Nathan heette 42 jaar Nancy en had een moeilijke jeugd. Een dag voor zijn dood zei hij in een interview met Het Laatste Nieuws: 'Ik was het meisje dat niemand wilde. Terwijl mijn broers opgehemeld werden, kreeg ik een berhok boven de garage als sllaapkamer. Was je maar een jongen geweest, klaagde mijn moeder. Ik werd getolereed, meer niet.'

Een dag na de dood van Nathan reageerde zijn moeder Jenny in Het Laatste Nieuws op het overlijden van haar kind. Nathan sprak over gebrek aan liefde dat hij thuis kreeg, en de reactie van zijn moeder leek dat te bevestigen. 'Toen ik 'Nancy' voor het eerst zag, viel mijn droom in duigen. Ze was zó lelijk. Ik had een spook gebaard. Haar dood doet me niks.'

Nathan liet een brief voor zijn moeder achter. 'Ik zal hem zeker lezen', spreekt Jenny, 'maar hij zal wel vol leugens staan. Voor mij is dit hoofdstuk afgesloten. Ik voel geen verdriet, geen twijfel of berouw. We hebben nooit een band gehad, die kon dus ook niet verbroken worden.'

Echter, Nathan liet weten dat hij zijn moeder geld nalaat. 'Ik schenk je iets wat je misschien nooit had verwacht: geld om je schulden af te lossen, zodat je toch nog een beetje kan genieten van het leven. Ik gun het je van harte, en denk eens na over wat het had kunnen zijn als de dingen anders waren gelopen, als je me wat liefde had gegeven. Ik hoop dat je nog lang mag leven', schrijft hij in de brief. 

Zelfs na dit gebaar blijft moeder Jenny sceptisch. Ze zegt dat het haar verrast en dat het haar raakt, maar dat de dood van Nathan haar nog steeds niet beroerd. 'Ik voel alleen een zekere rust. De circel is rond, mijn dochter is dood. Ik zal haar raad opvolgen en nog wat van het leven proberen te genieten.'

Wellicht onder druk van zijn familie ontdekte Nathan als tiener dat hij zich meer op zijn gemak voelde als man. Hij ging zich scheren en werd verliefd op vrouwen. Hij onderging een hormonenkuur, een borstamputatie en ten slotte een geslachtsoperatie. De operaties verliepen niet naar wens.

Volgens Wim Distelmans, die de euthanasie bij Nathan uitvoerde, heeft de keuze voor levensbeëindiging niets met levensmoeheid te maken. 'Er zijn andere factoren die maken dat hij in een ongeneeselijke situatie zit met ondragelijk lijden tot gevolg. Het lijden kan volgens de wet zowel fysisch als psychisch zijn.'

Bron: AD