Hoe kwam je op het idee voor deze documentaire?
‘Ik wilde heel graag iets maken met het thema “moeder-zoonrelaties”. Ik vind dat een ontroerende, fascinerende relatie. Ik zocht alleen nog naar een mooie invalshoek. Ik heb een koor altijd een heel leuke setting gevonden om op zoek te gaan naar verhalen. Je hebt een groep mensen die elkaar vaak best goed kunnen en soms al jaren samen zingen. Daarbij zijn er veel koren waarbij de leden iets specifieks met elkaar gemeen hebben. Bij een smartlappenkoor uit Scheveningen, bijvoorbeeld, tref je een heel ander soort mensen aan dan bij een klassiek kerkkoor uit de Vogelwijk. Ik kwam al snel uit bij ‘homokoren’. Ik heb nooit geweten dat er zo ontzettend veel homokoren bestaan. Er is zelfs een homokorenvereniging en een internationaal homokorenfestival! Gevoelsmatig snapte ik overigens meteen wel enigszins waarom. Als je kijkt naar de groep mensen die in koren zingt, dan zijn dat meestal niet mensen van mijn leeftijd – ik ben 24. Bij Vox Rosa, het koor in Moederskind, is iedereen ongeveer tussen de 47 en 67. Als je opgroeit in een tijd zonder internet of Arie Boomsma op tv, hebben dit soort verenigingen  een ontzettend grote waarde. Toen ik eenmaal met Vox Rosa aan de slag ging, begreep ik al heel snel dat die mannen daar iets vonden wat ze in andere situaties soms misten.’

Waarom heb je specifiek voor Vox Rosa gekozen?
‘Al snel bleek dat Vox Rosa een voorstelling ging maken over de relatie tussen moeder en zoon. Toen dacht ik: als die dingen zo mooi samenkomen, dan móét ik daar iets mee doen. Ik vind het daarbij leuk dat Vox Rosa echt een amateurgezelschap is. Er zitten ook wat mannen bij die helemaal niet zo supergoed kunnen zingen, maar er echt zijn voor de gezelligheid. Daardoor voel je als kijker beter dat er voor die mannen nog iets anders te halen valt, iets sociaals. Ik denk dat dat als kijker iets minder evident is wanneer je naar een koor van heel hoog niveau gaat kijken.’ 

Hoe heb je gekozen welke mannen je uit ging lichten?
‘Ik heb met alle mannen gesproken en heb gekeken welke verhalen ik vaker zag terugkomen. Ik kwam al heel snel uit bij het dubbele gevoel dat veel van de mannen hadden bij de relatie met hun moeder: je hebt haar nodig, maar je hebt het ook nodig om haar niet meer nodig te hebben. Je wilt elkaar niet kwijt, maar je wilt ook los van elkaar kunnen leven. Ik heb mannen uitgezocht met verhalen die aan dat thema grenzen. Bijna allemaal hadden ze een mooi verhaal, maar wat ik zo mooi vind aan Jeroen en Hans, de twee mannen die ik heb uitgelicht, is dat je bij hen echt de emotie voelt als ze hun verhaal vertellen. Daarbij sluiten hun verhalen heel goed op elkaar aan en bevatten ze iets universeels en herkenbaars. De andere koorleden kunnen in die verhalen ook allemaal een stukje van hun verhaal terugvinden.’

De film bestaat uit stukjes koorrepetitie en interviewfragmenten. Daartussendoor zien we beelden van een moeder met een paar kleine kinderen. Wat was je bedoeling met die beelden?
‘Die beelden hebben we speciaal voor Moederskind opgenomen. We zijn op zoek gegaan naar drie kinderen die in de leeftijd waren waarin ze net aan het leren waren op eigen benen te staan. Letterlijk. Het leek me heel mooi om al die gevoelens die die mannen beschrijven op een letterlijke manier te vertalen, zodat je laat zien dat het geen aanstellerij is. Dat proces begint al heel vroeg en werkt je hele leven door. Als je een jaar of twee bent, ben je met je eerste stapjes bezig en voel je je supervrij als je alleen door de kamer kunt rennen. Op een soortgelijke manier kun je je op je zestigste ook zo vrij voelen. Bijvoorbeeld door de foto van je moeder eindelijk uit je portemonnee te halen.’

Moederskind is woensdag 22 oktober om 23.00 uur te zien op NPO2 als onderdeel van DOC25. Daarna is de docu gelukkig ook terug te kijken via Uitzendinggemist.nl.