Overbodig, irrelevant of toch heel interessant: de bosbrand omtrent Miley Cyrus raast harder door dan ooit tevoren. De standaard reacties zoals ‘Goh, wat zielig toch, zo’n Disney-meisje die zo doordraait' en 'Ja, dat doet roem met je, hé’ maken langzaam plaats voor een discussie over seksualiteit waar steeds meer mensen zich vurig in beginnen te mengen. 

Het begon met Miley’s statement over de invloed die Sinead O’Connors video ‘Nothing Compares 2 U’ zou hebben gehad op haar eigen clip ‘Wrecking Ball’. Vervolgens reageerde Sinead met een open brief, waarin ze Miley waarschuwt voor de seksuele exploitatie waar ze zichzelf én een generatie jonge meisjes aan dreigt te onderwerpen. Ondertussen proberen praktisch alle media mee te liften in de Miley-orkaan: MTV laat haar een documentaire regisseren over haar VMA-optreden en elk mogelijk muziekmedium schrijft hoe ze is losgeslagen als seksueel monster.

De vraag die hier borrelt is hoe je publiekelijk omgaat met je seksualiteit. Volgens Miley hebben we deze discussie al zo vaak gehad: Madonna, Britney & Christina hebben volgens haar allemaal in de afgelopen dertig jaar soortgelijke discussies laten ontstaan, maar waarom is het deze keer dan anders? Deels vanwege de timing, maar ook vooral vanwege Miley’s houding.

Kleine monsters
Een jaar of vijf geleden begon Lady Gaga een redelijke ravage aan te richten in de traditie van popmuziek (en alles wat hieraan verbonden is; optredens, teksten, kleding, fans – kortom, popcultuur) door niet zomaar alles mooi, egaal, schoon en glad te laten zijn, maar te demonstreren dat het ook prima rauw en lelijk mocht zijn. Dat heeft flink wat teweeggebracht en popcultuur een andere, rauwere richting in geduwd. Nu komt Miley met min of meer dezelfde vraag, maar dan over seksualiteit in plaats van popmuziek.  

Moet je seksualiteit altijd mooi en netjes zijn?  Is het uiten van je seksualiteit alleen goed als het gebeurt zoals in het Disney-sprookje: met een lieve knipoog en een blauwe korte spijkerbroek en lang, bruin haar? Kan, of beter nog, mag seks niet rauw en fysiek en lelijk zijn? Mag het niet ook in een vleeskleurig pakje met paardenstaartjes aanschuren tegen reusachtige teddyberen zijn?  

Slettenfase
Onder homo’s is die vraag ook actueel. Neem bijvoorbeeld de ‘slettenfase’. Wanneer jonge homo’s net uit de kast zijn of voor het eerst uitgaan in een grote stad, beginnen ze vaak te merken hoe sterk de invloed van hun seksualiteit is en hier geven ze op grote schaal aan toe door met een tiental jongens op één avond te zoenen. Het is een speelse en intense fase met veel feestjes, niets verhullende foto’s en hopelijk geen soa’s. En op een gegeven moment is ’t vaak ineens klaar: dan rolt er uit één van die honderden zoenpartners een relatie of wordt iets anders zoals studie belangrijker.  

Vaak wordt er dan met schaamrood teruggekeken op deze zogenaamde ‘slettenfase’: een soort zwarte bladzijde van toen je jong was, een tijd waarin je ‘even los moest gaan’. Iets waar je liever niet te vaak aan herinnerd wilt worden.

De norm is dat seksualiteit vooral degelijk moet zijn. Het moet passen bij ’t begeerlijke imago van de boy-next-door; onschuldig ogend, vriendelijk, braaf en met een alledaags karakter dat niet te veel opvalt in ’t openbaar. Het mag er zijn, maar zeker niet té aanwezig.  Kortom, als je seksualiteit een persoon zou zijn, dan zou-ie er ongeveer uit moeten zien als Hannah Montana. 

De sloopbal
Zodra je af gaat wijken van de norm dan kun je commentaar verwachten. Voor Gaypride-homo’s in ’t leer op boten is dit in de vorm van de ‘is dit nou helemaal nodig’-discussie en jonge homo’s levert het al snel een besmeurde reputatie op. Daarom is ’t zo spannend als het icoon van degelijke seksualiteit – Hannah Montana – zich ineens af gaat zetten en besluit om haar slettenfase, haar zwarte bladzijde, openbaar te maken en zich er niet voor te schamen.

Want al ’t ge-twerk en hamerlikken en de reusachtige uitgestoken tong zijn, net als alle slettenfases of leren strings of spannende WhatsApp-gesprekjes na een eerste date, symbolen van alles wat seksualiteit werkelijk is: speels, leuk, vreemd, spannend, veranderlijk, verwarrend en bevrijdend. Het is een essentieel onderdeel van wie je bent (en een onderdeel waar deze site, en deze column, je bezoek aan dankt).

Als reactie op de betuttelende brief van Sinead O’Connor schreef Amanda Palmer – befaamd doe-het-zelf-zangeres en feminist die eerder gearresteerd is op de Dam voor haar optredens– aan haar: ‘Let’s give our young women the right weapons to fight with as they charge naked into battle, instead of ordering them to get back in the house and put some goddamn clothes on.’ 

Misschien ook wel een advies dat van toepassing is op slettenfases en zwarte bladzijdes wereldwijd.