Victoria Koblenko was boos. Snap ik. Haar autoraampje is ingeslagen en haar MAC make-up is gestolen. Ik zou ook heel chagrijnig worden als mijn raampje ingetikt werd (of mijn make-up gestolen werd), dus ik begrijp helemaal dat Victoria haar woede op Twitter ventileerde. ‘Mother Fuckers! En dan neem je m’n make up koffer vol @BobbiBrown @MACcosmetics @EllisFaas mee uit kofferbak? Homo’s!’



Gay.nl sprak de actrice aan op haar woordkeus en de rest is geschiedenis. Je zou denken dat gays blij waren dat hun self-proclaimed rolmodel terecht werd gewezen. Niks is minder waar. Of ze niet even iets beters te doen hadden dan opkomen voor hun doelgroep? ‘Homo is nou eenmaal een scheldwoord, jongens.’



Ik ben nu ongeveer een jaar hoofdredacteur van Expreszo en wat me het meest opvalt is dat de kritiek die we krijgen niet van homohaters komt. Ja, natuurlijk, er is af en toe een berichtje van een gekkie die vanwege Paarse Vrijdag zegt te emigreren. Er zijn mensen die aanstoot nemen aan de torso’s op onze cover. Maar het zijn vooral de jonge homo’s zelf. ‘Ik vond Expreszo heel erg leuk tot ik erachter kwam dat jullie net zo bezig zijn met emancipatie als de rest.’ Alsof het een vies woord is: emancipatie. 



Mensen die bang zijn voor te veel emancipatie willen ‘lekker gewoon’ zijn. Ze denken dat ‘homodingen’ juist een averechts effect hebben. ‘Ik val wel op mannen, maar ik ben geen homo’, horen we vaak bij Expreszo. Want een homo is verwijfd. Je kent het wel: die zwaait met een handtas, draagt strakke roze shirtjes en is geobsedeerd door shoppen en mode (en steelt make-up). Het moge duidelijk zijn dat dit een vooroordeel is. En als er iemand zich moet verzetten tegen vooroordelen, dan zijn ‘wij’ het.



Maar waarom zijn we dan vooral bezig met aan elkaar bewijzen dat we echt niet homo zijn, althans niet ‘zo’? Als wíj al niet erkennen/begrijpen dat er een onderscheid is tussen een homo en het foute stereotype, hoe moet de heteronormatieve meerderheid dat dan zien? Nog geen vijftien jaar geleden kende Nederland geen homohuwelijk. Je mag dan zelf niet willen trouwen of het geen big deal vinden, maar besef wel: nog geen vijftien jaar geleden waren homo’s voor de wet minderwaardig. Nog geen vijfentwintig jaar geleden waren we zelfs ziek in ons hoofd. Razendsnel hebben we onze rechten verworven, waardoor we nu bijna gelijk zijn aan hetero’s. 



Bijna, want we moeten nog steeds uit de kast komen. We moeten nog steeds oppassen, bijvoorbeeld als we hand in hand over straat lopen. En we zijn nog steeds een scheldwoord. Misschien heb je er zelf geen last van, of denk je dat schelden geen pijn doet. Uit onderzoek aan de universiteit van Michigan blijkt echter dat het continu horen van ‘that’s so gay’ met een negatieve ondertoon een slecht effect heeft op jonge, zoekende homo’s. Ze worden er ongelukkiger van, halen slechtere resultaten op school en zelfs het zelfmoordpercentage onder deze groep is hoger dan gemiddeld.



Dus, jonge homo’s van Nederland: kom uit die kast die tussen je eigen oren zit. Want hoe kunnen we ons nu zelfverzekerd presenteren naar de boze buitenwereld als we onszelf niet accepteren? Als we zelf de betekenis van het woord homo negatief laten zijn? Er is niks negatiefs aan het zijn van een homo. Laat jezelf dan ook geen scheldwoord zijn.