In het vliegtuig word ik vergezeld door een beregezellige buurvrouw: een gepensioneerde kinderboekenschrijfster annex levensgenieter die op weg is om een van haar vele zussen te bezoeken aan de Côte d’Azur en geeft me, naast haar uitgebreide levensverhaal, vast een kleine inleiding op het gebied: ‘Voor welk tijdschrift schrijf je? O, Gay&Night, jeetje. Nou, dan zit je hier wel goed hoor. Mensen zijn hier allemaal heel vriendelijk en open.’ En daar liegt ze geen woord. Op het vliegveld word ik opgehaald door een vriendelijke, net ogende chauffeur. Vijf minuten op weg vraagt de beste man me waar ik vandaan kom. ‘Amsterdam’. Vervolgens barst hij los over zijn vrouw die nog een Nederlandse vriend heeft gehad en over de fantastische fetisjfeesten die in Nederland gehouden worden. Wat vreemd dat ik nog nooit geweest ben, hij en zijn wederhelft zijn frequente bezoekers, o, en welkom aan de Côte d’Azur… Ik denk dat ik me hier wel ga vermaken.

Aristopoezen
Twee weken na de chaos van het jaarlijkse filmfestival is kuststad Cannes vrijwel uitgestorven. Het is alsof alle horecagelegenheden een adempauze krijgen voordat het hoogseizoen aanbreekt. Van de celebrity’s is geen spoor meer te bekennen, afgezien van hun vereeuwigde handdrukken in de cementen tegels rondom het Palais des Festivals. In het stadsmuseum hangen schilderijen van nog niet eens zo heel lang terug, toen Cannes nog een arm vissersdorpje was. Dat kun je je met de Versace-, Gautier- en Chanel-winkels langs de boulevard, de volgebouwde haven, de cruiseschepen aan de horizon en het grote aanbod aan vier- en vijfsterrenhotels nu nog moeilijk indenken.

De Europese aristocratie ontdekte het charmante dorpje halverwege de negentiende eeuw, en toverde het in een mum van tijd om tot een van de meest welvarende steden aan de zuidkust van Frankrijk. Zowel toeristen als inwoners lijken met volle teugen te genieten van deze welvaart. Ik waag me twee uur aan het fijne zandstrand en wordt daar vrolijk verrast door een bende omaatjes die in hun hippe badpakken als ware Golden Girls van de zon liggen te genieten. Om de vijf minuten komt er een bij, en iedereen kent iedereen. Blijkbaar hebben ze tijd in overvloed, want bij vertrek groeten ze elkaar allemaal vrolijk met de woorden ‘à demain’, tot morgen. Wel ja joh, waarom ook niet! Ik denk dat ik mijn pensioen later ook maar met de dames ga stukslaan op de golven.


Gezien de moderne, internationale sfeer is het niet verrassend dat Cannes zich zeer tolerant opstelt tegenover LHBT’s. Niemand kijkt op van hand in hand lopende heren en dames. Een van de heren die zonder twijfel een grote rol heeft gespeeld in het creëren van dit straatbeeld is Olivier, een van de managers van het zeer klassieke, doch charmante Croissette Beach-hotel, maar daarnaast ook penningmeester van de AGBC (Association Gay du Bassin Cannois). Deze organisatie steekt haar nek uit voor de homogemeenschap van Cannes. Ze zorgt voor zichtbaarheid, organiseert evenementen en voorziet hun leden van handige gezondheidsinformatie. Olivier laat me een paar van zijn favoriete homohotspots zien. Het spits wordt afgebeten door Philippe en Jacques van Restaurant Maître Renard. De heren zijn respectievelijk chef-kok en maître van het Moulin Rouge-achtige restaurant. De overheerlijk ordinaire aankleding in combinatie met de wulpse obers, die niet op hun mondje gevallen zijn, staat garant voor een leuke avond. Met op de achtergrond livemuziek van een Franse dame die haar uiterste best doet om Amerikaanse jazzklassiekers eruit te drukken, (Get yeur kieks, on reute siextysiex) genieten we van een overheerlijk stukje foie gras, de specialiteit van het huis. Wanneer er echt geen hap meer bij kan, is het tijd voor G Club, de pas geopende nieuwe gayclub middenin het oude stadscentrum, op steenworp afstand van het strand. ’s Avonds fungeert G Club als gezellige bar met terras, maar om middernacht transformeert het pand in een van de hipste clubs van de stad, met gast-dj’s van over de hele wereld.

De volgende ochtend kan er heerlijk worden uitgebrakt op het strand bij Bijou Plage, een charmant restaurant met bijbehorend private beach, een van de velen in Cannes. Na een salade of een gezonde burger kun je in alle rust op een stoel neerzakken of een duik nemen in de zee. Wie iets strengere maatregelen wil nemen om zich te reinigen kan terecht bij Les Thermes Marins in het Radisson Blu hotel. In dit sparesort wordt gebruik gemaakt van thalassotherapie, in het Nederlands betekent dat dat de baden gevuld zijn met zeewater en dat je je kunt laten inpakken met zeewier en -modder. Het resort wordt gerund door een Frans- Japanse dame, die een hoop eigenzinnige therapieën heeft geïntroduceerd die ik bij geen van de sauna’s op de Veluwe ooit ben tegengekomen. Vooral haar eigenzinnige theerituelen, waarbij mensen worden gewassen voor ze in bad gegaan, en vervolgens weer in modder worden verpakt (lekker logisch) waren fascinerend.

River Deep, Mountain High
En we trekken verder. Na wederom een interessante conversatie met mijn kinky chauffeur (‘Ik het het er nog met mijn vrouw over gehad en ze was stomverbaasd dat jij nog nooit zo’n feest hebt bezocht’) word ik afgezet bij de Fondation Maeght in Saint-Paul, een museum middenin de natuur. Eigenlijk is het hele gebouw met zijn aantrekkelijke voor- en achtertuin één groot kunstwerk. De tuinen worden bevolkt door de meest vreemde kunstwerken die naadloos opgaan in de omgeving. Maar ook de kunstwerken in het gebouw zijn van zeer uiteenlopend karakter. Met onder andere robots die bestaan uit oude beeldbuizen en blauwgeverfde, naakte jongens is dit museum zeker toegankelijk voor de nietkunstliefhebber. Het is echter zeker niet de grootste publiekstrekker in Saint-Paul. Het grootste deel van de stad is namelijk omringd door een kasteelmuur en vormt een prachtig middeleeuws fort. In plaats van de goedkope plastic zwaardjes, afgezaagde middeleeuwse reënactments en toeristische winkeltjes die je hier zou verwachten is het dorp echter een aaneenschakeling van interessante ateliers en kunstzinnige verrassingen. Een van de meest speciale daarvan is La Chapelle Folon, dat van buiten geenszins opvalt, maar vanbinnen één groot, kleurig kunstwerk is. De vestingstad wordt omringd door imposante, Hollywoodachtige villa’s. Ik zie wel in waarom Tina Turner in deze stad een niet zo bescheiden stulpje heeft aangeschaft.


Over Hollywood gesproken, naast St. Paul vinden we Vence. Op een van de heuvels in de stad heeft een plaatselijke kunstenaar besloten de letters V-E-N-C-E (ter grootte van de Hollywood Hills-letters) in zijn achtertuin te plaatsen. Onvermijdelijk bekruipt je het gevoel dat dit in eerste instantie traditioneel ogende stadje, dat stikt van de kunstenaars, vele geheimen verbergt. Je hoeft natuurlijk niets, maar als je Vence bezoekt dan móét je een bezoekje brengen aan La Maison du Frêne. Dit bijzondere gasthuis bevat de meest bizarre en tegelijkertijd fantastische kunstverzameling die ik ooit heb mogen aanschouwen. Het herenkoppel dat de boel runt reist de hele wereld rond om de meest briljante kunst te verzamelen en met elkaar in verbinding te brengen in hun magische vertrekken. Zo vind je in de keuken een rij gekleurde tuinkabouters naast een klassiek schilderij. Griekse bustes worden opgeleukt met ordinaire kralenkettinkjes, en wees niet verbaasd als je op je kamer een kleine Kim Jong-il shrine tegenkomt. De heren blijven hun hotel constant updaten en aanpassen aan de nieuwste trends. Mocht Maison du Frêne volgeboekt zijn, wat niet geheel onwaarschijnlijk is, probeer dan een plekje te krijgen in bed & breakfast Le 2. Deze B&B bevindt zich op een van de oude stadspleintjes en telt vier kamers die ieder ontworpen zijn door een helft van de eigenaars van eerdergenoemd gasthuis. Zo kun je bijvoorbeeld overnachten in een jachtkamer waarbij de pluchen en kartonnen hertenhoofden je begroeten op het toilet. Deze hotels zijn typerend voor het kleine stadje dat, net als St. Paul, tot de nok gevuld is met uitdagende straatkunst en ateliers. Voor een kunstzinnig, inspirerend verblijf aan de C’ôte d’Azur zijn Vence en St. Paul de Vence het summum, maar voor het stadse leven zul je toch echt verder moeten trekken naar Nice.

Telefoonseks in de bar
Nice: de hipste, grootste stad van de C’ôte D’Azur (ook al zijn de meeste bezienswaardigheden prima met de benenwagen te bereiken). Geef Grindr een tik en je ziet dat de stad barst van de homo’s. In juni liep Nice naast vijftien andere steden in Frankrijk dan ook mee met de jaarlijkse Pink Parade, een mars tegen LHBT-discriminatie. De parade neemt niet de grootte aan van andere gayprides, maar het leuke is dat mensen hier niet staan te kijken aan de zijlijn, maar zelf meelopen. De bezoekers vormen de parade.

De kalme zandstranden van Cannes worden in Nice ingeruild voor kiezelstranden volgebouwd met de hipste strandtenten. Neem bijvoorbeeld HI beach, dit drievoudige concept bestaat uit een bar, een restaurant en een relaxruimte met lcd-schermen, leesvoer en computers. Van Braziliaanse progressive house tot wereldmuziek, van alles blaast uit de speakers. De koks bereiden grotendeels organische producten die uitgeserveerd worden een groep bijzonder smakelijke mannen afkomstig uit alle uithoeken van de wereld met als enige overeenkomsten hun onweerstaanbare glimlach en strakke werktenue.


Als je klaar bent met je vergapen aan de prachtige stad met zijn vele Italiaanse invloeden (zowel qua architectuur als qua mannelijk schoon), haast je dan richting lesbisch restaurant Le Makassar voor het beste stukje vlees dat je ooit voorgeschoteld zult krijgen. Het schattige huiskamerrestaurant is een typisch gevalletje van schijn bedriegt. Deze heerlijke aanval op mijn smaakpappillen had ik niet zien aankomen. Wie daarna per se een drankje in een gaybar wil doen kan beter uit de buurt blijven van gaybar Le Fard. De bediening is er weinig behulpzaam tegenover toeristen en de muziek staat vroeg op de avond al zo ónverklaarbaar hard dat iedereen praktisch naar buiten wordt gejaagd. Laat dat je echter niet afschrikken, ga liever richting telefoonbar Le 6. Ja, je hoort het goed, in deze club kun je via een telefoonbar bellen met mensen aan andere tafels, voor het geval je bang bent een blauwtje te lopen. Je kunt ook gewoon op iemand afstappen, want de bar vult zich ieder weekend tot de nok met jong, hip en aantrekkelijk publiek. De douchecabines waarin dansers het publiek opgeilen en de vele acts en dj’s staan garant voor een bijzondere avond. Een andere optie is Le Glam, een bijzonder grote club, waar vele themafeesten worden gehouden, van Madonna tot beren, alles komt aan bod. Elke zaterdag staat er een grote internationale dj achter de draaitafel en de club heeft een gigantische bar en fris, vriendelijk personeel dat je nooit lang op je drankje laat wachten.

Wanneer ik op de terugvlucht een blik uit het raampje werp, licht net de hele kust op alsof er een gigantische optocht gaande is. Grasse, de wieg van de parfumindustrie, Saint-Marguerite, waar monniken hun eigen wijn brouwen, Antibes, waar mijn vliegtuigbuurvrouw haar lieftallige zus nog aan het bezoeken is, allemaal schreeuwen ze om een bezoekje. Ik vlieg deze zomer nog maar een keer terug.

Transavia vliegt met meerdere vluchten per dag vanaf Schiphol naar Nice. Kijk voor meer informatie op www.transavia.nl.