Het liefst werkt de eigenzinnige avant-garde kunstenaar Guido (Kim Rossi Stuart) met mooie, naakte vrouwen. Dit tot grote ergernis van zijn vrouw Serena, die bang is dat haar man een slippertje begaat. Dankzij galeriehouder Helke (Martina Gedeck) krijgt Guido de kans zijn werk te exposeren in Milaan. Serena reist haar man achterna om hem te steunen, maar in plaats daarvan krijgen de twee knallende ruzie. Ondertussen raakt Helke erg gecharmeerd van Serena. Ze nodigt haar en haar twee zonen uit om mee te gaan naar een feministisch vakantieoord. Guido is het er niet mee eens, maar Serena gaat toch. Er ontwikkelt zich een bijzondere romance tussen Serena en Helke, waar zoons Dario (Samuel Garofalo) en Paolo (Niccolo Calvagna) getuige van zijn.

Subtiel
Opvallend is de subtiele maar cruciale rol die Luchetti de kinderen heeft gegeven. Dario moet duidelijk een jonge versie van Luchetti zelf voorstellen. Zijn stem is de voice-over waarmee het verhaal wordt ingeleid en in sommige scènes filmt hij Guido en Serena met zijn hobbycamera. Hij en zijn broertje zijn overal bij. De ruzies, affaires, break-ups en make-ups. Dario en Paolo zijn getuige van alles wat hun ouders doen. Het nalatige ouderschap van Guido en Serena is hierdoor voortdurend pijnlijk zichtbaar.

Dario en Paolo zijn verder stille toeschouwers. Ze zijn constant in beeld, maar laten zich nauwelijks horen. Deze subtiele aanwezigheid maakt de impact van het gedrag van hun ouders goed voelbaar. Het maakt bovendien de fragmenten waarin ze zich wel laten horen des te pakkender. Met name Dario's roep om aandacht in een van de laatste scènes is hartverscheurend. 'Ik wilde mijn ouders laten merken dat ik er ook ben', vertelt hij de kijker. En hoe.


Diversiteit aan thema's
Voor de benadering van verschillende thema's verdient Luchetti ook lof. Een lesbische relatie in de tijd van de seksuele revolutie, prachtig in beeld gebracht door faux-amateuristische beelden van Dario's hobbycamera. Een hand op haar hand, liefdevolle blikken en passionele zoenen. De fragmenten waarin we de liefde tussen Serena en Helke zien opbloeien zijn realistisch en innemend.

De ontwikkeling van Serena als persoon is minstens net zo intrigerend. We zien haar van een bijna onderdanige naïeve echtgenote uitgroeien tot onafhankelijke mondige vrouw. Ook dát waren de jaren zeventig.

Enige minpuntje is eigenlijk de aankleding. Het is nauwelijks te zien dat we ons vier decennia terug in de tijd bevinden. Er is gekozen voor een vrij neutraal kleurenpalet, dat de seventies sfeer niet bepaald ten goede komt. Maar afgezien van deze dertien in een dozijn-kostumering is Anni Felici een pareltje. Een gevoelige dramafilm waarin de complexiteit van relaties de boventoon voert. Of het nou om een lesbische affaire gaat of om de relatie van ouder en kind.

Anni Felici draait vanaf 8 mei in de Nederlandse bioscopen.