In 1979, op zijn 22ste verjaardag, nodigde Jonkheer Floris Michiels van Kessenich, bijgenaamd de Roze Jonker, veertig ‘gelijkgestemde vrienden’ uit voor zijn verjaardag. Hij legde hen het plan voor om een club op te richten en zo ontstond ‘Het Borrel en EetGenootschap der Deftige Heeren Homoseksuelen’. Het genootschap werd binnen de kortste keren omgedoopt tot het makkelijker in de mond liggende ‘Donderdagavond Eetclub’. Na een vrij traag begin begon het balletje te rollen en met de jaren groeide het clubje uit tot een club van een paar honderd leden. ‘Inmiddels hebben we 320 betalende donateurs en er staan nog meer dan 100 mannen op de wachtlijst’, aldus Niels Jens, al 15 jaar lid en inmiddels 3 jaar voorzitter van het dagelijks bestuur. ‘We laten per jaar nooit meer dan 10 procent toe van het huidige aantal leden, om te voorkomen dat een donateur wanneer hij een tijdje niet is geweest ineens wordt geconfronteerd met een groep vreemden.’

Jens werd zelf lid toen hij net klaar was met zijn studie. ‘Ik was net uit de kast gekomen op kantoor en op een dag zei mijn baas: “Zo meteen komt Jaap lunchen, en Jaap neemt jou vanavond mee naar de Donderdagavond Eetclub. Zonder haar had ik niet eens geweten dat het bestond.’ Met zijn 39 jaar heeft Jens de gemiddelde leeftijd van een lid. ‘Het loopt van rond de 25 tot in de 70/80. De grootste groep bestaat uit 40’ers. We zijn ons wel weer meer aan het richten op jongeren. We hebben er zelfs weleens over nagedacht om mee te varen in de botenparade van de Gay Pride voor dat ene verdwaalde jongetje aan de kant, om te laten zien dat er ook nichten zijn zonder leren broeken en haltertopjes. Om te laten zien dat er nog een andere groep mensen is die toevallig ook homoseksueel is.’

Naast de maandelijkse bijeenkomst in de Schreierstoren en ’s winters in de Beurs van Berlage, worden er onder meer een kerstdiner, een nieuwjaarsborrel, zondagmiddagborrels en een autorally georganiseerd. Jens: ‘De rally vindt altijd plaats op eerste Pinksterdag met minimaal 100 tot soms wel 170 deelnemers.’ Verder worden vaak bezoekjes gebracht aan leden van de Club. ‘Laatst zijn we bij een donateur langs geweest op zijn boerenbedrijf, maar denk ook aan uitjes naar Museum Van Loon of Paleis Het Loo, waar we zelfs een rondleiding achter de schermen kregen. We gaan zelden zomaar ergens naartoe, de donateur die we bezoeken regelt altijd een extraatje. Een beetje kunst, een beetje cultuur; we proberen voor ieder wat wils te doen.’

Om donateur te mogen worden, wordt geïnteresseerden gevraagd eerst drie keer te komen ‘proefdraaien’. Jens: ‘Dat klinkt streng, maar het werkt twee kanten op. Geïnteresseerden kunnen op deze manier aftasten of het wel iets voor hen is en wij moeten kunnen zien of je in de groep past. Iemand moet vooral tonen dat-ie wil.’ Ook qua dresscode zijn de regels een stuk minder streng dan je zou verwachten. ‘In de winter is het jasje-dasje – al is dat dasje geen verplichting – maar in de zomer kun je gewoon op je slippers binnenkomen. Er zijn verschillende groepen binnen de DEC en sommige mannen hechten waarde aan jasje-dasje, daarom hebben we dit in de wintermaanden verplicht gesteld.’ 

Op 27 september viert de DEC haar zevende lustrum. ‘We hebben de koepelkerk afgehuurd en het thema is “De Zeven Heerlijckheeden”. Iedereen zal feestelijk worden ontvangen, er is een diner, een stukje entertainment en aan het eind van de avond gaan de voetjes van de vloer. [Het lustrum vond afgelopen weekend plaats, zie foto rechts – red.] Natuurlijk wil je dit soort dingen een beetje overdrijven. Vijf jaar terug was het thema “Bal Masqué”. Iedereen kwam met grote capes, grote maskers en sommige leden kwamen zelfs in koetsjes aangereden.’

Waar de DEC ooit begon als een gezelschap van studenten, trekt ze tegenwoordig een veel breder gezelschap aan. Jens: ‘Je hoeft niet per se bij het corps te zitten of überhaupt te hebben gestudeerd. De Club is opgericht voor heren van adel, maar wij leiden aan blauw bloedarmoede. Er zijn nog maar een paar leden van adel. De DEC is geenszins enkel voor mannen uit hogere kringen. Het is inmiddels voornamelijk een gezellige borrelclub, waar toevallig ook wordt gegeten. Anders dan bij reguliere borrelpraat heb je op deze manier de tijd om eens wat langer met iemand te spreken. Het is weer eens wat anders dan borrelen bij de Exit.’

Meer info over DEC? Neem een kijkje op de website.
----
TEKST: Martijn Kamphorst / BEELD (lustrumfeest): FEM Fotografie
Dit artikel verscheen eerder in Gay&Night Magazine #199