DAG 6

Chicago wint. Ik weet dat New York bijzonder is, maar Chicago is een geheime diamant. Alles klopt hier, het is niet te druk en niet te rustig. Er is absurde kunst, er zijn prachtige gebouwen en een strand. Er mag dan wel niet echt een zee zijn, maar daar merk je niks van als je in het water ligt. Je waant jezelf op de Malediven met het vreemde contrast van de skyline van Chicago. Met een kleine 36 graden was het warm, en wat doe je dan als je geen bikini bij je hebt? 

Fris en klaar voor de avond. Union Station Chicago. Op de een of andere manier was er een verhaal ontstaan dat Sef, Jacob en ik samen in een band zaten. Dat zorgde voor de nodige aandacht. We werden gefotografeerd door een hele bekende fotografe, waardoor we even onze minute of fame in Amerika hadden.


Maar al snel ging alle aandacht van ons naar het podium waar The Black Monks of Mississippi het publiek in trance bracht. Dit optreden gaf me 100% kippenvel tot in mijn stuitje. Ik geloof niet in god, maar luisteren naar deze stemmen brengt je op de rand van een bekering. Het leek mij een onmogelijke opgave om na hen nog het podium op te moeten, maar Mavis Staples deed het met haar 74 jaar (!) glansrijk. De Rolling Stone noemt haar de meest onderschatte diva van deze generatie. Als je op die leeftijd nog zo'n performance weet te geven dan zeg ik ''halejulaaaa”!

Helemaal in de stemming waren we allesbehalve klaar om naar huis te gaan. Toevallig was Gregor Salto ook in Chicago samen Ron Carrol. Sef had ze gebeld, dus werden we bij het station opgepikt in een oranje SUV. Tussen neus en lippen door vertelde Sef dat we naar de South Side gingen. Je weet wel, die plek waar mensen elkaar neerschieten. Okay dan. Ja hoor. I’m cool. Na een rit van ruim dertig minuten reden we de buurt in en zag ik een groot huis met daarvoor allemaal mensen op motors en muziek en een barbecue op straat.


Het voelde een beetje alsof ik in 8 mile was beland. In het begin werden Jacob en ik een beetje vreemd aangekeken, maar al snel waren we cool. Ik kan je vertellen: het was een van de beste feestjes waar ik ooit geweest ben. Ik heb nog nooit mensen zo los zien gaan als de mensen die hier aan het dansen waren. Iedereen was open en vriendelijk, en het maakte geen bal uit hoe je eruit zag of hoe oud je was, zolang je maar danste alsof je leven ervan afhing.


Bezweet en uitgeput hebben Sef en ik op het parkeerterrein nog wat soulfood van de barbecue gegeten. Dankjewel Chicago. 

DAG 7 


Het feest houdt nooit op, want de trein gaat weer verder. De broer en zus van White Magic waren met hun felrode haar een opvallende verschijning in de trein.


Het feestje kon voor hen niet vroeg genoeg beginnen, dus zij gewapend met een handharmonica en hij zwaaiend met een zakdoek rijden we Minneapolis tegemoet.

Tijdens de lunch raakte ik in gesprek met Anna. Een kunstenares, muzikante en trainspotter. Deze vrouw heeft een absurde fascinatie voor treinen. Toen ze hoorde dat de soultrain naar Chicago kwam had ze meteen een ticket voor de show gekocht. Na de show moest en zou ze de trein zien, dus ging ze op zoek naar het spoor. In de trein was op dat moment de afterparty aan de gang. Al snel vond ze de LED-verlichte trein, maar daar stond de security haar op te wachten. “Invitation only.”  Ze lulde als Brugman maar ze mocht niet naar binnen. Toen dacht ze: ik ga op zoek naar Doug Aitken–de bedenker van Station to Station. Ze draaide zich om en de eerste man die ze aansprak was Doug. Hij moest lachen om haar verhaal en bood haar aan om niet alleen de trein te bekijken maar om ook mee te reizen. Terstond heeft ze al haar afspraken afgezegd en is ze meegegaan. 

Dit verhaal is zonder dat ik al te filosofisch wil worden een mooie vertaling van waar de reis voor staat. Het gevoel van mogelijkheden, van in het moment zijn en samen op de golf meegaan.


Als we die avond bij St. Paul de trein moeten verlaten wil ik me eigenlijk verstoppen, maar gelukkig hebben we nog een stad te gaan. Of twee, eigenlijk: Minneapolis-St. Paul. 

DAG 8

Minneapolis is overgenomen door mensen in rode outfits. Het voelt als The Walking Dead behalve dat deze mensen niet dood zijn maar rode shirts aan hebben. Heel apart. Op onze vrije middag gaan we naar de Mall of America, naar eigen zeggen het grootste winkelcentrum van de Verenigde Staten. Eerlijk is eerlijk: ze hadden wel een pretpark in dit winkelcentrum. Ik ben een rondje in de achtbaan gegaan, Sef durfde niet. 

 
Onze laatste avond, ons laatste feest. We worden verwelkomd door een groep mensen die met bloemen in hun handen rondlopen en plots tegen elkaar aan gaan staan in de vorm van een standbeeld.


We zijn weer thuis. Het publiek was deze avond het beste tot nu toe, vooral toen hun eigen rockheldin Patti Smith op het podium kwam. Wat een stoer wijf. Alle pers stond eerste rang voor het podium waardoor het voor het publiek soms lastig was om alles te zien. Na het tweede nummer schreeuwde ze daarom: “OUT OUT OUT! When a photographer pays 25 dollars, they can sit there.'' Daarop riep iemand in het publiek: ”Patti for president!” Na wat gelach zei ze ineens doodserieus: “If I was the president, I would close Guantanamo Bay and pump money Detroit, not in Syria.'' 

De afterparty die avond was in een café genaamd Amsterdam. Je kon er zelfs bitterballen bestellen, hoewel die nergens naar smaakten. Het voelt wel symbolisch dat hier onze reis eindigt. De afgelopen dagen waren één neverending journey en dat is precies waar de magie zit. Het was niet in de aankomst maar in de reis zelf waar de speciale momenten ontstonden. Met onze haren in de wind, dansend op de geluiden van de gitaar, helemaal vrij zijn.

Volg de reis via:
@StnToStn#makeourmark@YousefGnaoui@Tessmilne

Station to Station wordt gesponsord door Levi's