Je woont momenteel in Los Angeles, begrijpen we?
‘Ik woon en werk daar inderdaad momenteel. Ik hoop mijn werkvergunning daar te kunnen verlengen. Het gaat met stapjes, maar ik ben voornemens om hier voor langere tijd te blijven.’

En binnenkort verhuis je weer voor een paar maanden naar België om in Lelies mee te spelen. Wat trok je aan je weer bij de cast te voegen? 
‘Als je voor een bepaalde periode kunt terugkomen om weer mee te werken aan een voorstelling waar met zoveel lof over wordt gesproken, dan trotseer ik daar graag de Belgische winter voor [lacht]. Ik herinner me nog dat toen we het drie jaar geleden voor het eerst speelden, zoveel mensen na afloop huilend naar me toekwamen om te zeggen hoe geëmotioneerd ze waren. Het is zeker niet alleen maar een jankmusical hoor – er wordt ook in gelachen, maar in een goede verhouding. Het is een zeer intieme, persoonlijke voorstelling. Niet iets wat mensen per se associëren met het genre musical. Het is zeker geen spektakelshow.’

Hoe zit het met jouw ervaringen met onmogelijke liefde? Was het makkelijk om je in te leven in de rol van Simon?
‘Wanneer ik een nieuwe rol voor mijn kiezen krijg, zoek ik altijd eerst naar de overeenkomsten die ik met het personage heb. Vanuit daar verken ik de verschillen en maak ik me die eigen om het allemaal zo naturel mogelijk te houden. De manier waarop Simon omgaat met zijn seksualiteit is echter wel heel anders dan die van mij. Het verhaal speelt zich natuurlijk een eeuw geleden af, in 1911 meen ik. Ik denk wel dat iedereen die op een bepaald moment de beslissing heeft genomen uit te komen voor zijn of haar seksualiteit daar op enig punt mee heeft geworsteld, de een erger dan de ander. Voor mij ging dat allemaal vrij vlot. Simon voelt zich daar echter zo schuldig over, dat hij actief zichzelf blijft wijsmaken dat het een fase is, hoe verliefd hij ook is op Vallier. Simon is ook heel koppig en mannelijkheid staat voor hem hoog in het vaandel. Daarin ben ik zelf iets eh… iets minder mee bezig.’

Zijn de thema’s in dit stuk heden ten dage nog actueel denk je?
‘Zeker wel. Je moet het natuurlijk in het tijdskader plaatsen. Het is ook zeker niet zo dat het stuk draait om twee jongens die worstelen met een coming-out. Hetgeen wat ik het mooiste vind – en dat is ook niet het hoofdthema – is de verhaallijn van Valliers relatie met zijn moeder, die overigens door een man [Ara Halici – red.] gespeeld wordt, net als alle vrouwenrollen in het stuk. Ik vind vooral de evolutie van die moeder en hoe zij omgaat met haar zoon en met die homoseksuele relatie echt prachtig. Het is zo puur en echt en universeel herkenbaar. Mensen komen altijd met een ander detail na de voorstelling. Iedereen in het publiek herkent zich wel in een deel van het verhaal en de personages.’

Wat heb je verder nog op de planning staan? Je hebt de afgelopen jaren een aantal gay-getinte rollen vertolkt, kunnen we er nog meer verwachten?
‘Ik ga niet actief op zoek naar homorollen, maar ik ga ze ook niet actief uit de weg. Als ze mij worden aangeboden en ik vind het een goede productie, dan is dat wat voor mij primeert. Ik doe ook veel stemsynchronisatie, zoals laatst nog de Vlaamse versie van How to Train Your Dragon 2 en voor Disney Channel. Als ik mijn kop vertoon in België, sluiten ze mij gelijk drie weken lang van ’s ochtends tot ’s avonds op in de studio. Ik ben de laatste twee jaar ook meer aan het schrijven. Mijn vader Luc is een Belgische jeugdauteur en zijn uitgeverij heeft al heel vaak gevraagd wanneer wij eens iets samen gingen doen. Ik heb nooit echt de ambitie gehad om schrijver te worden, maar het is wél altijd een beetje een droom geweest om filmproducer te worden. Ik schrijf mijn filmideeën altijd op. Op een gegeven moment vertelde ik mijn vader over een van mijn ideeën en hij was zo enthousiast over het verhaal dat hij voorstelde om er samen een boek over te schrijven. Dat was het begin van de trilogie Eilanden [uitgegeven door Abimo – red.], waarvan we net het derde deel Zeneria hebben voorgesteld. Er is al interesse getoond in een verfilming, dus allicht zijn mijn dromen nu ineens heel dichtbij. Daarbij is het een goed excuus om vaker op bezoek te gaan bij m’n ouders. Dat vindt mijn moeder ook wel leuk [lacht].’

Lelies is van 5 februari t/m 27 maart te zien in de Belgische theaters. De volledige speellijst vind je op www.judastheaterproducties.be

Tekst: Martijn Kamphorst / Fotografie (scènefoto's): Luk Monsaert / Dit artikel verscheen eerder in Gay&Night Magazine.