Het wordt een erg spannende week; morgen staan we in de eerste halve finale, waar we het moeten opnemen tegen kanshebbers als Zweden, Hongarije, Armenië en Montenegro. Aan de andere kant zitten in de halve finale ook een paar landen waar werkelijk níemand in gelooft, zoals Letland, Estland, IJsland, Albanië, Moldavië, San Marino en Portugal. Een plek in de finale lijkt dus binnen handbereik, en op de verschillende Eurovisie message boards wordt de act van The Common Linnets redelijk goed ontvangen vanwege de rust en eenvoudigheid.

De tweede repetitie van Calm After the Storm

Conchita Wurst, de Oostenrijkse inzending, is ook vrij populair in de polls. Ze heeft een prachtig dramatisch James Bond-achtig nummer dat van het begin tot het einde interessant blijft. En na de overwinning van Dana International in 1997 is Europa best klaar voor een winnares die genderbending op het Songfestival introduceert.

De tweede repetitie van Rise Like a Phoenix

Ook Israël doet het goed in de peilingen. Het nummer wordt gedeeltelijk in het Engels en gedeeltelijk in het Hebreeuws gezongen. Na een eerste low-budget videoclip ging Mei lekker naar de Israëlische badplaats Eilat om een luxe-poezen-versie van de clip op te nemen.

Israël is sowieso goed vertegenwoordigd in Kopenhagen momenteel, want de groep Eurofalsc treedt regelmatig op tijdens de vele Eurovisiefeestjes die momenteel gehouden worden. Hoewel het songfestival in Israël een beetje wordt gezien als cheap en cheesy, draait een van de allerleukste wekelijkse feestjes in Tel Aviv er volledig om. 

Veertien jaar geleden is Eran Bouclette begonnen om Songfestivalnummers te playbacken, na twee jaar kwam vriendin Miki Michal Pinchevsky erbij. Aanvankelijk zonder dansvloer en zonder rekwisieten, maar na een paar jaar groeide dat uit tot de huidige Eurofalsh-avond in Evita, de meest bekende gaybar in Tel Aviv. Steeds meer mensen haakten aan en inmiddels bestaat de groep uit 12 jongens en meiden (incl. de dj die de setlist bepaalt), die iedere avond urenlang nummers als ‘Shady Lady’ (Oekraïne 2008), ‘Qele Qele’ (Armenië 2008), ‘Aphrodisiac’ (Griekenland 2012), ‘La La Love’ (Cyprus 2012), ‘Haba Haba’ (Noorwegen 2011), ‘Fairytale’ (Noorwegen 2009), ‘Düm Tek Tek’ (Turkije 2009), ‘Je Ne Sais Quoi’ (IJsland 2010) maar ook oudere toppers als ‘Save All Your Kisses For Me’ (Engeland 1976) en ‘Wir Geben ‘ne Party’ (Duitsland 1994) lipsynchen.

De choreografie wordt feilloos overgenomen, maar de optredens zijn natuurlijk wel met een knipoog; bij ‘Only Teardrops’ (Denemarken 2013) neemt Eurofalsh-lid Itay bijvoorbeeld een speelgoedblokfluit op dusdanige manier onder handen dat je trommelvliezen als condooms uit je oren gaan hangen. En ze krijgen er niet eens voor betaald, behalve in gratis drankjes.

De groep werd een aantal jaar gevolgd voor een documentaire waar de geschiedenis, repetities en ook de onderlinge verhoudingen in beeld werden gebracht. ‘Al is die documentaire eigenlijk alweer een beetje verouderd’ vertelt Ido, Eurofalsh-lid sinds 2007. Het is knap om te zien dat de hele groep het, zonder pauze, urenlang volhoudt. ‘Pini Zilber, de dj die de nummers voor ons klaarzet, houdt er gelukkig wel rekening mee dat iedereen eens in de zoveel nummers een korte pauze heeft. Wij weten eigenlijk ook nooit wat het volgende nummer wordt, dus vaak kijk ik Pini even aan, en dan gebaart hij of ik tussendoor genoeg tijd heb om een sigaretje te roken’ aldus Omer, Eurofalsh-lid sinds 2005.

Het is ongetwijfeld nog maar een kwestie van tijd tot we een keer op Eurofalsch getrakteerd worden als pauze-act tijdens het echte Songfestival. Een aantal leden van de groep is momenteel dus in Kopenhagen te zien op meerdere Eurovisie-feestjes. En iedereen die zaterdag er tegenop ziet om weer een heel jaar te wachten tot de Eurovisiegekte opnieuw losbarst, moet echt een keer naar Evita in Tel Aviv om Eurofalsh te zien.