Was het moeilijk om afscheid te nemen van je karakter toen het filmen klaar was?
Goede vraag. Het is nogal bitterzoet, omdat je afscheid neemt van een enorme hoop werk. Aan de andere kant kom je eindelijk weer tot jezelf. De eerste vrouw die alleen rond de wereld zeilde, een Franse, werd ooit gevraagd wat ze het moeilijkste vond aan de reis. Ze antwoordde dat ze het ’t moeilijkst vond terug te keren naar Frankrijk en voet aan land te zetten, omdat ze zo gewend was geraakt aan de uitdaging. Zo voelde dit ergens ook wel een beetje.

Schijnbaar moest je voor deze film in 3 weken afvallen tot ongeveer 52 kilo. Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?
Op een gegeven moment woog ik 51 kilo en toen ben ik maar gestopt met tellen. Ik ben meer dan 16 kilo afgevallen, maar het maakte me allemaal niet zo veel uit. Ik ben al eerder flink afgevallen voor een rol, in Requiem for a Dream, en ik ben al eens flink aangekomen, voor Chapter 27 – tussen die twee rollen zat zo’n 40 kilo. Het gewicht is een zeer interessant iets: ten eerste geeft het je een zekere fragiliteit, maar het beïnvloedt ook de manier waarop je loopt, praat, lacht en ademt. Het is echt een verrijking, om eerlijk te zijn, en het is een verbintenis waar je niet van weg kunt rennen. Deze brengt een ongelooflijke focus met zich mee.

Wat vind je mooi aan je karakter, Rayon?
Haar gevoel voor humor, haar medeleven, maar ook dat ze eigenlijk een beetje een rotzootje is.

Wat is het zwaarste aspect aan het spelen van een transgender vrouw?
Er zijn kleine dingen, technische zaken, zoals de stem en het loopje en dat je moet onthouden niet ineens ‘Hey bro’ te roepen middenin een scène. Het zwaarste is echter de verbintenis die je aangaat voor lange tijd – 05.00 uur ’s morgens, bedekt met zweren, bergen make-up en pruiken, uren en uren in de visagie. De focus en concentratie zijn het zwaarst. Soms wil je je pruik afrukken, weglopen, ontsnappen en nooit meer terugkeren.

De rest van het interview lees je in het januarinummer van Gay&Night: