Het was inderdaad een dappere zet van de rechters om deze mannen vrij te spreken. De publieke en politieke druk was namelijk groot. Hoewel Egypte als enige Arabische land geen officieel verbod op ‘sodomie’ (ergo: homoseksuele praktijken) kent, is het een van de landen waar homo’s het meest actief worden vervolgd. Onder het mom van zedeloosheid, goddeloosheid, afvalligheid, pedofilie of verkrachting zijn homoseksuele mannen het regelmatige doelwit van arrestaties, martelingen en gruwelijke ‘medische testen’. De Egyptische overheid, die met name gerund wordt door het militaire bewind, gebruikt namelijk homovervolging als religieuze propaganda. Door homo’s – lesbiennes worden vooralsnog gespaard – op de huid te zitten stelt de Egyptische overheid ‘de islam en morele zeden’ te bewaren. Een listig PR-middel dat eerder ook al door President Mubarak werd gebruikt in de strijd tegen de islamitische oppositie partijen. 

De vervolging kan op veel bijval rekenen van de Egyptische media en het algemene publiek. Want in het zeer conservatief-religieuze Egypte – zowel islamitisch als christelijk – is homoseksualiteit een ongekend taboe. Overigens waren veel Egyptenaren lang niet van het bestaan van homoseksualiteit op de hoogte. Maar door een reeks aan publieke arrestaties en groeiende media-aandacht weet nu iedereen ervan – en heeft er als gevolg ook een mening over. Dit heeft het leven voor homoseksuelen er een stuk moeilijker op gemaakt. Zo ook voor deze 26 mannen. Want hoewel ze nu weliswaar zijn vrijgesproken, hebben hun foto’s, namen en toenamen uitgebreid in de kranten gestaan. Geen politie die hen voor mogelijke terreur van hun familie, buurtbewoners of (toekomstige) werkgevers zal beschermen. Hierdoor zijn deze mannen feitelijk vogelvrij: of ze nu homo zijn of niet. 

Monique Samuel (1989) is politicoloog en auteur, volg haar blog op: www.moniquesamuel.nl. (Foto: Johan van Walsem)