Toen Tom door een tragisch ongeval kwam te overlijden brak voor Shane een zware rouwperiode aan. Een rouwperiode die niet bepaald makkelijker werd gemaakt door Toms familie, die Shane verbood op de begrafenis van zijn partner te komen. Een jaar na Toms dood maakte Shane een YouTube-filmpje met de titel It Could Happen To You als eerbetoon aan zijn geliefde. Hierin vertelt hij hun verhaal en daagt hij tegenstanders van het homohuwelijk uit hun standpunt nog eens te overdenken. Nu, nog een jaar later, heeft Shane met regisseur en schrijver Linda Bloodworth Thomason de documentaire Bridegroom gemaakt. De film is volledig gefinancierd via crowdfunding en heeft lovende kritieken ontvangen op diverse filmfestivals. Bridegroom is sinds deze week te zien via online videodienst Netflix. Gay.nl sprak met Shane over de documentaire. 

Van een YouTube-filmpje naar een documentaire is een grote stap. Hoe is dit project tot stand gekomen?
De regisseur Linda Bloodworth Thomason zag de video en belde me omdat ze van ons verhaal een documentaire wilde maken. Ze is niet zomaar een Hollywood-regisseur die een film wilde maken, ze heeft zelf ook affiniteit met het onderwerp. Haar moeder is overleden aan aids en zij heeft persoonlijk ervaren hoeveel vooroordelen mensen hebben, zeker als het gaat om homoseksualiteit. Ze is gepassioneerd over gelijke rechten, dus voor mij was ze de perfecte persoon om de documentaire mee te maken. 

Ik heb er een aantal dagen over moeten denken, nadat ze me benaderde. Maar toen ik dacht aan alle reacties die ik heb gehad op het YouTube-filmpje besloot ik ja te zeggen. Ik merkte dat mijn eigen video zoveel losmaakte bij mensen op YouTube. Ik kreeg berichten van suïcidale jongeren die na het filmpje besloten dat ze toch door wilden gaan met leven, en berichten van tegenstanders van het homohuwelijk die na het zien van de video begrepen waarom gelijke rechten zo belangrijk zijn. Als ik net zoveel reacties los kan maken met een documentaire, dan is het de juiste keuze geweest. Het is tot nu toe allemaal erg overweldigend en moeilijk te bevatten.

Voor ons was het al bijzonder dat we een documentaire hebben gemaakt en dat deze werd getoond op filmfestivals. Maar de reacties waren zo positief, dat heeft me echt geraakt. Dat betekent veel voor ons. 

In Bridegroom komen vooral jouw familie en vrienden aan het woord. Hoe zit dat met Toms familie?
Het was belangrijk voor mij en de regisseur dat ook Toms familie aan het woord zou komen. We hebben ze ook benaderd, maar dat had geen zin. Het was voor ons een zorg dat men de documentaire niet serieus zou nemen, er zijn immers altijd twee kanten aan een verhaal. Maar aan het eind van de film staat dat de familie van Tom niet mee wilde werken, ik denk dat daarmee alles is gezegd. Ik moet wel zeggen dat er ook familieleden van Tom waren die mee wilden werken, maar uiteindelijk leek het hen toch geen goed idee. Ik heb daar begrip voor. Het is toch je familie en die wil je niet voor het hoofd stoten. 

De ouders van Tom hebben de documentaire nog niet gezien, maar ik ben van plan ze een exemplaar te sturen. Ik weet niet of ze er open voor staan, maar ik hoop het wel. 


Het eerste deel van de documentaire gaat over jouw jeugd en coming-out. Je bent in het verleden veel gepest en oneerlijk behandeld. Ook zijn er veel fragmenten van filmpjes die jij en Tom samen maakten. Was het moeilijk om dit allemaal te herleven?
Het was moeilijk om herinneringen op te halen aan mijn schooltijd. Ik maakte in die tijd veel videodagboeken en het was lastig om alles weer terug te zien. Ik voelde me toentertijd niet zelfverzekerd genoeg om mensen te vertellen waar ik mee worstelde, ondanks dat ik wel vrienden had. Door de dagboeken op te nemen kon ik mijn ei kwijt. Ik denk dat het belangrijk is dat de documentaire laat zien hoeveel effect pesten op jonge mensen kan hebben. En ook om te laten zien dat ik, naarmate ik ouder werd, mezelf toch heb kunnen accepteren. 

De filmpjes die Tom en ik samen maakten waren het moeilijkst om te bekijken. Aan de andere kant ben ik dankbaar dat ik zo veel materiaal van ons samen heb. Onze generatie heeft de neiging om alles te filmen, en dat is eigenlijk ook wel fijn. Ik hoor soms over mensen die een dierbare verliezen en dan alleen een opname van het antwoordapparaat hebben om de stem van de overledene te horen. Ik heb zo veel materiaal, dat is eigenlijk geweldig. 

Je wilde met het YouTube-filmpje en ook met deze documentaire mensen anders laten denken over het homohuwelijk. Denk je dat het is gelukt?
Ik heb aardig wat mensen ontmoet die voorheen tegen het homohuwelijk waren, die na het zien van het YouTube-filmpje of de documentaire ineens voor gelijke rechten zijn. Laatst was ik op een festival en er kwam een man naar me toe. Hij vertelde dat hij voorheen nooit snapte waarom homoseksuelen wilden trouwen, maar dat hij zich na het zien van de film vreselijk en bekrompen voelde en dat hij er nu begrip voor kon opbrengen. Als ik dat hoor, zie ik de kans die ik heb gekregen om door mijn verhaal te vertellen de harten van mensen te openen. Het is voor veel mensen moeilijk voor te stellen dat het homohuwelijk zo belangrijk is, maar door ons verhaal ziet men het in een ander daglicht.

Ik denk dat veel mensen tegen het homohuwelijk zijn omdat ze het niet begrijpen. Onbekend maakt onbemind. Ik denk dat veel conservatieven gewoon geen homo’s kennen. Anders zouden ze zien dat we helemaal niet zoveel van elkaar verschillen. Door middel van de documentaire krijgen mensen te zien waar ze nu eigenlijk ‘tegen’ zijn. Het komt wat dichter bij huis. Dat maakt het moeilijker om tegen het homohuwelijk en gelijke rechten te zijn. Ik ben trots op Amerika, maar op dit vlak lopen we achter. Ik hoop dat we een voorbeeld nemen aan Nederland, want iedereen verdient gelijke behandeling. 

Ik heb mezelf nooit gezien als een activist, ik dacht dat je daarvoor mensenrechtenexpert moest zijn of zo. Maar ik denk dat we, door onze persoonlijke ervaringen en verhalen te delen, allemaal kunnen bijdragen aan de strijd voor gelijke rechten.