Het is november in het jaar 2001 wanneer Linda Robertson in haar thuiskantoor aan het werk is. Ze krijgt een berichtje op haar computer van haar zoon.

‘Kan ik je iets vertellen?’ vroeg Ryan.
‘Ja, ik luister,’ antwoordde Linda.
‘Ik ben homo’ verstuurde Ryan.

Hoewel de broer van Linda zelf homoseksueel is en enkele jaren eerder uit de kast was gekomen, konden Linda en haar man er niet over uit dat hun zoon ook homoseksueel was. ‘We zagen die niet aankomen, en we waren door angst overmand. Het hield ons ‘s nachts wakker en beïnvloedde de relatie en interacties, geleidt door angst’, aldus Linda.

Linda en haar man gaven Ryan het ultimatum: kies tussen zijn geloof en zijn geaardheid. Dit leidde tot gedwongen 'gay conversion therapie' sessies bij de pastoor van de familie. Ryan werd depressief en suïcidaal. Toen hij 18 werd vluchtte hij weg van huis en de religie. Hij keerde zich tot marihuana en alcohol, 6 maanden later kwamen daar cocaïne en heroïne bij.

Achttien maanden later kwam Ryan terug naar huis en de relatie tussen zijn ouders en hem verbeterde. Helaas was hij tien maanden weer aan de drugs. In de lente van 2009 kreeg hij een overdosis aan drugs binnen en raakte in een coma. Zeventien dagen later overleed hij op 20-jarige leeftijd.

De pijnlijk eerlijke woorden van Linda: ‘Waar we op hadden gehoopt, om geen homoseksuele zoon meer te hebben, dat kwam uit. Maar niet hoe we het ons hadden voorgesteld. De angst die we hadden dat Ryan een vriendje zou krijgen, was triviaal in vergelijking met Ryan's overlijden.’

Linda ziet nu in hoe verkeerd ze heeft gehandeld, dat ze bang was voor de verkeerde dingen. Nu probeert ze andere christelijke ouders voor de fouten te behoeden die ze zelf heeft gemaakt. Ze deelt haar verhaal met andere christelijke ouders en probeert deze ouders te overtuigen om hun homoseksuele kinderen te accepteren en te steunen.

Bron: Queerty | Foto: Facebook