Als ik ‘normaal' hand in hand over straat loop met mijn vriend, zoals ieder verliefd stel dat doet, moet ik mij voorbereiden op verschillende reacties. Want zodra onze handen zijn vergrendeld worden we aangegaapt door mensen met een bedenkelijk of afkeurend gezicht en zijn er mensen die omkijken en nawijzen. Als we langs een groep hangjongeren lopen wordt onze grip sterker. De kans is namelijk aanzienlijk dat het een reactie oproept die feller is dan die van de gemiddelde voorbijganger. Het kan variëren van uitlachen en het roepen van vernederende opmerkingen, tot een agressieve woordenwisseling, in het gezicht worden gespuugd of erger. Wanneer overkomt deze discriminatie een heterokoppel?

Ondertussen heb ik een dikke huid ontwikkeld, maar dat zou eigenlijk niet nodig moeten zijn. In een wereld die wordt geteisterd door ellende dient een expressie van liefde gekoesterd te worden. Het is geen schreeuw om aandacht, noch een uitnodiging om iemand aan te vallen. Sommige hetero’s vragen: ’Waarom geef je dan ook zo openlijk uiting aan je seksualiteit?’ waarop ik de vraag direct terugkaats. We komen namelijk altijd op hetzelfde antwoord uit; omdat we onbezwaard onze persoonlijkheid en liefde willen erkennen. Wat de mens onderscheidt van alle andere levensvormen op deze planeet, zijn de complexe en wonderlijke processen van het menselijk brein en de liefde die daaruit voortvloeit. Dat is wat ons humaan maakt, kracht geeft en in staat stelt geweldige daden te verrichten. Dus waarom zou dat onderdrukt moeten worden?

Het moge duidelijk zijn dat de positie van LHBT's in Nederland nog lang niet gelijk is aan die van heteroseksuelen. De homo-emancipatie is net begonnen. In Nederland zijn we al goed onderweg, zeker in vergelijking met de rest van de wereld. Maar zolang homohaat bestaat moeten wij ons daadkrachtig en zichtbaar uiten met onder andere gay prides, roze dagen, de media en publiekelijke statements. Om te laten zien dat wij bestaan en evenveel recht hebben onszelf te zijn als ieder ander persoon. De dag van de Canal Parade in Amsterdam is een van de weinige dagen in het jaar dat wij gedachteloos de hand van onze geliefden kunnen vasthouden. Niet alleen omdat we dan zijn omringd door LHBT's, maar ook omdat we worden bijgestaan door net zo veel hetero's die zich uitspreken voor liefde en vrijheid. We dienen geen centimeter ruimte te geven aan de haat die wordt verspreid door homofoben.

Je partner vastpakken en in vrijheid liefhebben zonder angst. Willen we dat niet allemaal? Ondanks mijn beduchtheid loop ik zo veel mogelijk hand in hand. Omdat het mijn recht is, omdat ik het wil. Maar ook met de hoop dat die zichtbaarheid uiteindelijk bijdraagt aan een meer accepterende maatschappij. Een samenleving waarin de LHBT’s die nog geboren moeten worden onbezonnen en vrij met elkaar over straat kunnen, 365 dagen per jaar.

Niels de Ridder (27) is werkzaam bij VluchtelingenWerk. Hij is politiek actief en zet zich in voor mensenrechten, duurzame ontwikkeling, zorg en wetenschap.