Slechts een wet maken biedt geen garantie voor het realiseren van een gewenste verandering. Uiteindelijk moeten die wetten uitgevoerd en gehandhaafd worden door organisaties, gemeenten, scholen, landen, kortom door mensen. Alles is mensenwerk. Dat geldt bijvoorbeeld voor wetten en regels op het terrein van emancipatie. Zo hebben we in Nederland gelijke rechten voor mannen en vrouwen, maar vindt er in de praktijk bij gelijke functies nog verschil in betaling plaats. En zo zijn er in Europa verdragen waarmee landen zich hebben gecommitteerd aan het respecteren van mensenrechten, terwijl die rechten in individuele landen met voeten worden getreden. Dat zien we op dit moment in Rusland, waar een wet is ingesteld die de rechten van homo's en lesbiennes ernstig aantast.

We lezen de berichten in de krant over gewelddadigheden bij demonstraties en geweld tegen individuen. Zoals de jongen in Rusland die door zijn eigen vrienden om het leven is gebracht omdat hij het uiteindelijk aandurfde ze te vertellen dat hij homo was. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig ...

Er wordt veel gedaan om de protesten van onder andere grote groepen mensen in Nederland een stem te geven. Zo heeft onze minister van Sport samen met de ministers van negentien andere EU-lidstaten, een verklaring afgelegd tegen discriminatie en voor vrijheid van personen om voor hun opvattingen en seksuele geaardheid uit te komen. Dit is een krachtig signaal over de Olympische Spelen in Sochi. Hiermee spreken we Rusland aan op de verdragen die ze hebben ondertekend en het feit dat ondertekenen ook betekent dat ze moeten worden nageleefd. 

Wrang is het wel. In een deel van de wereld is er steeds meer sprake van gelijke rechten voor homo's. Bijvoorbeeld in de VS maar ook in Zuid-Amerikaanse landen, waar het huwelijk voor paren van hetzelfde geslacht wordt opengesteld. Maar vaak is de situatie nog heel anders. Zo staat op homoseksualiteit in een aantal landen nog steeds de doodstraf. Dit heeft ook zijn weerslag op de discussie in Nederland. Immers, hoewel hier wettelijk veel – nog niet alles – op het gebied van homo-emancipatie goed geregeld is, ondervinden homo's, lesbiennes, transgenders en biseksuelen in de praktijk nog veel last van vooroordelen. Kijk bijvoorbeeld hoe lacherig er op nationale televisie wordt gedaan over homoseksuele voetballers. Maar kijk ook naar het aantal aangiftes van bedreiging en geweld. 

Om deze reden is het vlaggen met de regenboogvlag op Coming Out Day een mooie manier om aandacht te vragen voor de daadwerkelijke acceptatie van mensen – ongeacht hun seksuele geaardheid – in Nederland. Ik vind dit een fantastisch voorbeeld van een manier waarop individuen, bedrijven en overheidsinstanties zélf kunnen laten zien dat ieder mens moet kunnen zijn wie hij of zij wil zijn: door het plaatsen van de regenboogvlag. In de discussie over LHBT-rechten rond bijvoorbeeld Sochi wordt er al snel naar de regering of naar de sporters gekeken om een statement uit te dragen. Als liberaal ben ik van mening dat het nét zo belangrijk is om als individu, organisatie of bedrijf te kijken naar manieren waarop uiting gegeven kan worden aan steun voor LHBT-rechten. Want het is niet roepen, maar actie ondernemen (hoe klein ook) wat zo veel mensen een hart onder de riem steekt.