Hoe is de documentaire tot stand gekomen?
Het is altijd mijn droom geweest om met massamedia de attitude van mensen te veranderen. Volgens mij hebben mensen vaak vooroordelen, omdat ze onbekend zijn met een materie. Zodoende bestaan er ook veel vooroordelen over lesbisch ouderschap. Mijn missie is om dat te doorbreken. Tegelijkertijd liep ik zelf ook rond met vragen over een kind opvoeden als lesbisch koppel. Natuurlijk is ieder mens in staat om een kind groot te brengen als er in een gezin veel liefde, vertrouwen en veiligheid is. Ook uit onderzoek blijkt dat opvoeding door een lesbisch stel niet slechter is. Toch is de kous daarmee nog niet af. Als lesbisch stel moet je niet ontkennen dat je met een andere vorm van ouderschap te maken hebt. Een vorm waar het traditionele vaderfiguur ontbreekt.

Hoe kijk je terug op jullie keuze voor een bekende zaaddonor?
Voor mij is spermadonatie iets anders dan orgaandonatie, omdat degene die voortkomt uit de donatie genetisch gezien voor vijftig procent gevormd wordt door de donor. De spermadonatie vormt een cruciaal deel van de identiteit van het kind. Daarom vonden Claudia en ik het belangrijk voor Sammie dat de weg naar haar oorsprong open en transparant is. Volgens mij is het het mooist en meest volledig voor een kind om te weten wie de biologische ouders zijn. Daarnaast was het voor Claudia en mij van belang om te weten wie de donor is en een band met hem op te bouwen. Hoewel wij geen co-ouderschap met de donor wilde, zijn we wel voor de rest van ons leven met elkaar verbonden. Natuurlijk wil je als lesbisch stel het liefst samen een kind, zonder de invloed of aanwezigheid van een derde partij. Dat gold zeker voor mij als meemoeder, omdat ik geen biologische band met ons kind heb.

‘Het woord ‘papa’ is een emotioneel beladen woord’

Welke rol heeft Hans ondertussen gekregen?
Uiteindelijk blijk ik juist degene te zijn die Hans vaak foto’s doorstuurt en op de hoogte houdt van nieuwe ontwikkelingen. Ik merk aan mezelf dat ik hem daarin wil betrekken. Ik vind het belangrijk dat Hans op een natuurlijke manier in ons leven is. Als Sammie iets ouder is, is Hans geen verrassing maar is Hans er altijd al geweest. Ik gun haar de band met haar vader. Ik hoop zelfs dat zij samen een bijzondere band zullen opbouwen. Mijn weerstand kwam voornamelijk voort uit een weerstand tegen het woord ‘papa’. Het is een emotioneel beladen woord. Voor mij heeft een ‘papa’ een dagelijkse rol in het leven van het kind, wat Hans niet heeft in Sammies leven. Ik heb moeten leren accepteren dat Sammie later een andere emotie, waarde en betekenis bij het woord ‘papa’ krijgt dan ik.

In ‘Wij willen ook een kind’ dacht je dat je bewust meer tijd met het kind wilde doorbrengen ter compensatie van het gebrek aan een biologische band. Hoe ervaar je dat nu?
Een drang tot overcompensatie heb ik helemaal niet en ook niet gehad. Ik verwachtte dat ik moeite zou moeten doen om het gevoel van binding te ontwikkelen. Ik had nooit verwacht dat oergevoel of moederinstinct waar iedereen het altijd over heeft te ervaren. Toen ik een paar dagen na de geboorte van Sammie moest werken, merkte ik echter al een overweldigd verlangen om bij haar te zijn. Om die verbinding te ervaren hoef je geen biologische band te hebben. Filosoof Joachim Duijndam duidde de bijzondere rol die ik als niet biologische moeder heb. Mijn rol is vergelijkbaar met die van de vader, omdat een vader ook niet die vanzelfsprekende band heeft zoals de barende moeder. De vader moet het kind ‘adopteren’ ofwel ‘uitverkiezen’. Duyndam zei: 'Jij verkiest je kind en geeft haar daarmee het gevoel uniek te zijn voor jou. En dat ben jij ook voor haar. Uniek te zijn voor iemand, raakt de kern van ons bestaan.' Ik herken mezelf als meemoeder in die 'adopterende vaderrol' en die unieke rol vind ik een prachtige gedachte. Aan de hand van die gedachte heb ik mijn definitie van niet biologische moeder betekenis kunnen geven.

Sinds 1 april is de wet lesbisch ouderschap in werking gesteld. Sammie is daarvóór geboren. Hoe hebben jullie het ouderschap juridisch geregeld?
Tijdens de zwangerschap werden Claudia en ik door onze notaris ingelicht dat de wet lesbisch ouderschap erdoorheen zou komen, maar op dat moment moest de wet nog wel door de Eerste Kamer komen. Daarom heb ik ervoor gekozen om Sammie te adopteren. Ook is adoptie een veiligere keuze wanneer je in het buitenland bent. Als er een ongeluk gebeurt op vakantie in een land waar het huwelijk tussen twee vrouwen niet geldig is, zou ik volgens de notaris met deze nieuwe wet geen rechten of recht van spreken kunnen hebben over Sammie. Het voordeel van de nieuwe wet lesbisch ouderschap is echter wel dat er geen adoptiekosten en adoptieprocedure zijn. Toch is het jammer en voelt het onrechtvaardig dat adoptie nodig is.

In de documentaire ben je ook op zoek naar een manier om Sammie voor te bereiden op een niet altijd even tolerante maatschappij. Heb je die manier al gevonden?
Mogelijke homofobie en nare opmerkingen komen ter sprake als het zich voordoet. Ik denk niet dat het mogelijk is om haar daarop voor te bereiden. Het is wel belangrijk om haar munitie te geven om sterk in het leven te staan. Het verhaal dat Claudia en ik aan Sammie over haar oorsprong vertellen is duidelijk, open en transparant. Ik hoop dat het hebben van twee moeders vanzelfsprekend zal worden voor Sammie, zodat die vanzelfsprekendheid haar de ruimte geeft om kinderen die vragen zullen stellen met overtuiging en verve te kunnen beantwoorden.

In de NTR-documentaire ‘Wij willen ook een kind’ gaat Mirella van Markus op zoek naar antwoorden bij lesbische ouders, donorkinderen, een ontwikkelingspsycholoog en een kinderwenscoach. Terwijl Mirella haar zorgen en twijfels probeert op te lossen, blijkt zwanger worden een emotioneel en intensief proces te zijn. ‘Wij willen ook een kind’ wordt op zaterdag 5 juli om 15.15u herhaald op Nederland 2.