Het dalende enthousiasme voor gaybars valt niet te ontkennen, met de tientallen sluitingen in grotere en kleinere steden de afgelopen vijf jaar. Zo zal met de sluiting van de Tilburgse gaybar de Lollipop eind deze maand het aanbod voor homo’s in de Noord-Brabantse stad worden gehalveerd. 

Bij Gay.nl volgen we deze ontwikkelingen uiteraard op de voet en proberen we zo goed en kwaad als het gaat redenen aan te duiden voor deze negatieve trend. Dat het ruime aanbod aan (gay) dating apps hier een rol bij speelt valt zeker niet te ontkennen, maar om te stellen dat dit de hoofdreden is lijkt mij nogal kort door de bocht.

In ieder stuk met betrekking tot dit onderwerp lijkt de conclusie te zijn dat Grindr en consorten de homohoreca in rap tempo om zeep helpen. Hiermee wordt eigenlijk in één adem geconcludeerd dat in een tijd waarin homo’s toch heel wat vrijer kunnen leven dan pak ‘m beet twintig jaar terug, zij nog steeds met name op zoek zijn naar een al dan niet anoniem avontuurtje. Dansen en gelijkgezinden (of gedupeerden) ontmoeten in een ongedwongen sfeer lijken in deze beredenering van geen enkel belang meer te zijn voor de homoseksuele medemens.

Wat opvalt is dat veel van de bars die het loodje leggen enkele decennia terug, in florissantere tijden, hun deuren openden. Sommige van deze bars sluiten dan ook niet zozeer omdat er geen publiek meer is, maar omdat de eigenaar simpelweg van zijn oude dag wil gaan genieten. Wat ook vermeld mag worden is dat veel van deze sluitingen uiteindelijk worden gevolgd door een succesvolle doorstart. Zie onder andere Café Wilsons in Haarlem en café Queen’s Head en club The Warehouse (voorheen Club Fuxxx en daarvoor de Cockring) in Amsterdam. Iets waar vaak weinig tot geen ruchtbaarheid aan wordt gegeven.

Naast het feit dat in het algemeen talloze cafés kampen met de gevolgen van de economische crisis, ligt het probleem mijns inziens meer bij het feit dat veel gaybars worstelen met het meegroeien met hun veranderende publiek en blijven hangen in tijden dat het label ‘gay’ nog genoeg was om je tent vol te doen lopen. Met enkel een happy hour en een regenboogvlag voor de deur kom je er inmiddels niet meer. Zeker de jonge aanwas, die niet langer exclusief gay uitgaat en menig rijkelijk aangekleed feestje bezoekt, verwacht meer vernieuwing, entertainment en beleving. Zo zijn er diverse succesvolle initiatieven, zoals feestje De Manege in Arnhem en Rosario in het Blauwe Theehuis te Amsterdam, die met een fris concept een volle zaal weten te trekken. Ook cafés als het Amsterdamse Prik, het Utrechtse Kalff en het Zwolse Stout, die dit inzien en kosten noch moeite sparen om hun publiek iedere avond van een unieke ervaring te voorzien, draaien nog op volle toeren. 

Dat het aanbod op deze manier wordt geminimaliseerd is treurig, maar ook bijna logisch. Weinigen, hetero of homo, hebben immers meer centen en tijd over voor een biertje in een doodeenvoudige kroeg. De hoop is echter dat gay horeca-uitbaters dit ook tijdig inzien, voordat het aanbod onomkeerbaar is uitgedund. Buiten het feit dat hier namelijk een groot stuk cultuur en kennis mee verloren gaat, zou het immers zonde zijn als over tien jaar de twijfelende zestienjarigen voor hun eerste stapjes als seksuele minderheid zijn aangewezen op een handjevol apps en een incidentele praatgroep.

Martijn Kamphorst schrijft sinds 2012 voor Gay.nl en Gay&Night Magazine. Deze column verscheen eerder in Het Parool van 16-01-2015.