Mijn hart pompt steeds sneller. De massa in de verte wordt steeds luider. Straks gaan we varen, straks gaan we onder die brug en dan ... Ja en dan? Ik heb geen idee. Amsterdam gay pride 2013 is mijn eerste gay pride. Nooit eerder stond ik op een bootje, nooit eerder stond ik aan de kant, nooit eerder droeg ik roze (iew nee, blauw!), nooit eerder ... Nooit.

Maar nu komt de boot in beweging, vaart zij langzaam de grachten op, voor een seconde ben ik verblind, knipper ik met mijn ogen tegen de zon, ik houd een hand voor mijn gezicht, dan schaduw, bukken voor de brug, ik buig over het warme lijf van Tougba, mijn goede vriendin, mijn Turkse held, we houden elkaars handen vast ... dan zijn we de brug door, we kijken op, duizend kleuren in een blauwe lucht. En we gillen, we schreeuwen, tranen rollen over het gezicht.

Na al die jaren, eenzame nachten, donkere dagen, strijd, pijn, therapieën, dominees, de plaatselijke dorpsimam, huilende ouders, schreeuwende familieleden, zelfhaat, vertwijfeling, worsteling, angst, hopeloze gebeden richting een bewolkte lucht, honderden keren op de knieën, nee God nee God ik kan niet meer, niet nog een keer, veren we overeind, staan we hier, op deze boot, op deze gracht, in dit land, met de handen omhoog, we klimmen op de speakers, vooraan en schreeuwen en zingen en dansen: kijk dan, kijk dan, kijk!

I can't change, even if I try, even if I wanted to, I canít change, my love, my love, my love.

Ze pakt me vast, we pakken elkaar vast, tranen lopen over de wangen, een moslim, een christen, een Turkse Nederlander, een Nederlandse Egyptenaar, drogen met onze wangen het vocht op elkaars gezicht, kijken elkaar stralend aan en lachen, lachen, lachen ... Kleine traantjes van geluk.

Monique Samuel (1989) is politicoloog en auteur, volg haar blog op: www.moniquesamuel.nl.