Er valt me wel wat op. Ik krijg de indruk af en toe een koppel te zien. Twee jongens die iets te dicht naast elkaar lopen. Twee meiden, hand in hand, hun blik net wat te lang op de mijne gericht. Zouden ze... vraag ik me af. Ja, het moet wel, maar toch, waarom ineens zo veel? 

Dan klinkt er vanuit het niets geroffel. Gedreun. Muziek. Steeds luider. Mijn goede vriend en ik lopen direct op het geluid af. Op een klein kruispunt zien we tientallen mensen staan. Regenboogvlaggen. Roze. Heel veel roze. Petjes, helmen, een transgender hier en daar, travestieten. 

In het midden van de groep staan vijftien lesbiennes, gekleed in roze outfits en fietshelmen waarop vlaggetjes en bloemetjes zijn geplakt. Ritmisch slaan ze op stalen drumbandtrommels. De dirigent draagt een helm met toeters en bellen en blaast ritmisch op een fluitje. Het is dansbare muziek, de drumband swingt de pan uit, maar niemand danst. Niemand roept wat, op een enkel zinnetje na. Er wordt een beetje geklapt, maar de omstanders zwijgen. Het worden er steeds meer. Ze dragen borden met teksten en hebben regenboogvlaggen om, maar ze zijn stil. Dan komt de mars op gang. In een lange sliert lopen we door de straat, de drumband voorop. Winkellieden komen uit hun winkels, willekeurige voorbijgangers staan doodstil aan de kant van de weg. Niemand zegt wat. We lopen en zodra we voorbij zijn, vult de straat zich weer en doet iedereen of z'n neus bloedt. De transpride is een begin. Er doen vooral lesbiennes, queers en transgenders aan mee. 

De zondag daarop, op 30 juni, was de echte gaypride in Istanbul waar volgens participanten tot wel 100.000 mensen aan meeliepen en waar tal van politieke jongerenorganisaties zich bij aansloten – gay of niet. 

En toch is het vooral die oorverdovende stilte van de straat die me naast de harde drumsalvo's het meest bijblijft. Doen alsof je neus bloedt, net zoals met de protesten op het Taksimplein, net zoals met die lesbische dochter of homoseksuele zoon waarvan je wel weet dat-ie is wat-ie is, maar waar je binnen je eigen Turkse gemeenschap met geen woord over durft te spreken.

Monique Samuel (1989) is politicoloog en auteur, volg haar blog op: www.moniquesamuel.nl.