Een heel enkele keer is er gelukkig nog wél een lichtpuntje. Zo besloot de Europese Unie recent dat de rechten van de LHBT-gemeenschap gerespecteerd moeten worden in Europese landen. Ook gaf de president in Kroatië aan dat hij de uitkomst van een referendum om het homohuwelijk af te keuren niet zou erkennen. Sterker nog, hij was voornemens een wet te maken die het aantasten van de rechten van minderheden voor eens en voor altijd onmogelijk zou maken. Dat zijn de lichtpuntjes.

Ze staan in schril contrast tot het slechte nieuws dat ons vorige week bereikte over de anti-homowet in Oeganda. Daar waar de wet het parlement al was gepasseerd maar nog geen ondertekening had door de president, zette hij toch deze week zijn handtekening. Samen met mijn collega Ingrid de Caluwé (bij ons in de VVD fractiewoordvoerder ontwikkelingssamenwerking) heb ik hierover al meerdere malen vragen gesteld aan het Kabinet. Wij waren en zijn van mening dat het geven van ontwikkelingsgeld aan een regering die een dergelijke aantasting van de mensenrechten in wetten valt, niet aan de orde kan zijn.

Vorige week hebben we hierover tijdens het vragenuur nog een zeer helder signaal afgegeven: bij een handtekening van Museveni onder de anti-homowet, stoppen we met geld overmaken naar de Oegandese overheid. Toen van de week het bericht kwam, konden we dan ook goed onderschrijven dat het Nederlandse kabinet de steun introk. Wel zoeken we naar mogelijkheden om organisaties die LHBT's helpen in Oeganda te kunnen blijven steunen. Het zijn moeilijke discussies, waarbij veel dingen in elkaar grijpen.

Ik krijg vaak de vraag hoe ik hier als Tweede Kamerlid mee omga. Wat mij betreft geldt: mensenrechten in het algemeen en LHBT-rechten in het bijzonder zijn onderwerpen die ik als liberaal altijd aan de orde zal stellen. De relatie die Nederland heeft met een land waar discussie is over de mensenrechten, bepaalt hóe we dit doen. Hebben we een verdrag met een land (zoals met Rusland), dan spreken we een land aan op dit verdrag dat we samen hebben ondertekend. Geven we een land met ontwikkelingsgeld begrotingssteun, dan wordt de bijdrage in het licht van de mensenrechtensituatie gezet. En als we geen directe verdragsrelatie of financiële relatie hebben, dan is er nog altijd de mondiale samenwerking via de Verenigde Naties, waarbij landen elkaar kunnen aanspreken.

Met aanspreken verander je de wereld niet van vandaag op morgen. Maar een land als Nederland, waar bewindspersonen, parlementariers en politici altijd het gesprek aangaan, betekent voor mensen die in een land ver weg van hier worstelen met het respect voor hun identiteit, wel de erkenning dat ze er niet alleen voor staan. Want wél gaan betekent dat je dingen bespreekbaar kan maken. Politiek gaat over daden, ook als die daden op dit moment alleen nog maar woorden kunnen zijn.