Daarbij scoort ze op al mijn gay criteria. Strak bloesje (foksia) waarvan de kraag niet omhoog maar opzij getrokken is. Broekspijpen worden nog eens extra opgerold. Handen gaan plompverloren in de zakken van haar zwarte strakke jeans. Potteus is ze niet, verre van. Beritan is een ranke, slanke vrouw. Maar het is iets in die blik, dat stoere knotje, de manier waarop ze loopt en dan weer wel potteuze schoenen ñ hoe kan het ook anders. Het lijkt soms wel alsof alle lesbiennes hun schoenen in dezelfde winkel kopen: walk the talk, zullen we maar zeggen.

Na jaren door het Midden-Oosten en Noord-Afrika te hebben gereisd, van Egypte tot Turkije, van bruisend Dubai tot spuuglelijk Amman en nu dus zelfs in het afgelegen Koerdistan in Noord-Irak heimelijk naar soortgenoten te hebben gezocht, ben ik tot een indrukwekkende conclusie gekomen. In welk land je ook bent en welke cultuur mensen ook hebben (ik was eerder nummer-1 gay spotter in Oeganda en Thailand), je pikt onze alleraardigste soortgenoten er direct uit omdat we, wereldwijd, eigenlijk altijd exact hetzelfde zijn. Dezelfde manieren, dezelfde stijl, dezelfde onbewuste kleine gedragingen en blikken die o zo stereotiep toch telkens weer in aangepaste vormen en op nieuwe gezichten voorkomen.

 

Zoals ook bij Beritans jongere broertje Gumah (19). Hij is lang, slank en ongekend modieus voor de armzalige omstandigheden van het kamp. PKK-strijders zijn stoer en macho, maar Gumah loopt kaarsrecht met kleine passen door de straten. Geen stoere schouderbewegingen zoals elke Koerdische, Arabische of Turkse man betaamt, maar gracieus, soepel en sierlijk. Hij is veel te lief en zacht om ¸berhaupt de zoon van een rebel te zijn. Hoewel, eigenlijk zijn Beritan en Gumah ook vrijheidsstrijders. Ze willen weg, naar Europa, niet voor geld, maar voor creatieve zuurstof. Ik kijk zuchtend om me heen en trap tegen een steentje. Hoe lesbisch. Lachend slaat Beritan een arm om me heen en innig verstrengeld lopen we gedrieën heerlijk sierlijk-pottig verder.

Monique Samuel (1989) is politicoloog en auteur, volg haar blog op: www.moniquesamuel.nl. Deze column verscheen eerder in Gay&Night Magazine.