Juli. Het is de zomervakantie en we bezoeken een museum. Mijn vrouw koopt de kaartjes en raakt aan de praat met de vrijwilligster-op-leeftijd die de kaartjes en de koffie verkoopt. Op de een of andere manier komt het onderwerp ‘kapper’ aan de orde. “Ik heb een huiskapper”, zegt ze. “Hij heeft veel ervaring, knipt prima. Hij is homoseksueel maar dat vind ik niet erg hoor.” Een andere klant komt er tussendoor en vraagt om suiker waardoor het gesprek stopt. Mijn vrouw en ik kijken elkaar aan, drinken een slokje van onze thee. “Ik had nét willen zeggen dat ik lesbisch ben, eigenlijk óók een gekke reactie”, zegt mijn vrouw. Tja, antwoord ik, wat moet je daar nou eigenlijk wél op zeggen? Als het niet uitmaakt, waarom zegt ze dan tóch dat haar kapper homo is en dat dat ‘niet erg’ is?

Augustus. Ik ben te gast in het radioprogramma Stand.nl. Stelling van de dag: de Russische antihomowet is een boycot van de Winterspelen waard. Ik vertel in de uitzending waarom wij liever willen dat de spelen wél doorgaan en dat ze een groot ‘regenboogprotest’ worden. Ik reageer op luisteraars die bellen. De laatste beller is meneer X uit Bunschoten, al 14 jaar lid van de NCRV. Nadat presentator Jurgen hem daarom heeft geprezen steekt X van wal: “geen aandacht besteden aan die viespeuken, zeg ik. Het mag verder gaan dan Poetin zegt: uitroeien dat soort”. Na de uitzending doet de redactie aan ‘nazorg’ en vraagt of ik het niet erg vond dat ze X in de uitzending hadden laten spreken. Ik zeg dat ik dit soort uitspraken vaker hoor, dat ik er elke keer toch weer van schrik en dat ik daar als voorzitter van de homobelangenorganisatie mee om moet kunnen gaan.

Het is de uitzending van Stand.nl die me aan ’t denken zet en me de andere gebeurtenissen weer in gedachten brengen. Hoe sta ik nou tegenover bovenstaande hetero’s? Die meisjes in Leiden: ergerlijk en kwetsend, dat wel. Maar niet de moeite en de kans om ze aan te spreken: laat maar gaan. De vrijwilligster-op-leeftijd: niet kwetsend en vervelend bedoeld, andere generatie. En van haar mag haar kapper best homo zijn: laat maar gaan. Stand.nl: openlijke discriminatie, ik schrik er van, word er boos om. En strijdbaar. Kom maar op X, durf je als je tegenover me staat ook zeggen dat ik uitgeroeid moet worden?

Acceptatie betekent aanvaarding, tolerantie betekent het vermogen om iets te verdragen. Waar ligt de grens tussen tolereren en accepteren? De meisjes en vrijwilligster tolereer ik, X accepteer ik niet en ik heb zelfs overwogen om aangifte tegen hem te doen. Volgens het SCP is de maatschappelijke acceptatie van homoseksualiteit in Nederland 96%. Misschien moeten we in dit verband nog een kritisch keer kijken naar de definitie van acceptatie: zou dit niet eigenlijk tolerantie moeten zijn?

Ps: mijn kapper Pim is hetero en ik accepteer dat…