'Iedereen komt tijdens zijn leven weleens in contact met pesten, depressies of zelfdoding. Niet alleen holebi's, al zijn zij vaker het slachtoffer ervan', zo sprak de kersverse Mister Gay Vlaanderen Tom Goris in een interview met Nieuwsblad. Hij heeft zelf ook de nodige ervaring met pesterijen vanuit zijn jeugd en zal daarom optreden als ambassadeur van de scholenwerking.

Momenteel biedt de vzw Help Mij een zestal projecten, uiteenlopend van een lezing over pesten, tot een presentatie over automutilatie. 'Scholen kunnen zelf kiezen welk onderwerp voor hen het meest nodig is. Ze kunnen altijd twee sprekers uitnodigen, maar ze kunnen ook een aanvraag op maat doen. Zo zijn er ook scholen die juist interesse hebben in een cursus voor ouders of docenten', aldus Babs Bruyneel, voorzitter van Help Mij.

Bij alle presentaties zal een ervaringsdeskundige aanwezig zijn. 'We willen de jongeren wakker schudden. "Als je een probleem hebt, doe er iets mee, steek het niet weg, zoek hulp." Daarom hebben we ervoor gekozen om bij elke workshop een ervaringsdeskundige mee te nemen. Bij de workshop over automutilatie komen er bijvoorbeeld mensen mee die vroeger ook aan zelfbeschadiging hebben gedaan, daar hulp voor zijn gaan zoeken en er uiteindelijk vanaf zijn geraakt. In grote lijnen is het altijd de bedoeling om jongeren te sensibiliseren. We willen hen de moed geven dat hun problemen wel degelijk op te lossen zijn.'

Pijn is fijn

Pesten kan op de lange termijn voor hevige psychische problemen zorgen en bij sommigen lijdt het er zelfs toe dat ze de hand aan hun eigen lichaam leggen. Britt Eyskens, psychiatrisch verpleegkundige op de acute opnameafdeling, heeft tijdens haar carrière vele ernstige gevallen van automutilatie meegemaakt en zal samen met een ervaringsdeskundige klassen af gaan om leerlingen te sensibiliseren over dit taboeonderwerp. 'In heel veel gevallen is het een opstapeling van bepaalde gevoelens die mensen moeilijk of niet kunnen uiten. De psychische pijn neemt toe, mensen weten zich er geen raad mee en op een bepaald moment nemen ze een voorwerp en snijden ze zichzelf. Dan voelen ze de pijn weggaan. Als ze dat gevoel één keer ervaren hebben, is het hek vaak van de dam. Ik heb echt al schrijnende gevallen gezien, waarbij ik dacht: hoeveel psychische pijn moet je niet hebben als je je lichaam zulke dingen aan kunt doen? Maar het kan ook vanuit een psychose zijn. Dat is heel naar: wanneer die mensen uit hun psychose raken, merken ze pas wat ze zichzelf hebben aangedaan. Die littekens herinneren ze ook keer op keer aan hun ziektebeeld. Dat zijn wel de meest voorkomende vormen. Het gebeurt veel bij mensen met een persoonlijkheidsstoornis, bij borderliners.'

Klik hieronder om het volledige artikel te lezen:

TEKST: Martijn Kamphorst