege het feit dat iedereen z’n risotto begon te fotograferen met een vintage analoog Nashville 1979 filter, breekt het tegenwoordig door als hét medium waar iedereen zichzelf schaamteloos kan presenteren.   

Het gaat er alleen een stuk minder subtiel aan toe. Waar het bij het terrasspel voornamelijk draait om wat je uit wilt stralen, heb je bij Instagram de nodige hashtags nodig om je gewenste imago toe te lichten. Dit betekent dat je je uitstraling daadwerkelijk in woorden zult moeten uitleggen, als je enige vorm van aandacht wilt krijgen van vreemden. 

Het is wat ongemakkelijk in eerste instantie, als je een foto voorbij ziet komen van een normale Nederlandse jongen ergens in een willekeurig stadscentrum met daaronder #dutch #cute #gayboy #browneyes #brownhair #fashion #friends #summer #swag  #follow #instagood #rateme #love #colours #followme #instagay #city.  

Het zou nogal wat blikken opleveren als ik in met mijn vale-hemdjes-look langs de Neude loop onderwijl luidkeels verkondigend; “GOODMORNING - SUNDAY – OUTOFBED – FRIENDS – CITY – LIFE – HUNGOVER – SUNNY – FOLLOWME – HAPPY – GAY – FASHION“. 

Jezelf aanprijzen alsof je een soort levensstijl bent, is noodzakelijk als je comments, likes of volgers wilt krijgen. Wie de hashtag ‘instagay’ invoert, krijgt ruim drie miljoen foto’s te zien van homo’s over de hele wereld. Veelal jonge mannen verzeild in avondjes uit, festivals, stedentrips of voor een badkamerspiegel. 

Eendagsfestivals als Pitch en Milkshake teren goed op hun fotogenieke waarde. Ze zijn een kleurrijk decor waar je je zo extravagant of quasinonchalant op kan stellen als je zelf wilt, gecondenseerd in één dag zodat je er nog aardig fris en fruitig op kan staan. Breedlachend gehuld in schone hemdjes, petten en veerhaarbanden druppelen de foto’s van dergelijke festivals nog weken lang na op Facebook en Instagram, dikwijls begeleid door een klein leger aan hashtags. 

#justme
De foto is niet meer zo zeer een souvenir, maar steeds meer een reclamezuil van het merk “jij” met daarin alles wat je wilt uitstralen. Maar zo’n grote verandering is dat ook weer niet. De #rateme’s van nu zijn eigenlijk de jurerende terrasjes van tien jaar geleden, alleen dan wat explicieter. 

Twintig jaar geleden waren er mensen wiens fotoalbums stof lagen te verzamelen in de kast, maar ook mensen die het om de haverklap onder je neus propten elke keer als ze terug waren van vakantie. Virtueel is het niet anders, alleen is het nu volledig openbaar en voorzien van commentaar door willekeurige Amerikanen genaamd ‘katy_sf498’.