Beste Mark,

Ik schrijf u als Nederlands burger. Een Nederlands burger die met een groeiend gevoel van verbazing, ontgoocheling en vervreemding wacht op een antwoord, een antwoord van u, onze minister-president. Een antwoord op de vraag ‘Wat gaat u doen? Sotsji of niet?’. 

Ik ben verbaasd omdat niet Mark Rutte maar de president van een land als Amerika, waar homorechten nog lang geen vanzelfsprekendheid zijn, deze week aankondigde niet naar de openingsceremonie van de winterspelen in Sotsji te komen maar in zijn plaats twee lesbische atleten te sturen. Ik ben ontgoocheld omdat ik niet kan begrijpen waarom Nederland, een land dat altijd voorop liep op het gebied van homo-emancipatie, nu achterblijft. Mede hierdoor bekruipt mij een steeds sterker gevoel van vervreemding. Ik raak vervreemd van het land waar ik ben geboren en waar ik als vrij mens kan zijn wie ik ben. Een land dat haar voorbeeldpositie zou moeten aanwenden, maar daarin voorbij wordt gestreefd. 

Als homo voel ik mij meer en meer in de steek gelaten door u omdat u niet in staat lijkt Nederlands grootste goed, de vrijheid om te zijn wie je bent, te verdedigen. In plaats daarvan ging u onlangs vrolijk naar Rusland waar u uw ‘bezorgdheid’ uitte. Terwijl ik en met mij honderdduizenden andere Nederlanders die ‘anders’ zijn wachten op uw steun, op uw echte statement. Op een Mark Rutte die zegt ‘Ik sta pal voor de rechten van Nederlandse minderheden en zo ook voor die van minderheden wereldwijd. Ik kan niet naar Sotsji gaan!’. 

Ik wil graag geloven dat ik nog altijd een gerespecteerd burger ben van een vrij land. Een burger die gehoord wordt ondanks het feit dat ik anders ben. Maar u laat zich voorbijstreven door Obama en Glauck, terwijl Nederland bij uitstek het land zou moeten zijn dat ‘nee’ zegt tegen de praktijken van Poetin. Met uw stilte stelt u mij en zovele anderen immens teleur. In Rusland worden mensen gecriminaliseerd en gemarginaliseerd omdat ze houden van wie ze houden en ondertussen faalt u als politiek leider van een land dat een voorbeeld zou moeten zijn als het om de positie van minderheden gaat. Staat u straks vrolijk te stralen, met uw beroemde brede glimlach, op een strak georkestreerde openingsceremonie? Een ceremonie ontdaan van politieke tegengeluiden, waar iedereen knikt, wuift en instemt. 

Of zegt u nee tegen dit theater en komt u als politiek leider van een ooit tolerant en verlicht land op voor de Nederlandse waarden en verworvenheden? Misschien kunt u zich niet nog een diplomatiek relletje veroorloven met onze Russische ‘vrienden’. Vrienden die onlangs nog het huis van een Nederlandse diplomaat binnenvielen en in rode letters ‘LGBT’ (Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender) op de spiegel kalkten. Vrienden die onze filmmakers het land uit zetten omdat ze een documentaire maakten over de homorechten in Rusland. Vrienden die onze waarden niet delen maar ze verachten en bespotten. Wij zijn al lang en breed geen vrienden van de Russen en het is tijd om dit te bekrachtigen en u te richten op uw werkelijke vrienden; de Nederlandse burgers die wachten op een antwoord. Die nog willen geloven in een Nederland dat staat voor haar idealen en voor haar minderheden waaronder de homogemeenschap. De president van Duitsland deed het. Obama deed het. Bent u de volgende? 

Met vriendelijke groeten,

Jelle Zijlstra, een burger die hoopt op een antwoord.

Jelle Zijlstra (25) is theatermaker, docent en politiek betrokken. Eerder dit jaar startte hij een petitie die opriep tot een algeheel boycot van de winterspelen te Sotsji.