DAG 3 

Vannacht om drie uur in slaap gevallen in de taxi, maar dat weerhoudt mijn lichaam er niet van om gewoon om vijf uur 's ochtends klaarwakker in bed te liggen. Ik besluit naar buiten te gaan om de zon te zien opkomen. Het is koud en de brede straten van Brooklyn zijn op een paar zwervers na verlaten. Dit is het moment waarop de mensen die moeten werken nog net in bed liggen en de mensen die uitgaan pas net in bed liggen. Rust in New York.

‘s Middags gaan we naar het Meatpacking District, waar we gratis mogen shoppen in een toffe winkel waar je best een whiskey en een sigaar zou kunnen verteren. Daarna ontmoeten we twee vrienden van Sef, Jasper en Junior, voor – jawel – een wijntje! Jasper en Junior zijn DJ’s uit Nederland maar wonen hier. Samen met Nianga vormen ze Illuminati AMS. Zo te horen zijn ze goed op weg: afgelopen vrijdag stonden ze nog voor Kendrick Lamar te draaien. We spreken met ze af om die avond uit te gaan.


De locatie is een superdeluxe chique plek met hoge plafonds en vol mooie mensen: niet per se iets waar je een R&B-avond zou verwachten. Ook een plek waar mensen niet gek opkijken als Rihanna uit het hotel ernaast komt lopen. Toen het meisje vertelde dat ze Rihanna net had gezien en ik dus piepend enthousiast reageerde, werden we min of meer uitgelachen. ''Aaah...voor jullie is alles nog zo nieuw.” Ouch.

DAG 4 

Pittsburgh is een vreemde stad – fascinerend maar vreemd. De gebouwen zijn monumentaal mooi en torenen hoog in de lucht, maar op de dag dat wij aankomen zijn de straten leeg. Alle winkels zijn gesloten en alleen in de McDonald’s kun je een koffie scoren. We slapen in een statig hotel dat de luxe van de jaren twintig uitstraalt, maar tegelijkertijd vreemd veel doet denken aan The Shining. Alsof de tijd er heeft stilgestaan en de muren de geheimen van vroeger met zich meedragen. Ik probeer The Shining uit mijn hoofd te zetten als ik me ga douchen en omkleden.


Die avond krijgen we voor het eerst de trein te zien waar we de komende dagen mee gaan rondtoeren. Als we richting het oude station lopen waar die avond ook het grote feest wordt gegeven begint het in mijn buik te kriebelen. Eindelijk is het zover. Op het moment dat ik de trein zie zijn die kriebels kronkels geworden, en op het moment dat ik de trein inloop is er een soort draaikolk in mijn buik ontstaan. 


Nu wordt het lastig, want hoe omschrijf ik de eerste indruk van de trein? Het is onmogelijk om dat via deze letters hier over te brengen. Maar weet je nog hoe je je voelde toen je klein was en wakker werd op de ochtend van je verjaardag? Zo voelde ik me toen ik de eerste coupé inliep. Het komt niet vaak voor dat je voorstelling van iets minder blijkt te zijn dan de realiteit, maar nu was dat wel het geval. Het is een magisch gevoel, wat waarschijnlijk ook te maken heeft met de geschiedenis van de trein. Back in the day, in de jaren veertig, waren er vier van dit soort treinen. Dit is de enige die nu nog over is, en deze trein was de lievelingstrein van Frank Sinatra. Samen met de Rat Pack (waaronder Sammy Davis Jr. en Dean Martin) huurde hij deze om bijvoorbeeld naar een optreden in Las Vegas te gaan. En dat gevoel draagt de trein nog steeds met zich mee: a whiskey and a cigar, please!  

De trein heeft een studio, waarin Ariel Pink tijdens de trip een album gaat opnemen.


Ook zijn er verschillende loungegedeeltes met bizarre snufjes. Zo vind je er een oude typemachine die verbonden is met Twitter, een gitaar die alles wat gespeeld wordt direct uploadt op SoundCloud en een oude fotocamera uit de vorige eeuw die gemaakte foto’s meteen op Instagram zet.


De LED-verlichting aan de buitenkant van de trein reageert op de muziek die binnen in de trein gemaakt wordt. Conclusie? NS, eat your heart out. 

Die avond brachten we wat leven in Pittsburgh, met optredens van Ariel Pink en YOSHIMIO. Het feest leek wel heel erg op die in New York. Dit keer heb ik niemand besprongen maar ben ik wel bijna gestikt in één van de mysterieuze tenten. Als alle danspasjes de revue gepasseerd zijn kom ik doodmoe terug op mijn hotelkamer, waar opeens de televisie aanstaat! Ja, geef toe.. dat is echt eng! 

DAG 5

Yes! Om half tien staan we op het perron. Ik voel me een mengeling tussen Ringo Starr en Harry Potter, kortom: ik heb er zin in. Onze lieve vrienden die niet met de trein mee mogen zwaaien ons uit en wij installeren ons op een loungebank in de relaxcoupé. Sommige mensen liggen nog te slapen omdat ze die nacht hebben doorgehaald. De ochtend begint dus relaxed, met prachtig uitzicht over het Amerikaanse landschap.


We ontmoeten een hele leuke jongen: Jacob uit Berlijn, Hij heeft zijn eigen blog, en maakt extreem droge videoclips waarin hij gekleed gaat als Nick Carter van de Backstreet Boys. Als het tijd wordt om te lunchen zitten we met z’n drieën al lekker de vino weg te tikken.


Het eten is alles wat je normaal niet op een trein zou krijgen: slow food, gemaakt door chef Lev. Hij haalt de producten ’s ochtends op een markt in het gebied waar we vertrekken.

Op deze trein heeft iedereen wel een interessant verhaal te vertellen, maar de barman had wel een van de beste. Hij gaat de hele winter diep in de bossen van Californië wonen om een boomhut te maken. Hoe cool is dat? Tegen de middag beginnen de mensen los te komen, iemand pakt een gitaar en jamt er op los.

Om één over vijf (a.k.a. 501) is het happy hour in de trein! Hoog tijd om over te stappen op de tequila. Sef en ik belanden aan een tafel met de machinist en Marie, voor een potje dobbelen. Ik win bijna alle rondjes, wat betekent dat ik niet hoef te drinken. Hoe oneerlijk is dat? De mensen op de trein beginnen te dansen en te zingen, en wie even wat frisse lucht wil happen kan op verschillende plekken tussen de coupés buiten staan en van het landschap genieten.


Als we ’s avonds aankomen op het treinstation van Chicago wil ik helemaal niet uitstappen. Maar gelukkig zijn we nog lang niet thuis. 

Volg de reis via:
@StnToStn#makeourmark@YousefGnaoui@Tessmilne

Station to Station wordt gesponsord door Levi's